Comeback 1×01 “Prost”

Lëtzebuerg huet also rem eng nei Sitcom. Nom “Weemseesdet” vu läschtem Joër, huët de Sitcom-Genre dësen Hiërscht ë “Comeback“. Wéll ech mëch fir d’Filmwelt a besonnesch fir Televiouns-serien interesséiren a gären de lëtzebuerger Deel dovun ënnerstëtze wëll, probéiren ech vun ëlo un op dëser Plaatz zu all Episod vun där neier Serie um RTL eng Kritik zë schreiwen. An als Bouneweger Jong, sin ech natirlech frou, datt hei mol eppes an där Richtung geschidd. Bouneweg soll den Hollywood vu Lëtzebuerg gin! Ah ha ha…! Ëhm pardon…

Comeback 1×01 (éischt Staffel, éischt Episod) “Pilot”/”d’Wett” (ech hu kéng Ahnung op d’Episoden Titele wärte kréien, wa nët, erfannen ech der einfach)
UPDATE: së heescht “Prost”.

Dës éischte Kéier, wou ech iwwert di nei Serie schreiwen, ënnersichen och mol gär den ë bësse méi techneschen Niveau an d’Form vum TV-Wiërk ouni direkt op d’Geschicht an zë goën.

Wat direkt opfällt, ass di ënnerscheedlech Mise-en-scène zu “Weemseesdet”. Nodeems des läscht Serie als Multi-camera gefilmt gin ass, présentéiert sëch eis lo eng Single-camera-Serie. Wat heescht dat genau? Bei der Multi-camera ass d’Szène mat enger Bühn zë vergläichen an ë puër Kamera’en filmen d’Aktioun gläichzäiteg aus verschiddenen Perspektiven. D’Auswiëlen vun dese Perspektiven geschitt éischt mi spéit beim Zesummeschnatt. De Virdeel ass, datt een nët alles nach eng Kéier muss filmen fir verschidde Bléckwénkelen erfiër zë hiëwen. De Nodeel ass, datt ee gréisstendeels op Kulissen an engem Filmstudio beschränkt ass, wéll di véiert Mauer fehlt. Dat ass déi, wou d’Kamera’en stin oder ën eventuelle Publikum sëtzt, also wéi an engem Theater. Berühmt Beispiller vun der amerikanescher Telé sin “How I Met Your Mother“, “The Big Bang Theory” oder fir di mi eeler Semesteren ënnert ménge Liëser och nach d’”Cosby Show” oder “Eine schrecklich nette Familie (Married with Children)“. Dat wor laang Joren bis opmannst an d’90er di eenzeg Form fir eng Sitcom, di méiglech war. Eng Episod gouf quasi live virun engem Publikum gefilmt oder d’Laache koum vum Band (wann d’Witzer net gerappt hun) an oft de nächsten Dag gesend. Dat huet missten alles séier goen, wéll een ëmmer nëmmen eng Woch Zäit hat fir eng Episod z’erstellen. Ët hat een höchstens Sputt vun 2-3 Wochen tëschent dem Filmen a Senden, während deem’s schon di nächst Episod préparéiert gouf an di iwwernächst geschriwwen. Dat wor séier a bëlleg.

Enn den 80er/Ufanks 90er hat awer d’Televisounstechnik scho gréisser Fortschratter gemaacht (digitale Video sollt do vill hëllefen) an och mi kléng Budgeten konnten sëch mëttlerweil mi usprochsvoll Qualitéitskameraen leeschten. Desweideren huet de Publikum no weidere Formater mat méi Niveau (technesch wéi erziëleresch) gefrot. Ech weess, kaum zë gleewen! Sitcoms am Single-camera-Format gin wéi ë Film gefilmt. Eng eenzeg Kamera filmt d’Aktioun. Dat huët de Virdeel, datt ee méi eng grouss Fräiheet beim Erziëlen huet; ët gëtt quasi keng Limite beim Choix vun der Location, kléng Zëmmeren si genau sou méiglech wéi eng grouss Plaatz am Fräien. De Nodeel ass, datt ee muss all Szene ë puer mol filmen, fir di verschidde Bléckwénkelen kënnen op zë huelen an des weideren muss een sëch am Viraus iwwert dese Choix scho kloer sin, wéll ët härno zë spéit ass oder ee muss rem opwänneg nofilmen. Di ganz Erziëlstruktur kritt awer ménger Meenung no eng vill mi grouss Dynamik wéll een eng ganz Reih vun Erziëltechniken kann uwenden, déi bei der Multi-camera just begrenzt méiglech sin. Beispiller hei sin “Scrubs“, “Community” oder “Malcolm in the Middle“.

Do wären zum Beispill di ënnerscheedlech Perspektiven. D’Pilotepisode fänkt un mat enger No-opnaahm vun engem Meedchen op enger Couch. Wien ass hatt, wou ass hatt a firwat ass hatt sou am Gesiicht gemolt? Di beschränkte Vue hëlleft datt de Spectateur sëch des Froën stellt, wéll ën weider keng visuell oder akustesch Informatioune geliwwert kritt. Bei Multi-camera wou een opmannst ëmmer den halwe Set gesäit, wir dat net méiglech. D’Kamera kann sëch tëschent der Kuliss an de Protagonisten hin an hir beweegen an sou den Androck vermëttelen, wéi wann ee sélwer dobäi wir.

Ët gëtt och oft mat enger Steady-cam gefilmt. Dat ass eng Kamera, di net fest um Buëdem steet a just kann op am Viraus définéiert Plaatze rullen, mee vum Kameramann an der Hand gehal gëtt (resp. mat engem Gestell um Kiërper befestegt ass). Dat erlabt eng méi grouss Fräiheet an der Kameraféirung. Verschidden Opnaahmen wackelen och liicht gewollt a versichen sou ë bësse méi Aktioun zë simuléiren. Dat kann ganz effektiv sin, fir mi langweileg Szenen liëweg wirken zë loossen, mee muss awer spuërsam agesat gin, wéll ët an extreme Fäll ka nervend wéngst kënschtlecher Hetz wirken.

Ë flotte Gimmick sin och di ganz kuërz Flashbacken. Am Viraus gefilmten Szenen gin just während ë puer Sekonne gewise, fir ë Standpunkt an engem Dialog z’erläuteren. Oft sin des Aktiounen ouni weider Relevanz fir d’Haaptgeschicht, mee droën zur allgeménger Atmosphère vun der Szene oder dem ganze Setting bäi. Anstatt datt ee Personnage ë Witz doriwwer rappt, wéi së den Dag firdrun Béierpong gespillt hun, gëtt dat einfach gewisen.

Lo zur Pilotepisode sélwer: Am grousse Ganzen hun ech d’Geschicht zwar akzeptabel fonnt, wann och wéineg originell, nach original. Einfach de Plot vun “The Hangover” zë huëlen, gouf schon a sëllegen aanere Serien gemaacht (hei zu Lëtzebuerg ass ët natirlech trotzdeem eenzegarteg, einfach wéll keng Konkurrenz do ass) a wirkt als éischt Episod vun enger neier Serie nët immens. Ë bësse méi Phantasie kann een do vun den Auteuren schon erwarden.

No enger duërchzechtener Nuëcht erwächen eis 3 Haaptpersonagen (2 Typen an d’Sophie) déif am Solper an enger Wunneng op, wou së vun der Mamm vun engem vun hinnen (d’Mme Clemens, soss weider Nimm konnt ech mer bis ëlo net verhaalen)
am Gesiicht bemolt gin. Luës a luës versichen si eraus zë fannen, wat ët mat enger Wett op sëch huet, déi si of geschloss hun. Um Enn steet da fest, datt d’Sophie sëch u séngem Exfrënn wëll rächen andeem’s den Trio infernale iergend een onbekannte Alléngënnerhaaler, dee wuël och vu Cool Feet eraus geheit gi wir, wëllen op de nächsten Eurovisiounsconcours schécken. Wéi së dat eraus fannen an di eenzel Puzzlestécker zesummen din, geet iergendwann ganz séier (muss jo bannent 24 Minutte geschéien) a wirkt gekënschtelt.

Ë Pluspunkt ass d’Introduktioun vun de Protagonisten. Luës a luës gëtt jhidderee firgestallt, d’Sophie, d’Mme Clemens, de Pandabouf, den Typ am String (“déng Mamm huët ë String!”), den Transvestit an der Bar (war dat och eng verluëre Wett oder wat?); ët gëtt een nët mat Persounen iwwerfuërdert, mee ech huëlen un, datt dat awer och schon 90% vum Cast waren. D’Charakteriséirung wirkt interessant an ass nët zevill stereotyp.

Woumat ech méi Problemer hat, wor d’Erziëlstruktur vun deser Episode. Eng Hangover-Episod muss natirlech dat nämlecht Stilmëttel vun Réckblenden benotzen, mee an desem Fall verléiert een sëch séiwer an den Zäitniveauen. Di 3 Zäiten (d’Männer raumen d’Spillzëmmer wann d’Sophie era kënnt, dann Owes am Café, dann den Dag duerno) plus nach di kléng Mini-flashbacken hëllefen nët grad, fir datt een sëch einfach erem fënnt. Ech hoffen, datt dat di nächste Kéier ë besse mi linear ofleeft.

Um humoristesche Niveau kann ech soen, datt deen oder aanere Witz mëch duerchaus schmunzele gelooss huet, ower ech louch net um Buëdem vu laachen (RUBALMAE ass de lëtzebuergeschen ROTFLMAO).

Am grousse Ganzen fann ech, wi gesot, dës Episod akzeptabel a sin opmannst gespannt op di nächst, déi ech dann och wärt op dëser Plaatz kommentéiren. Ech gin dem Pilot 2,5 vu 5 Lëppestëfter.

Comeback 1×02 “Retour” ->

This entry was posted in Entertainment, Kritiken, Kultur. Bookmark the permalink.

2 Responses to Comeback 1×01 “Prost”

  1. Thierry says:

    Der Serie feelt menger Meenung no de Witz an d’Intelligenz vu Weemseesdet. D’Personnagen sinn all flaach, an ech verstinn net ob d’Serie wëll absurd, skuril oder einfach just trash sinn – wisou hunn déi zwee Typen ee Spillzëmmer an ee rosat Pony dat se permanent ronderëm schleefen?

    Just well et lëtzebuergesch ass, mécht dat et net gutt – och wann et einfach keng lokal Konkurrenz huet. D’Réalitéit ass jo awer, dass se eben Konkurrenz huet – déi jonk kucken dach all amerikanesch Sitcomen, hunn also duerchaus deelweis héich qualitative Contenu mat deem se kënnen vergläichen. An dass zu Lëtzebuerg einfach net méi dran ass, ass Blödsinn. Saachen ewéi Ons Éducatioun (de Charel dorauser ass iwwregens de selwechten wéi de Pit bei Comeback) beweisen, dass et Talent fir Comedy gëtt. An d’lescht Joer huet RTL jo souguer selwer gewisen, dass se gutt gemaachte Satir hikréien.

  2. Pingback: Comeback 1×02 “Retour” | egalwaat.lu

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>