gidd eis speck an ierbesen…

Passt gudd op, së sinn rem ënnerwée! Kanner, di mengen, së kriiten Schokola, wann së jhust di éischt zwée Versen vun engem Lidd kennen. An Recht hun së! Di éischte Kéier beim Liichte goën, wor ech ganz traureg, datt ech mäin Lidd nët konnt färdeg sangen, d’Leit wollten eis jhust séier lass ginn. Duerfir loosst d’Kanner d’Lidd färdeg sangen, éier së eppes Schnéekeges kréien; di eng sin frou doriwwer, an di aaner hun ët verdéngt ;)

This entry was posted in Pablog. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>