Een Dag am Oktober

Ët ass wahrscheinlech de läschte Weekend mat sonneg waarme Wiëder am Joër 2011 an ech sin op der belscher Küst. Ët weht ë liichte Wand, vum Mier hir kënnt mer Salzgeroch entgéint an um knallbloen Himmel steht net eng eenzeg Wollek. Ech fueren duerch dat kléngt Duërf Oostduinkerke a bei der Tramhaltestell kuerz firun der Grenz zu Koksijde, wou vis-à-vis ën Hotel steet, dat ausgesäit wéi ë Schëff, béien ech no riëts Richtung Strand an. Ech fueren ë besse mi lues, ët ass zwar eng Plaatz, di ech gudd kennen, mee ech wor opmannst zéng Joer net méi hei.

Di gëllen Oktobersonn blend mech ee Moment an ech si verwirrt. D’Haltestell vum belschen Küstentram (deen iwwregens di längsten Tramstreck op der Welt ass), ass vill méi modern, wéi ech së an Erënnerung hat. Ët huet sëch vill geännert zanter där Zäit, wou ech als Bouf mat méngen Elteren hei an d’Vakanz komm sin. Den Hotel ass nach do, mee de Wee zum Strand kënnt mer vill mi kuerz fir; nët nëmmen wéll ech mam Auto fueren. Als Kand konnt ech ët net erwaarden endlech de Strand ze gesin, lo léisst mech dat Gefill op eng penibel Manéier kaal. Ech weess schon, datt ech als Awunner vun engem Land, dat kéng Küst huet, d’Mier net oft gesin, mee iergendwéi wor d’Erwardung mat 10 Joër méi grouss wi 20 Joër mi spéit. D’Affer vun der Zäit sin di schlëmmst; ët weess ee munchmol net méi, wat ee vergiëss huet.

Op di läschten 200 Meter gëtt d’Strooss vun engem Rondpoint ënnerbrach, sou datt een de bloen Horizont wirklech éischt gesäit, wann ee scho bal op der Plage ass. Um Rondpoint ass niëwent Gehecks mëttlerweil eng riiseg giël Boje platzéiert. Dat ass nei. Oder och net, war schliesslech scho laang net méi hei. Op der Boje stinn di geografesch Koordinaten vun der Plaatz. Oder och vun do, wou d’Boje um Mier agesat gouf. Irgendwéi interesséiert mech dat net sou richteg, ech hu kéng Loscht ët nozekucken, d’Kandheetsgefill vun der Erwardung ass rem zréck. De Veteran war vergiëss, mee net verluër.

Kanner trëppelen mat hiren Elteren Richtung Sand a si schwéier beluëden mat Still, opblosbaren Plastiksspillsaachen a Prabbelien. Ë klénge Bouf mat engem schlabbregen Hutt schleeft liddreg ë gréngt Plastikskrokodil, dat zweemol méi grouss wéi ë sélwer ass, hannert sëch hir a rifft di ganzen Zäit no sénger Mamm, déi ëm séng Laascht soll ofhuëlen. De Papp dickst ëm eng liicht an d’Akaul an de Bouf kuckt schmollend op de Buëdem.

Ech gesin eng Parkplaatz a profitéiren séier dovun, wéll d’Strooss schéngt soss schon zou geparkt zë sin. Ech klammen eraus a genéissen fir ee Moment di frësch Loft an d’Rausche vum Mier an dinn d’Schong an d’Strëmp aus. D’Jeans-Box krempelen ech bis bal bei d’Knéien erop a maache mëch op de Wee Richtung Waasser. De Goudron ass wodleg a fillt sëch rauh un, mee ass propper. Vu wäitem héiren ech schon d’Leit um Strand: Geschwätz, Laachen, Kreesch. Koppelen leien op grousse Buëddicher ënnert nach méi grousse Sonneprabbelien, Kanner spille mat Bäll, Jugendlecher werfen ë Frisbee am Krees hin an hir.

Ech bleiwe kuerz stoen, fir eng Fra op engem Päerd laanscht zë loossen. Ech spiire, wéi méng Féiss sëch an de warmen, scho bal gliddege Sand agruëwen an di fein Kären tëschent méngen Zéiwen laanscht schauteren. D’Hëtzt léisst mech weider zéien an ech mierken, datt wuel grad d’Flut op hirem Héichtepunkt ukomm ass; ët gëtt baal kee naasse Sand tëschent den Dünen an dem Mier.

Virsichteg trëppelen ech duerch d’Nätzt, déi vun enger Well hannerlooss gouf a warde gespannt drop, datt d’Waasser zréck kënnt. D’Well kënnt schëtzeg ugebraust an tiërmt sëch méi héich op, wi ech geduëcht hat. Ech sprangen ë klénge Coup säitlech fir datt méng Box net zevill naass gëtt, mee d’Waasser zitt sëch scho nees rem zréck fir ë weideren Ulaaf zë huelen. Ech froe mëch, op d’Mier ëss net verdrësslech, net midd gëtt, ëmmer hin an hir, ouni wirklech no fir oder no hannen zë kommen. Vläit huët ët sëch och schon während de Jormilliarden einfach dru gewinnt.

Ech trëppelen während zéng Minutten lanscht de Strand, méng Féiss sin ëmmer am Waasser an hannerloossen brong Wolleken vun opgewulltem Bulli, wéi ech opeemol stoë bleiwen a mäi Bléck Richtung Horizont wandere loossen. Wäit ewech segelen op der feiner Linn tëscht dem blo-groë Mier an dem méi hellbloën Himmel wäiss Dräiecker ganz roueg hin an hier. Op wuël ee vun deene Matrousen och grad Richtung Land kuckt a sëch freet, vu wiem hien beobachtet gëtt?

Méng Aan wanderen zréck Richtung Sand an ech gesin ë puer Meter firu mir ë kléngt Meedchen an ë klénge Bouf un enger Sandbuerg schaffen. Wahrscheinlech sin ët Gesëchter, di do verzweifelt versichen hirt architektonesch Meeschterwiërk virun den erbarmungslose Wellen zë retten. Di baussenzeg Rangmauer ass op enger Säit scho komplett zerstéiert an d’Kanner droën hektesch drëchene Sand erbäi fir së rem opzebauen. Eng Sisyphusarbecht.

Ech gi weider an erblécken ë Puppelchen, deen an engem Pull an enger klénger Sandkaul sëtzt a mat der flacher Hand an de Bulli tëschent sénge Been schléit a sëch drun erfreet, wann ët no alle Säite richteg gudd sprëtzt an hie séng Bee knaschteg kritt. De Kléngen ass sou komplett faszinéiert vun där Physik, datt hien guer näischt ronderem sëch mat kritt. De Bulli, dee vu sénger Hand erof drëpst, stellt séng ganz Welt duer an ech froe mech, op een als Erwuëssenen ët och nach ging färdeg kréien, séng Gedanken zu honnert Prozent op ën eenzege Fait zë konzentréieren an domat zëfridden zë sin. Ech hoffen, datt de Kléngen déi Begabung nach eng Zäitchen hällt, wéll së geet all zë séier verluër. Nët vergiëss, mee just verluër.

No enger Weil denken ech drun, mëch rem op den Heemwee zë maachen an dréie mech ëm. Bis ëlo hat ech d’Sonn am Réck, mee lo schéngt së mer riicht an d’Aan an ech bleiwen ee Moment stoen, fir mëch drun zë gewinnen. Ech kucke ronderem a versichen mer, ménger Situatioun bewosst zë gin. Dat wodlegt Waasser spillt kéck laanscht méng Been a méng Féiss rutschen ëmmer méi an de Bulli. Ech kreese mat méngen Zéiwen fir dës Aktioun zë beschleunegen. Eng angenehm warm Loft bléist mer laanscht de Kiërper an duerch d’Hoër. Ech dréie mäi Kapp Richtung Mier a gesinn a gesinn tëschent de klénge Segelbooter um Horizont d’Waasser an der Sonn glënneren. D’Melodie vum Charles Trenet séngem “La mer” kënnt mer kuerz an de Sënn an ass neess direkt verschwonn. Ech kucken laanscht de Strand, deen sëch am Donst verléiert a gesin eng laang Reih mat héijhen Appartementsgebäier laanscht d’Küst stoen. Së wirken wi eng grouss Mauer, wi wann d’Land dem Mier ging d’flaach Hand entgéint strécken fir zë soen: “Stop! Bis hei hin a net weider!” Ech hiëwen de Kapp a kucke Richtung Himmel. Mäi Bléckfeld besteet lo komplett aus Blo an ech maache luës d’Aan fir ë Moment zou. Ë Moment, wou méng ganz Welt just aus der waarmer Beréierung vum Waasser a Wand an dem mëlle Salzgeroch besteet. Fir dee kuerze Moment existéiert soss guer näischt, keng Vergaangenheet huet jemols existéiert a keng Zoukonft wärd jemols existéieren. Ë perfekte Moment vu Gléck an deem ech de ganze Fonktionnement vum Universum verstinn, wéll ë sou kléng gin ass. Ech gesin, wéi alles mateneen a Relatioun steet an erkennen de ganze Sënn hannert allem a fannen, ën ass gudd.

Just wou ech mer dees bewosst gin, ass dese Moment duerch déi Réaliséierung och rem eriwwer an hannerléisst ë liicht trauregt Gefill. Alléng de Fait, datt ech nach weess, datt ech jemols des Erliichtung hat, montert mëch rem op an ech weess, datt sou ë Moment iergendwann rem wärt kommen. Ë muss einfach an ech free mëch schon drop.

This entry was posted in Personal & Hobbies. Bookmark the permalink.

One Response to Een Dag am Oktober

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>