Den Jack an den David kommen alle béid aus der amerikanescher Mëttel/Uëwerschicht a sin an dat nämlecht Meedchen, d’Sylvia verléiwt. Dat ass awer just um David interesséiert, mee seet aus Matleed dem Jack näischt. Deem séng Aan si blann fir d’Mary, dat sëch fir hien interesséiert. Dat Ganzt kléngt zimlech komplizéiert, mee ass ët eigentlech net. Wat d’Relatioun tëschent den zwee Konkurrenten verännert, ass, wann së sëch an d’Loftarméi mellen, fir am, domols nach “Grousse Krich” genannten, Éischte Weltkrich an Europa zë kämpfen. Di zwee kommen sëch méi no a gin di béschte Kollegen. Mee wéi an all Krichsdrama muss ët zu engem trageschen Enn kommen.

D’Geschicht huët gewëss Längten a gëtt plaatzeweiss zimlech eraus gezunn. Och wann ee muss op Textbiller waarden, fir verschidden Saachen erklärt zë kréien, verharrt d’Kamera oft zimlech laang op de Schauspiller, déi dat notzen fir hir Emotiounen an där domols üblecher theatralescher Art a Weiss zë weisen. Do miërkt een och, datt een als opgeklärte Mënsch vum 21. Jorhonnert, eng etlech Jorzéngter u Filmevolutioun kennt an een liicht verwirrt gëtt, firwat alles als éischt muss dem Spektateur erklärt gin. Gewëss Filmkonventiounen gouf ët eben nach nët oder de Spektateur huët së nach nët kannt.

Dat grousst Wiërk stëcht, ménger Meenung no, bei dësem Film am techneschen Aspekt. D’Mise-en-scène ass durchaus originell an ass domols wuël zimlech positiv opgefall. Ech erënnere mëch do un eng Szene an der Mëtt vum Film, wou d’Kamera tëschent de Leit iwwert d’Dëscher fiërt, fir just ee Beispill zë nennen.

Wat wirklech groussarteg ass, sin di riiseg an opwänneg Dékoren, genau wéi gigantesch Massenszenen um Schluëchtfeld. Ët kann ee kee Realismus à la “Saving Private Ryan” erwaarden, mee duerfir gëtt Dramatik héich geschriwwen. D’Choreographie vun honnerten Zaldoten tëschent de Schützegriëf wärt zimlech usprochsvoll gewiëscht sin. D’Käschten wärten sëch och nët a Grenze gehal hun, wéll d’Kulissen simuléieren ganz franséisch Diërfer, di zerbombt gin an eng Aberzuël u Flijheren.

Wéngst wat de Film wuël wirklech berühmt gin ass, sin d’Fluchszenen. Dozende vun Duëbeldéckeren fléien do iwwert de Wollécken iwwerteneen an d’Stuntleit féieren halsgeféierlech Manöveren aus. Anscheinend kruuten së do Hëllef vun engem Fluchregiment aus dem Texas, wou de Film sollt gedréint si gin. Ech muss soën, datt dat immens spektakulär ausgesäit, och nach am “Michael Bay” a “Roland Emmerich”-Zäitalter.

Ë klénge Manko huet de Film trotzdem fir mëch, wéll méi Wärt op den Drama an Effekter geluëgt gouf, wéi op Realismus. Ët feelt och u kléngen Détailer, wéi z. Bsp. datt d’Fraen an de Paräiser Lokalen all Partykleeder vun 1927 droën. De Film spillt just 10 Joër méi fréi, do hätt een dach wuël eppes Passendes fonnt? Desweideren gëtt de Film de Krich als eng zimlech nobel Cause rem, wat natirlech där domoleger Mentalitéit entsprëcht (während a nom Krich), mee hautzudachs liicht lächerlech wiërkt. Hu Géigner wirklech opgehaal mat kämpfen, wann engem säi Gewiër geklemmt huët (fir fair zë bleiwen)? Dann huët de Film och ën zimlech staarke Fall vu Schleichwerbung (di éischten iwwerhaapt?) fir Schokola. Nujee, ën hat och 2 Milliounen Dollar kascht.

Ët ass op jhiddfer Fall eng grouss Hollywood-Produktioun, déi Paramount Pictures sëch do geleescht haten an ech ging soën, datt den Oscar wuël verdéngt wor (ouni lo d’Konkurrenten gesin zë hun). Gesin hat ech de Film mat sénger Laafzäit vun 2:20 Stonnen an der LaserDisc-Versioun aus den 80′er Joren.

Wéi vill aaner Leit och, sin ech ë Fan vu Lëschten. An wat ech ë bessen hei um Blog vernoléissegt hun, sin Kritiken vu Filmer. Wat wir do also méi ideal, wi di zwou Saachen zë kombinéieren? Duerfir wärt ech ëlo a nächster Zoukonft Kritiken iwwert Filmer, di all op enger Lëscht opdauchen, schreiwen. Als éischt hun ech mer mol d’Fro gestallt, wéi eng Lëscht ech ging huëlen. Sou eppes wéi d’Top 250 aus der IMDb ass mer zëvill subjektiv (a kann och changéieren, da misst ech di ganzen Zäit nokucken, wat feelt), duerfir orientéieren ech mëch léiwer un enger zwar och subjektiver, mee duerfir “stabiler” Lëscht; dat sin d’Filmer, déi alleguer ën Oscar fir de béschte Film kruuten.

Méng réng subjektiv Kritiken wärt ech a chronologescher Reihefolleg schreiwen, duerfir wärt ech also demnächst fir d’éischte Kéier iwwerhaapt eppes iwwert ë Stommfilm schreiwen. Den éischten Oscar iwwerhaapt ass nämlech un de Stommfilm “Wings” gaangen. Dat war och den eenzegen, wéll am nämlechte Joer (1927), den éischten Tounfilm an de Kino koum. Ech si gespaant, wat mëch bei dësen, bis ëlo 83 Filmer, wärt erwaarden.

Ech gi lo nët laang op eng Kritik vum Film sélwer an. Ën ass fir eng Amateursproduktioun net schlecht gemaacht, huet liicht Länkten, di awer trotzdem kurzweileg sin an impressionéiert nawell duerch ën Dréihbuch, wou ee gesäit, datt eppes dohannert stëcht an sëch den Auteur Gedanke gemaat huet. Verschidde Gag’en hu mëch “schmunzele” gedin, bei aaneren konnt ech mëch kréngelen. Wat mer nach positiv opgefall ass, sin di duerchaus gudd schauspilleresch Leeschtungen, besonnesch vum Jacques Schiltz a Lars Schmitz. Och wann een d’Geschicht wuël just als Lëtzebuerger wärt verstoen an een së nët grad zäitlos kinnt nennen, wéll së relativ vill op d’Aktualitéit opbaut, mëcht dëse Film de Wee op an eng nei Richtung.

“Eng nei Richtung fir de lëtzebuerger Film? Pa, iwwerschätzt de do dëst Wiërk net ë bessen?” wärt sëch de wärte Liëser hei froen an ech gin ëm och Recht. Trotzdem fannen ech ët interessant, mol eng Kéier eppes aaneschteres, wi di x-ten Reportage iwwert den zweete Weltkrich (“Wi méngem Monni séng déck Zéiw sëch huet missten an enger Éislécker Höhl verstoppen”) oder eng langweileg pseudo-witzeg Sozialkomedie (quasi alles vum Andy Bausch) ze gesin. D’Aussoo vum Film ass net revolutionär (datt Friëmenhaass kee Sënn huet, etc…), mee alléng de Fait, dat gewëss Tabu’e gebrach gin (d’Hitlerparodie erwähnt de Film sélwer, di roud Léiwen, di op der Wiss leien…) sprëcht duerfir, datt sëch mat engem Thema ausernee gesat gouf a net einfach eng Reih vun, fir Lëtzebuerg relevanten, Iddien geholl an an d’Geschicht agestreet goufen, fir datt sëch de Spektateur um Lokalkolorit kann erfréeen. Anstatt, datt ëmmer nëmmen ronderem geschwaat gëtt, gëtt hei d’Kand mam Numm genannt an sëch mol éierlech domat ausernee gesat. A wann dat alles nach mat Humor, deen sëch sélwer nët zevill serieux hëllt, geschidd, fannen ech dat immens. Op eng Fal, ass de Film awer era gefall; nämlech genau dat, wat ën engem och wëll weisen: d’Lëtzebuerger interesséiren sëch just fir sëch sélwer. Ass ët ë Mannerwärtegkeetskomplex oder kennen së näischt Besseres? Së filmen op jhiddfer Fall just iwwert sëch sélwer an de Problem, datt së keng richteg lëtzebuerger Identitéit hun. Mee vläit ass dat jo awer just sou richteg “typesch lëtzebuergesch”!

Wiën lo nach ëmmer kéng Loscht huet, sëch dee Film unzekucken, dee sollt sëch de Film mol als éischt ukucken, vläit kritt ën da Loscht! Ze gesin ass ën ënnert desem Link. Weider Kritiken gin ët bei Pianocktail (Piano-Cocktail?) a beim trauregen Hierscht. Avis aux amateurs!

Gespaant, wat mech dëst Joer rëm géing erwaarden, hun ech mat liicht schweessege Fangeren d’Brochure opgeklappt. Presentéiert goufe mer alphabetesch getässelt 6 Kuerzfilmer an 8 Mini-Clipen (déi dëst Joer gréisstendeels aus Musiksclipen bestinn hunn). Di meescht Regisseuren hu mer näischt gesot, mä et woren awer och rëm e puer bekannte Nimm drënner. D’lëtzebuerger Amateurs-filmszene ass jo nun eben nach liicht beschränkt (also vun der Gréisst hir); do ass et normal, datt all Joer di üblech Verdächteg dobäi sinn. Et ass och schéin ze gesinn, datt d’Leit nach ëmmer motivéiert sinn an et och eng gewëss Progressioun an hire Wierker gëtt. Ech sollt während dem ganzen Owend gesinn, datt sämtlech Filmerten vum filmtechnesche Standpunkt hir, solid Aarbecht geleescht hun. Et bleiwen nach ëmmer Amateursfilmer, mä et mierkt een, datt et unhand vun neien Technologien (PC, bëlleg HD-Kameraen) ëmmer méi einfach gëtt, gutt Filmer mat méi niddregen Käschten a manner Opwand ze produzéieren. Trotzdem däerf et net un der noutwenneger Ënnerstëtzung fehlen, wéi den Thorben an der Aleedung konnt hiweisen. Dorop ass den Joy Hoffmann no de Filmer och nach drop agaangen an huet dem Publikum erklärt, datt d’Situatioun am Moment hei zu Lëtzebuerg éischter déi ass, datt méi Leit ënnerstëtzt ginn, déi vir hunn, eng Léier an eng professionell Carrière am Filmberäich unzefänken. Ech perséinlech gesinn dës Approche och an aneren Konschtberäich wéi z. Bsp. der Musek, wou och gréisstendeels vun de Conservatoiren opmannst Semi-Professionalismus gefuerdert gëtt. Ech froe mech, op een domat hei zu Lëtzebuerg eventuell eng Zort “Mëttelklass” vun der Konscht un der Entwécklung hënnert.

An der Jury woren dëst Joer rëm aal Bekannter, mä och nei Persounen. Bestanen huet se aus dem Fränk Grotz (Cinéast, “Tour of Duty”), dem Michael Dohrmann (Ciné Sura asbl), dem Joy Hoffmann (CNA, RTL Cinémag) an dem Frank Wilhelm (Lëtzebuerger Filmpräis, Ciné Sura asbl). Folgend beschreiwen ech lo mol mäin komplett subjektiven Androck vun der Sélectioun.

Kategorie KUERZFILMER

À l’abri
Regie: Cyrus Neshvad
Dauer: 10 Minutten

E jonke Strummert ass op der Sich no engem Dag iwwert dem Kapp fir datt en d’Nuecht net muss dobausse bleiwen. Hie fënnt en aalt verloossent Haus, brécht an a mécht et sech an engem eidelen Zëmmer bequem. Éier en awer kann aschlofen, héiert en e Geräisch.
Dëse Film gouf mat ganz einfache Mëttele gedréint, wat ee leider och e bëssen un der Bildqualitéit kann erkennen. Well sech bal de ganze Film am Donkelen ofspillt, hätt ee missten dorop oppassen, eng passabel Kamera ze huelen, déi d’Biller net sou staark verrauscht. Vum Dréibuch hir ass d’Geschicht zimlech minimalistesch gehal. Dialoger existéieren der keng, d’Handlung existéiert alleng duerch d’Erforschen vum Haus an d’Angscht virun onbekannte Leit, di dem Abriecher un den Hals wëllen. Dat ganzt Mysteriéist steigert sech mat der Zäit an erzeugt duerchaus eng gewëss Spannung, och wann den “Twist” um Schluss liicht onpassend wierkt.

Dréibuch: 3/5
Realisatioun: 3/5
Gesamtbewärtung: 3/5

En un Clin d’Oeil
Regie: Cyrus Neshvad
Dauer: 5 Minutten

Kuerz virun hirem Doud an engem Krankebett, léisst eng eeler Fra hiert Liewen Revue passéieren, vun hirem aktuellen Zoustand zréck an hir Kandheet.
De Regisseur huet hei seng Groussmamm (di 2009 verscheet ass) gefilmt an hir domat dokumentatoresch e schéinen Hommage gewidmet. E schwieregt Thema, dat awer duerchaus gutt a würdeg duer bruecht gouf, och wann een duerch di verschidden Photoen, déi vun hirem Liewen zeien, vläit sech net direkt perséinlech duerfir kann interesséieren (sou goung et mir opmannst). E battere Nogoût bleift, wann een drun denkt, wéi ee selwer vläit wäert an engem spéideren Alter drun sinn.

Dréibuch: 3/5
Realisatioun: 2/5
Gesamtbewärtung: 3/5

Grim
Regie: Yves Steichen
Dauer: 19 Minutten

Ah, dësen Owend den éischte Film vun Feierblumm Productions, dem Studio mat den endlos laangen Credits an hire Wierker. An enger einsamer Hütt am Bësch spillt séch en Duell tëschent dem Rotkäppchen an dem Wollef of. Nëmmen ee wäert iwwerliewen. D’Geschicht gëtt mer e bëssen ze vill vun engem Erzieler exposéiert an den Haaptprotagonist gräift dem Enn leider scho vir, sou datt keng richteg Spannung méi entsteet.
Technesch gesinn, ass de Film immens gutt produzéiert. Eng Kamerafahrt duerch de Bësch (Steadycam oder souguer op Schinnen?), schéin Kontraster (e schwaarz-wäisst Bild mat rouden Elementer erënnert liicht un de Stil vun Sin City) an interessant Kameraperspektiven weisen, datt hei Amateuren mat vill Erfahrung um Wierk waren. Dat Ganzt ass dobäi och nach flësseg erzielt a léisst bal kéng Langweil opkommen. Ech betounen awer bal, well de Film huet awer duerchaus Manko’en. Ech verstinn schon, datt jidderengem säi Numm soll erwähnt ginn, dee matgewierkt huet. Dat ass och richteg, mä trotzdem däerfen d’Credits net méi laang sinn, wéi de Film. Sou ass et mir opmannst mol virkomm. An eng rout a kursiv Schrëft op däischterem Hannergrond kann een och just méi schlecht wéi recht liesen. Soss kann ech awer just soen, datt et flott ass, datt duerchaus uerdentlech Amateursfilmer am Hollywood-Stil hei zu Lëtzebuerg produzéiert ginn a net nëmmen iergendwellech “artsy-independent” Wierker.

Dréibuch: 3/5
Realisatioun: 5/5
Gesamtbewärtung: 4/5

Nachkriegsfilm
Regie: Lars Schmitz
Dauer: 15 Minutten

E jonken Duerchschnëttsmann sëtzt op enger zerfatzter Duerchschnëttsfotell firun der Telé a sicht nom Tëleesprogramm. Datt ass, wat am Film geschitt; et ass och dat, wat eng jonk Duerchschnëttsfra op der Telé erzielt. Si stellt sech d’Fro, op dat alles ass an d’Liëwen net nach méi wäert ass, wéi just dat. De Mann wëll awer just vun der Telé ënnerhal ginn an sech lo net op eng philosophesch-existentialistesch Diskussioun era loossen. Dat geschitt natierlech trotzdem.
Als éischt duecht ech, et géing rëm ëm dat üblecht “Telé ass Volleksverdommung an all intellektuell Debatt ass just Verblendung”, mä de Film geet nach weider a stellt seng eegen Aussoen a Fro. En interessant Wiesselspill tëschent zwou Persounen, di sech komplett ënnerschiedlech virkommen an herno mierken, datt se awer villes gemeinsam hunn. D’Inszenéierung erënnert éischter un en Theaterstéck (kinnt do och gutt funktionéieren). D’Schauspiller bréngen hir Dialoger gutt eriwwer, iwwer-dramatiséieren net a wierken duerchaus interessant.

Dréibuch: 4/5
Realisatioun: 3/5
Gesamtbewärtung: 4/5
Präis vun der Jury

Oddzwiék
Regie: Marc Recchia
Dauer: 20 Minutten

En net oninteressante Film, deen ech awer iergendwéi net richteg antessele kann. Et ass eng Dokumentatioun iwwert eng jonk Fra am kathoulesche Polen, di net sou richteg hir Roll an der Gesellschaft ka fannen. U sech wier se gären an e Klouschter gaangen, fir do kënnen a Rou hirer Konscht nozegoen. Se gëtt awer do net akzeptéiert a probéiert sech op anere Plaatzen z’intégréieren. Se bedauert e bëssen, datt se net als Jong op d’Welt komm ass, well se et dann, hirer Meenung no, méi einfach hätt.
De Film besteet zu engem Deel aus Interviewen mam Haaptpersonnage an anerersäits begleet en se zu verschiddenen Statiounen an hirem Alldag. D’Inszenéierung ass einfach gehalen a konzentréiert sech gréisstendeels op de Sujet.

Dréibuch: 2/5
Realisatioun: 3/5
Gesamtbewärtung: 3/5

QΦNTRΦLL
Regie: Marc Fretz
Dauer: 16 Minutten

Fir de Buschstaw Φ hunn ech lo awer misste laang sichen (vläit hätt ech den Þorben sollte froen). Den Titel seet eigentlech alles iwwert de Film aus. En éischter banalt Wuert, dat mat Hëllef vun engem Stréch duerch den “O” soll interessant gemat ginn. Gewise gouf hei den éischten Deel vun enger 3-deeleger Mini-serie. No der Klimakatastrophe sinn d’Temperaturen op der Äerd op iwwert 100° C geklommen a just nach e puer Mënschen iwwerliewen a Bunkeren. De Protagonist lieft a sengem Schutzraum (e Späicher, deen e bëssen mat Computeren an Technik vollgepaakt gouf), langweilt sech gréisstendeels a stellt sech d’Fro, op et iwwerhaapt nach ee Mënsch ausser him op der Welt gëtt. Dunn op eemol registréieren Sensoren dobaussen eng Beweegung…
Uuups, lo hunn ech de Schluss vum Film verroden. Tatsächlech geschitt während dem ganze Film bal näischt, ausser, datt de Setting (Apokalypse) erklärt kritt. Genausou wéi de Personnage am Bunker, fänkt een un, sech ze langweilen an dee Moment, wou et spannend gëtt, ass d’Episode eriwwer. E klasseschen Cliffhanger also, wat leider op engem Filmfestival ouni Suite e bëssen fehl un der Plaatz ass. Technesch gesinn, ass de Film mëttelméisseg opgeholl (Crew vun 2 Leit), weist awer e puer Stäerkten am Design a Computeranimatiounen. Dat Ganzt wierkt éischter, wéi Frënn, di gären mat Effekter schaffen an duerfir eng Geschicht ronderem erfonnt hunn; quasi Hollywood puer. Vläit rënnen awer och di zwee nächst Deeler d’Geschicht gutt of an ech ginn positiv iwwerrascht. Den Dräi-Deeler kann een sech iwwregens op fretz.lu ukucken. Am Moment ass éischt den 2. Deel eraus an ech wënschen dem Team Erfolleg.

Dréibuch: 2/5
Realisatioun: 3/5
Gesamtbewärtung: 2/5

Kategorie MINI-CLIPS

Accidentally
Regie: Yves Steichen
Dauer: 5 Minutten

Eisen éischte Mini-clip vum Owend ass e Museksclip fir den Daniel Balthasar, produzéiert vu Feierblumm. Dat mierkt een och, well technesch ass de Film rëm solid an opwenneg produzéiert. Di 5 Minutten sinn quasi an engem eenzegen Take geholl (zwou Plaatze ginn et awer, wou een hätt kënne schneiden; vläit ass dat och geschitt). Duerchaus ënnerhaalend gëtt eng Autosrees an engem Filmstudio gedréit, d’Aktiounen ginn flësseg aneneen an et wierkt ni oninteressant. Just de Schluss hunn ech fir Autoschleichwerbung gehalen, well e Won vun enger bestëmmter Mark mer e bëssen ze prominent am Bild stoung. Am Groussen a Ganzen ass et schued, datt et net méi Museksvideoen vun dëser Qualitéit hei zu Lëtzebuerg ginn.

Dréibuch: 4/5
Realisatioun: 4,5/5
Gesamtbewärtung: 4/5

Arrows
Regie: Antje Lampe
Dauer: 3 Minutten

De Clip huet sou roueg ugefaangen a war sou séier eriwwer, datt ech éischt an der leschter Minutt opgepasst hunn a mech duerwéngst net méi richteg un d’Geschicht kann erënneren. Eng Fra schneit Pabeieren a moolt Feiler drop. Dann trëppelt se iwwert Wisen an duerch Bëscher, fir mat dëse klénge Schëlder e Wee ze markéieren. Wéi ee Stil Musek gelaf ass, weess ech och net méi. Ech hu wierklech keng Ahnung méi, wat dat Ganzt gesollt huet.

Dréibuch: 2/5
Realisatioun: 2/5
Gesamtbewärtung: 2/5

Au Feu à Droite
Regie: Adolf El Assal
Dauer: 4 Minutten

E Museksvideo fir e franséische Rapper, dee versicht a séierer Geschwindegkeet allméiglech Alldagsszenen gemëscht mat Popkultur an deem engem oder anere vulgär/ordinäre Bild ze presentéieren an dobäi iwwert iergend een Zoustand vun der Welt ze lamentéieren. Den treie Lieser wäert mierken, datt ech kee Fan vum Rap sinn; scho guer net deen, dee wierkt, wéi wann en aus engem Banlieue vu Metz géing kommen an sech dichteg virkënnt. Technesch ass dat Ganzt awer duerchaus uspriechend presentéiert a gëtt och net langweileg.

Dréibuch: 3/5
Realisatioun: 3/5
Gesamtbewärtung: 3/5

Le Mépris
Regie: Cyrus Neshvad
Dauer: 4 Minutten

Rëm e Video vun der Neshvad/El Assal-Clique, dee wéi gewinnt technesch gutt produzéiert, mä vum Dréibuch hir rëm liicht pretentiös hir kënnt an sech selwer ze vill serieux hëllt. E Mann sëtzt am Donkelen, huet sech d’Pulsoderen opgeschnidden a blutt lues zu enger Pianosonate vum Schubert virun sech hin. Vläit sinn just ech et, mä ech kapéieren d’Aussoen vun dëse Filmer ni.

Dréibuch: 2/5
Realisatioun: 2/5
Gesamtbewärtung: 2/5

Numéro 1765
Regie: Cyrus Neshvad
Dauer: 4 Minutten

Gottsäidank de läschte Film vun de nämlechte Realisateuren, wéi dee virdrun. Mee OPGEPASST, deen huet et a sech! Klickt de Link zum YouTube-Video just un, wann der Blutt verdrood. De gréisstendeels a Schwaarz/Wäiss gehaalene Film weist, wéi eng Kou am Schluechthaus geschluecht gëtt. Loscht op e Steak huet een duerno net méi. Wat genau domat wëll gewise ginn, weess ech och net, well ech unhuelen, datt di dote Fakten (am Schluechthaus ginn Déieren ermord!) jo awer de meeschte Leit sollte bekannt sinn.

Dréibuch: 2/5
Realisatioun: 2/5
Gesamtbewärtung: 2/5

Story of Jack
Regie: Sébastien de Sousa
Dauer: 4 Minutten

En zimlech einfach gedréintene Film mat enger leider zimlech lächerlecher Geschicht. En Typ spillt de ganzen Dag “Ballerspiller”, verwiesselt dann Fiktioun mat der Realitéit a geheit sech herno dobaussen vrun Angscht hannert eng Heck, wann just een mat engem Briquet eng Zigarett ufänkt. Luëwenswäert ass de Versuch, fir iwwerhaapt e Film ze dréien, mä dann awer weg. mat manner stereotypen an ausgelutschte Klischeeën.

Dréibuch: 2/5
Realisatioun: 2/5
Gesamtbewärtung: 2/5

The Cinema-Goer
Regie: Meris Sehovic
Dauer: 5 Minutten
Präis vun der Jury

Ooh, and now for something completely different. E Stop-Motion-Film mat Plastilinsfiguren. E Mann geet an de Kino, gëtt do genervt a nervt zréck, éiert en eraus geworf gëtt. Léiw, witzeg a fir d’éischte Kéier dësen Owend haten d’Leit eppes fir ze laachen. Dat huet gutt gedoen.

Dréibuch: 3/5
Realisatioun: 4/5
Gesamtbewärtung: 3/5

Virus
Regie: Jan Hendrik Bolte
Dauer: 5 Minutten
Präis vum Publikum

E Mann reest Nuets duerch d’Stroossen, ass liicht derlaanscht, geet an eng Tankstell eppes kafen a kritt séng Ëmwelt net richteg mat. Wat ass geschitt? A Réckblenden gesäit een di batter Wourecht, di doran resultéiert, datt säi Frënd doheem doud a bluddeg an der Buedbidde läit. D’Ausso vum Film: “AIDS verännert d’Leit.” Gelift? E schwule Mann kritt vu sengem Frënd gesot, datt en AIDS huet a bréngt en dorops hin ëm d’Liëwen? Ech gi lo kee Kommentar zu sou engem konfusen an einfach nëmme komeschen Dréibuch of; ech wéisst net, wou ech sollt ufänken. Ze bemierken ass nach, datt dëse Clip de Publikumspräis wahrscheinlech just krut, wéll d’Crew proportional zum Publikum zimlech staarkt vertruede war.

Dréibuch: 1/5
Realisatioun: 2/5
Gesamtbewärtung: 2/5

Luëwenswärt z’erwähnen bleift, fannen ech, dem Cyrus Neshvad säin YouTube-Channel, op deem een all seng Wierker kann nokucken.

Am Groussen a Ganzen kann ee soen, datt di technesch Qualitéit a Realisatioun vun de presentéierte Wierker nawell gutt erop gaangen ass. Datt den Thema vum Owend awer zimlech a Richtung “Alleng sinn” an “Doud” gaangen ass, huet der Stëmmung vum Publikum awer net grad gutt gedoen. Firwat versichen sech di meescht Realisateuren ëmmer mat däischteren Motiver oder probéieren moralesch/ethesch Froen opzewäerfen. Se sollten dat léiwer de groussen Denker iwwerloossen, déi dat kënnen. Ech vermëssen di léif kléng Iddien, déi Filmer spannend an interessant maachen, Geschichten, di een einfach gären huet an Wierker, di ee gäre géing eng zweete Kéier kucken. Och eng Komedie ka grousse Kino sinn an erfuerdert Kënnen a Geschéck. Nodeems dat technescht Kënnen hei zu Lëtzebuerg op engem gudden, akzeptabelen an duerchaus kompetitiven Niveau ukomm ass, misst an Zoukonft méi an d’Schreiwen vun Dréibicher investéiert ginn, do hapert et nach e bëssen. Vläit ännert sech an där Hisiicht jo eppes fir de Clipstar 2011.

Eng Roulotte fiert mat iwwerhéichter Geschwindegkeet duerch d’Wüst vun New Mexico, eng Box hänkt um Säitespijhel, um Steierrad sëtzt e Mann dee just e Calçon un huet an hannendran rutschen gliëse Fläschen an zwou Läichen hin an hir.

Sou fänkt de Pilotfilm vun “Breaking Bad” un. Et weess een direkt, hei muss eppes Schlëmmes geschidd sin. An domat gëtt och direkt de Grondtoun vun der Serie gesat. Et ass eng realistesch Serie, di éierlech mat hire Personnagen ëmgeet, se sou hëllt, wéi se sin a wou eben schlëmm Saache geschéien.

Em wat geet et? Den Walter White ass ufanks 50, Chimis-prof op enger High-School, huet eng schwanger Fra an e liicht behënnerte Jong. D’Liëwen huet sech net grad an déi Richtung entwéckelt, wéi en et sech a jonke Jore virgestallt hat, mee hien ass trotzdem zefridden. Do gett hie gewuer, datt e Longekriibs huet an net méi laang liewe wärt. Wéi dun säi Schwoer, deen als Polizist am Drogendezernat schafft, en eng Kéier op eng Razzia mat hëllt an hien do en aale Schüler vun em erem erkennt, kënnt him eng Iddi. Fir senger Famill eng, opmannst finanziell, Zoukonft ze garantéiren, deet hien sech (en ass jo Chimis-expert) mam fréiere Schüler, dem Drogefabrikant, zesummen a stell “Chrystal Meth” hir. Dat ganzt dierf seng Famill (a soss keen, besonnesch säi Schwoer) natirlech net gewuer gin. Vun elo un muss een zwee Liewen mateneen jongliéieren; am Privaten ass hien nach ëmmer de brave Familjepapp a Prof, dee vu jhidderengem ënnerschaat gëtt an am Geheimen klëmmt hien zum Drogeboss vun der Stad op a muss heiansdo moralesch zimlech fragwürdeg Décisiounen huelen. Dat mam Drogegeschäft ass nämlech net sou einfach. Wéi kritt een d’Wuer un den Junkie? Wéi gëtt een a kuerzer Zäit sou vill wi méiglech lass? An d’Konkurrenz schléift natirlech och net an iergendwann gëtt souguer e mexikanescht Kartell op en opmierksam.

Et ass eng Serie, di herrlech absurd, surrealistesch, kafkaesk Situatioune beschreiwt. Se weist wéi Mënschen méngen, eppes Guddes ze din an d’Mëttelen dozou hinnen egal sin. D’Protagonisten leiden permanent un de Konsequenzen vun kléngen Aktiounen, di se mol virun laanger Zäit geholl hun. An all kuerzzäiteg Verbesserung zitt anscheinend rem eng laangzäiteg Verschlechterung mat sech. Trotz all dem Elend weist d’Serie awer och di mi schéi Momenter, all Personnage huet och eng gudd Säit u sech, keen ass komplett gudd oder béis. Duergestallt gëtt dat awer net mam üblechen “et gëtt kee schwaarz/wäiss, just gro”, mee éischter ouni moralesche Fanger. D’moralesch Iwwerléeungen vun all Aktioun sin dem Spectateur iwwerlooss an awer och net zwéngend noutwendeg. Et kann een d’Serie och sou genéissen ouni mussen sech ze froen, op ee sélwer sou a sou réagéiert hätt an op dat dann och an der Reih gewiescht wir. Eng kriddeleg Fro, wann verschidden Aktiounen, egal wéi noutwänneg sin an een net de Luxus huet, sech des Fro ze stellen.

Filmtechnesch gesin ass d’Serie ganz grousse Kino. Visuell sin d’Biller éischter bescheiden, et gëtt net grouss mat Effekter geprahlt. D’Szenerie wirkt éischter roueg an heiansdo genéisst een och einfach mol nëmmen e puer Sékonne laang e Sonnenopgang an der nei-mexikanescher Wüst. Gréisstendeels ouni Musek, wat eng wëllkommen Ofwiësslung zum akusteschen Owerflow vun aanere Serien ass. D’Hektik entsteet réng duerch d’Dréihbuch, dat exzellent Geschichten présentéiert. D’Personnagen wirken réell, réagéiren realistesch a net ëmmer sou, wéi een et heiansdo gären hätt. Genau sou sin och d’Dialoger, di net “over the top”, awer och net op den dëmmste gemeinsame Nenner erof bruecht sin. Et gi Saache gesot, déi ee sou sélwer och ging soen.

Et ass keng Serie fir d’ganz Famill (op kee Fall fir Kanner) an am Ufank brauch een e puer Episoden, fir an d’Geschichten eran ze kommen. Duerno gëtt een awer dann mat aussergewéinleche Situatiounen an exzellente Schauspiller belount. Besonnesch opfaalen din den Aaron Paul als jonken Nowuess-schauspiller an den Bryan Cranston (bekannt als Papp aus “Malcolm In The Middle”), deen mat enger quasi perfekter Gesiichtsmimik, vill seet ouni mussen ze schwätzen. Aktuell ass grad di drëtt Staffel eriwwer an et ass fir d’nächst Joer schon eng véiert bestallt. Dat Ganzt leeft um amerikaneschen Pay-TV-Sender “AMC”, et brauch een also net ze färten, datt verschidden Wiërder ausgebleept gin. Kuckt iech et un!

No engem extrem sonnegen Dag, wor ët am Kinossall nët immens frësch, obschons d’Klimaanlaag gelaf ass. D’Temperatur sollt séch bei der Arrivée vum weidere Publikum nach steigeren (dem Thorben ass mol d’Wuert “Sauna” entwuscht). Eng wëllkommen Ofwiësslung woren dunn de Chris an de Federico, di mat engem Glaçekierfchen duerch de Sall goungen a wahrscheinlech ë gudd Geschäft gemat hun.

Bei der Moderatioun war natirlech jhiddereen enttäuscht, datt den Thorben dest Joer nët am Kostüm do stoung, wéll ën deen a Schottland leie gelooss hat. Eng dem entspriëchend Umiërkung koum vum Michael Dohrmann (Bedreiwer vum Kino), deen och Member vum Jury war. Desweideren war och den Akteur Germain Wagener am Jury, deen dëst Joer ë besse mi kléng ausgefall war, wéll verschidde Leit entweder schon an der Vakanz waren oder op engem Dréi vun engem Film.

D’Filmkategorien vun desem Joer goufen geännert an hun jhust nach zwou Zorten ëmgraff: d’Kuerzfilmer (ënnert 20 Minutten) an d’Miniclips (ënnert 5 Minutten). Fir d’nächst Joer wärt gekuckt gin, op een nët och nach eng drëtt Kategorie Dokumentatiounen kann aus de Kuerfilmer eraus huelen. Wéi gewinnt, versichen ech net ze vill ze spoileren, mee heiansdo ass eng Diskussioun vun engem Film nët ouni Beschreiwung méiglech. Am Groussen a Ganzen muss ech soen, datt ët dëst Joer méi ën interessantere Choix vu Filmer gouf.

Kategorie KUERZFILMER

À l’ombre d’Ighil M’Goun
Regie: Michel Fizaine & Ralf Kohr
Dauer: 15 Minutten

Ën Dokumentarfilm, deen d’Abenteuerrees vun ë puer Däitschen per Mountainbike am Marokko beschreiwt. Fänkt am Ufank nët immens interessant mat Beschreiwungen vun der Route un, mee wirkt awer opmannst filmteschnech gesin, gudd duer gestallt. No enger Weilchen gëtt ët dann trotzdem interessant, wann verschidde kléng Erliëwnësser um Trek erziëlt gin (ee Cycliste hat séch veriërt, verschidde Reaktiounen vun Duerfbewunner). Randnotiz: den Erziëler sot, hien hätt missten séng Aarbecht opgin, fir kënne mat zë goen. Bei sou eppes sin ech ëmmer verwonnert, wéi wäi Leit gin, hir d’ganzt Liëwen op d’Kopp ze geheien, just fir eng Rees vun ë puer Wochen.
Dréibuch: 4/5
Réalisatioun: 3/5
Gesamtbewärtung: 4/5

Marie Side
Regie: Fréderic Sauvant
Produzent: EPISCLÉRITE Production
Dauer: 20 Minutten

Eng Fra schëppt schwéier am Gaard a kritt härno beim Séch-wäschen Angschtzoustänn an Halluzinatiounen. Datt dat Gewëssensbëss sin, gëtt een éischt mi spéit gewuer. D’Geschicht vun enger ënnerdréckter Fra an hirem autoriäre Mann, déi extrem previsibel zu engem Enn kënnt. Geschwat gëtt eigentlech just am läschten Drëttel vum Film fir ë puer Hannergrënn z’erklären. Op d’Sprooch hätt een eigentlech komplett kinnte verzichten, d’Geschicht wir och esou ze verstoë gewiescht, besonnesch wéll d’Virliesen vun engem Bréif um Schluss nët immens duër bruecht gëtt. Am Groussen a Ganzen ën nët immens originelle Film, mee huet awer ë puer interessant Szenen an Iddien.
Dréibuch: 3/5
Réalisatioun: 3/5
Gesamtbewärtung: 3/5

La nuit passée
Regie: Eileen Byrne
Dauer: 8 Minutten

Ë Meedchen erwächt bei engem Friëmen op der Couch a gëtt gewuer, datt säi männleche Camping-partner bei engem aanere Meedchen am Bett läit. Eng relativ kléng Iddi, déi am Ufank gewollt verwirrend duer bruecht gëtt. D’Protagonisten wësse net genau, wou së stinn (d’Sprooch wiësselt vun Franséisch iwwert Englesch op Däitsch), së wësse net, wéi së sollen op onerwaart Événementer reagéieren; keen ass séch richteg eens, wou ën séch a sénger Relatioun mat deem Aaneren befënnt. Vun der Produktioun hir net ëmwerfend, mee ët gesäit een, datt séch méi op d’Dréibuch an d’Charaktere konzentréiert gouf, wéi op dat Visuellt.
Dréibuch: 4/5
Réalisatioun: 3/5
Gesamtbewärtung: 3/5

Date-Lech
Regie: Mike Tereba
Produzent: Pyrrhus, Pulsa Pictures
Dauer: 17 Minutten

Op engem Speed-Dating-Événement begéinen séch allerlee bizarr a skurril Personnagen. Bei desem Film jot ee Géck den Aaneren. Eng ganz Reih stereotyp Klischeen gin duerch de Kakao gezunn an ët gëtt engem ni langweileg. Vun der Mise-en-scène hir net spektakulär, mee zolid duer bruecht.
Dréibuch: 4/5
Réalisatioun: 4/5
Gesamtbewärtung: 4,5/5
2. Präis vun der Jury
Präis vum Publikum

Mena
Regie: Eileen Byrne
Produzent: Hochschule für Fernsehen und Film München (Produktionsleiter: Daniel Rohm)
Dauer: 11 Minutten

An desem a schwaarz/wäiss gedréitene Film (wuërtwirtlech an och vun der Thematik hir) geet ët net ëm Rassismus, mee éischt ëm Virurdeeler vu verschiddene Volleksgruppen. Ë schwaarz Meedchen, dat adoptéiert bei engem wäissen Däitsche liëwt, schummt séch wéi dese mat op eng afrikanesch Party kënnt. Bei séngen afrikaneschen, méi temperamentvolle Frënn, fënnt hatt séch awer net direkt zurecht an éischt säi Papp hëlleft him, dee Problem z’iwwerwannen. Schlussendlech ass ët éischter de Problem Papp/Duechter, wéi Schwaarz/Wäiss deen eng Léisung fënnt. Bei desem Film miërkt een, datt Leit vum Fach (oder souer, di ët mol eng Kéier wëlle gin) um Wiërk waren. Technesch gudd an Szene bruëcht, weist de Film beim Dréibuch séng Stärkten. Ën duerchaus kriddelegt Thema, wat nët onbekannt ass, ower hätt kinnten an d’Box goen. Mee vun onpassender Peinlechkeet fënnt ee kéng Spuer a sou genéisst een einfach nëmmen eng kléng Gesellegkeet ënnert zoukënftege Frënn.
Dréibuch: 5/5
Réalisatioun: 4/5
Gesamtbewärtung: 5/5
1. Präis vun der Jury

Der Geburtstag
Regie: Carla Muresan
Dauer: 9 Minutten

Eng Business-Fra (diktéiert ständeg um Handy Verdreeg) bréngt hire Fils zu séngem Papp, deen ës wuel einfach genuch hat a Paschtouer um Land gin ass. Eng léiw Geschicht ronderem de Kontrast Materialismus/Frëndschaft. D’Mamm gesäit just, datt de Bouf rem kee Kado mat heem kruut. Beim Spazéire goen, pléckt së séch vun engem Baam einfach sou ën Aapel fir ën z’iëssen. Dem Bouf säi Kado dogéint ass eppes, dat ee nët kann upaaken; hië planzt zesumme mat séngem Papp ë Baam. Ë klénge léiwe Film, deen zimlech roueg dohir kënnt a nët versicht méi zë sin, wéi ën ass, awer och nët manner.
Dréibuch: 4/5
Réalisatioun: 3/5
Gesamtbewärtung: 4/5

Lebensraum des Mäusebussards
Regie: Willy Lang
Dauer: 19 Minutten

Wéi ech d’Dauer vun desem Documentaire gesin hun, hat ech scho baal Angscht ën “2 indisch Päerlen strike back” (Artikel vum läschte Joer) z’erliëwen. Deem sollt awer Gottseidank net sou sin; besonnesch am zweeten Deel, gouf een duerchaus interessant Fakten aus der Déirewelt vum a ronderem de Mäusebussard gewuer. Verschidden, bestëmmt opwänneg ze filmend Szenen an di eng oder aaner spannend/witzeg Szene (härzeg Fuussekanner bréngen engem beim Publikum ëmmer Pluspunkten: “Oooohhhh…”) hun hiers dozou bäigedro, datt kéngem langweileg gouf. Vermutlech war dat den opwännegste Film vum Owend, wéll ën d’Natur ë ganzt Joer laang verfollegt.
Dréibuch: 4/5
Réalisatioun: 4/5
Gesamtbewärtung: 4/5

Kategorie MINICLIPS

Et si c’était toi
Regie: Laurence Streitz
Produzent: Classe 3Cl LTC, Juan Aguilar
Dauer: 4 Minutten

Zwou Schülerinnen ginn op zwou verschidden Art a Weisen (di eng zimlech extrem an endgülteg) mam Thema Schoulmobbing ëm. Dat ganzt ass wuël ë bessen als Reklamm fir SPOS (psychologesche Schülerservice) an als Klassenaufgab am Beräich Medien geduecht. Interessant gedréint ouni lo awer wirklech eng grouss Ausso ze hun.
Dréibuch: 3/5
Réalisatioun: 3/5
Gesamtbewärtung: 3/5

Don’t drop it
Regie: Charel Simon
Produzent: Joel Vitoria, Denis Rainers, Daniel Simon
Dauer: 5 Minutten

Ë Futtballist dribbelt ë Futtball op allméiglech an onméiglech Art a Weisen. Dee Futtballist ass nawell nët schlecht, mee him 5 Minutte laang bei sou eppes no ze kucken, ass mer dann dach ze laang. Vläit war dat jo och als Virstellungsvideo fir Futtballveräiner geduecht. Di eng oder aaner interessant Mise-en-scène hëlleft engem alt iwwert dat Schlëmmst ewech.
Dréibuch: 2/5
Réalisatioun: 2/5
Gesamtbewärtung: 2/5

Showtime
Regie: Laurent Prim
Produzent: Sacha Bachim
Dauer: 4 Minutten

Ë Meedchen an ë Jong maachen séch getrennt firun engem Spijhel schéin. Eng iwweraschend Wendung zum Schluss, di awer lo nët fuerchtbar interessant war, rënnt de Film of.
Dréibuch: 3/5
Réalisatioun: 3,5/5
Gesamtbewärtung: 3/5
1. Präis vun der Jury

M-Block
Regie: Constance Hinger
Produzent: Sacha Bachim
Dauer: 4 Minutten

Ën Zesummeschnatt vun Szenen aus dem Liëwen vum “M-Block”, dem Supportergrupp vun der lëtzebuergescher Futtballsnationalequip. Kee richtege Film, éischter Momentopnahmen vun verschiddenen Événementer. Dat Ganzt ouni Zesummenhang (sou wi dese Saatz kee Verb).
Dréibuch: 1/5
Réalisatioun: 2/5
Gesamtbewärtung: 2/5

Countdown for heroes
Regie: Charel Simon
Produzent: Joel Vitoria, Pir Castiglia
Dauer: 5 Minutten

Mi ë witzege Film gouf ët dann nach zum Schluss. D’Helden vun Dikkrech trainéiren zesumme mat hirem Béier, fir d’Eisléck ze beschützen. Ganz witzeg an Szene gesat, kënnt de Film als ënnerhaalende Projet vun ë puer Frënn eriwwer.
Dréibuch: 3/5
Réalisatioun: 3/5
Gesamtbewärtung: 3/5

Begréisst gouf ech un der Dir vum Thorben, dee schon hin an hir gehetzt ass, fir datt alles sollt perfekt fonktionéiren. Ech hat mer den Ticket op mocom.lu bestallt a kruut deen per SMS geschéckt. Do war sou e kléngt Bildchen vun engem 2D-Barcode dobäi an ech duëcht, déi hätte lo bestëmmt eng hypermodern Apparatur, fir deen ze scannen. Fir mäin Keessenticket hun ech dunn awer just misste mäin Numm nennen; ech war scho bal enttäuscht.

Et war méng éischte Kéier, datt ech an de Ciné Sura zu Iechternach wor an ech wosst net, wat mech do ging erwaarden. E kléngen, iwwerdaachten Bannenhaff, wou een am Drëpsschlaag sëtzt? En donkle Keller, wou niëwent engem d’Heizungsanlag dröhnt? Sou war et dunn awer guer net an ech war iwwerrascht, wéi gudd dee schéine a bequeme Sall mat modernster Technik équipéiert war.

Et waren éischt eng Dozen Leit am Sall an ech hu mer dunn mol d’Fräiheet geholl, mech an di zweetläscht Reih ze setzen. Datt ech domat genau firun der Jury souss, ass mer éischt härno opgefall. De “Rescht” vum Publikum war zimlech gemëscht. Natirlech woren d’Crewen vun de meeschte Filmer do, awer gréisstendeels schéngen sëch vill Leit kannt hun. Ausser dem Thorben, gouf ech sélwer just nach vum Federico erbléckst; ech hätt deen wuel net erkannt, ech weess net firwat, mee Gesichter verhaalen ech mer éischter schlecht.

Kuerz éier et lass goung, koum een mat engem Kuerf voll Glaçen duerch d’Reihen. Ech koum mer rem vir wi e kléngt Kand, wou och nach de Glaçeverkeefer an de Kinosall sélwer era koum. Am grousse Kino um Kierchbierg oder séngem éelere Brudder um Lampertsbierg gëtt et dat jo net méi.

Den Thorben huet dunn och duerch den Owend geféiert, d’Kategorien ugesoot an den aktuelle Spillstand vun den EM-Matcher duerch gin. Séng Moderatioun wor sympathesch an huet och kee Blaad firun de Mond geholl (“…e méi oder manner kompetenten Dan Spogen…”, “…am Jury sëtzt deen Här, deen sëch traut Andy Bausch-Filmer eraus ze bréngen…”).

De Jury sélwer bestoung aus enger Reih bekanntener Persounen wi dem Joy Hoffmann, Tanja Frank, Paul Thiltges, Michael Dohrmann a Carlo Thiel. Nofoljhend beschreiwen ech lo méng perséinlech Kritiken a Bewärtungen vun de Filmer, di gelaaf sin. D’Filmer sin an deene Kategorien présentéiert gin, an deenen së agereecht goufen.

Kategorie KOMÖDIE

Le désir des choses
Regie: Option Média LCD
Produzent: Jean-Roland Lamy-Au-Rousseau
Dauer: 5 Minutten

E léiwen Stop-Motion-Animatiounsfilm vun enger Lycéesklass. Eng Bürosluut schwätzt mat aaneren Haushaltsartikelen a versicht d’Welt z’erforschen. Fir eng Schoulklass ass de Film gudd réaliséiert, awer net besonneg. Genau dat, wat een sëch ënnert sou enger Zort Projet ging firstellen.
Dréibuch: 2/5
Réalisatioun: 3/5
Gesamtbewärtung: 2/5

Bordun
Regie: Pierre Hansun
Dauer: 27 Minutten

Ee vu méngen perséinleche Favoriten vum Owend: Eng Fra huet eng Reih vun Virstellongsgespräicher an enger Welt, di kënschtlech Schniëwel keeft an ëmmer mi verréckt gëtt. Scho bal professionnell Mise-en-scène, gudd Schauspiller an en iwweraschend gudd a konsistent Dréibuch féiren een als éischt an d’Irre, sou datt ee méngt, et wir just eng Uneneenreihung vun skurril/absurden Szenen. Lues a lues ergëtt sëch dann awer e Schema, deen duerch eng tragikomesch Finale bestätegt gëtt.
Dréibuch: 5/5
Réalisatioun: 5/5
Gesamtbewärtung: 5/5
Jurypräis fir di bäschten Komödie.

Kategorie DRAMA

Lei, lui e l’altro
Regie: Steve Hoegener
Produzent: Sacha Bachim / Feierblumm
Dauer: 7 Minutten 30 Sekonnen

Hien ass an hatt verléift, hat kifft an dreiwt et awer mat engem aaneren, asw… Eng relativ banal Geschicht, mee kënschtleresch interessant duer gestallt. Et ass net direkt Stop-Motion an awer mi séier wi eng Slideshow; doduerch entsteet en interessanten Effekt, dee gekonnt d’Szenen ënnersträicht. Den Asaatz vun Filteren léisst eng liicht surrealistesch Atmosphère entstoen. D’Musek wor plaatzeweis ze haard an huet domat zimlech ofgelenkt.
Dréibuch: 3/5
Réalisatioun: 5/5
Gesamtbewärtung: 4/5
Jurypräis fir de bäschten Drama.

Passengers
Regie: Nadia Masri
Produzent: Sandra Laborier an Nickel Bösenberg
Dauer: 5 Minutten

Enger Prostituéierter hir Rees duerch d’Staad bis së schlussendlech vun engem Freier opgegraff gëtt, deen nom Akt vun sénger Famill ugeruff gëtt an hir erziëlt, datt en nach ze schaffen huet. Gudd inszenéiert, mee näischt Besonnesches. D’Geschicht ass och net immens originell an et fehlt och iergend wéi eng Pointe/Lektioun/Message. Opmannst ass mer keen opgefall; et fehlt iergendwéi en Enn.
Dréibuch: 2/5
Réalisatioun: 3/5
Gesamtbewärtung: 3/5

30 von 128
Regie: Patrick Dörnig
Dauer: 9 Minutten

E Student zu Tréier fënnt op der Uni en USB-Stick mat perséinlechen Donnéen drop. Hien forscht no, wéi enger Persoun e kinnt gehéiren. Hien kënnt mat deem gefonntene Meedchen zesummen, andeem’s en di Donnéen benotzt a wonnert sëch dann härno, wann hat hien gegoogled huet. D’Iddi ass net schlecht, regt zu Iwwerléeungen un, mee féiert dat net konsequent aus. Technesch gesin, sin e puer interessant Szenen dran (Masken faalen vun onbekannte Persounen erof, soubal hien hir Nimm liëst), mee huet besonnesch am Ufank zimlech Längten.
Dréibuch: 2/5
Réalisatioun: 3/5
Gesamtbewärtung: 3/5

Ricky
Regie: Mike Tereba
Produzent: Mike Tereba
Dauer: 9 Minutten

E Prof gëtt sénger Schoulklass éischt no enger ganz extremer Moossnahm Meeschter. E bessen hun ech mech un “Donnie Darko” erënnert gefillt, wann de Prof Virbueten vu sénger Dod gesäit. Mat Virblenden versin, entsteht en interessante Puzzle, wou ee lues a lues eraus fënnt, wéi et dozou konnt kommen. Eng gudd Inszenéirung, déi net vill versprëcht, mee dat awer gudd eriwwer bréngt.
Dréibuch: 4/5
Réalisatioun: 3/5
Gesamtbewärtung: 4/5

Kategorie DOKU

2 indisch Päerlen
Regie: Christiane a Fernand Thinnes
Produzent: Christiane a Fernand Thinnes
Dauer: 11 Minutten

Eng Kritik: dee Film ass 11 Minutten ze laang. Mam Charme vun engem Diasowend bei de Schwéierleit kritt een hei eng Indierees presentéiert, déi op zwou Plaaze goung, deenen hir Nimm ech net mol mat kruut. E Collage vun verschiddenen statesche Vuen (di een och an engem Photoalbum kinnt erem fannen), eng monoton firgedroen Liësung vun engem Text, deen een och hätt kinnten an engem Guide no liësen an Informatiounen, mat deenen een näischt kann ufänken (“…do goufe mir mat Informatiounen erschloen.” -> Gelifft? Wéi eng Informatiounen woren dat dann?, “…dee schnéiwäisse Palast…” -> Um Video gesouch deen awer zimlech donkelgro aus. Ass dat di richteg Plaaz?) hun hiert dozou bäi gedroen, datt net nëmmen de Publikum, mee och d’Jury sichtlech gelangweilt war. Réng technesch gesin vläit eng Dokumentatioun, awer net vum Inhalt hir.
Dréibuch: 0,5/5
Réalisatioun: 1/5
Gesamtbewärtung: 1/5

Bleif faarweg
Regie: Élèves du LTMAP
Produzent: Comité Spencer
Dauer: 3 Minutten

E witzege klénge Film mat animéierten Plastilinsfiguren, dee wuel eng Anti-AIDS-Kampagne sollt sin. Wat en am Beräich DOKU ze sichen hat, weess ech och net. D’Logik vum “farweg bleiwen” hun ech net verstaanen, wéll an der gewisener Szene (se maachen eng Kéier ouni Gummi -> d’Welt gëtt gro, dann mat Gummi an alles bleiwt farweg) sin d’Personnagen, di eenzeg gewiëscht, di faarweg bliwwe sin. Also misst et dem Film no jo eigentlech egal sin, op mat oder ouni Gummi?
Dréibuch: 2/5
Réalisatioun: 3/5
Gesamtbewärtung: 3/5
Jurypräis fir di bäschten Dokumentatioun

Giu, nelle cieche tenebre
Regie: Sacha Bachim, Manuel Castellani
Produzent: Feierblumm
Dauer: 16 Minutten

Deen eenzeg richtegen Documentaire iwwert italienesch Minenarbechter am 20. Jorhonnert. Zäitzeien erziëlen vun hiren Grousspäpp, Päpp an sëch sélwer, wéi schwéier s’ët haaten, wi si op Lëtzebuerg komm sin, nom éischten an zweete Weltkrich an bis an d’70er Joren eran. Komplett op italienesch mat franséischen Ënnertitelen. Schéi mat Biller vun domols an aktuelle Videoen ënnerstrach. Di interessant Thematik geréit no enger Zäitchen awer a Richtung Beruffsbetraffenheet, wann d’Leit ufänken vu Rassismus ze schwätzen.
Dréibuch: 3/5
Réalisatioun: 4/5
Gesamtbewärtung: 4/5

Kategorie ACTION

Darkness of the red Light
Regie: Claude Hoffmann
Produzent: Sacha Bachim / Feierblumm
Dauer: 15 Minutten 35 Sekonnen

D’Dréibuch zu desem Film ass wuel entstaanen, wéi d’Carapio (Scouten) vum Houwald op engem Weekend keng Ahnung haaten, wat se sollte maachen. D’Geschicht ass déi vun engem Nuëtsrallye, dee liicht schiif geet. Leider hënnert dat fehlend technescht Wëssen iwwert d’Filmkonscht zimlech graff a kann och net vun engem onoriginellen Dréibuch oflénken. Wann een e Lagerfeier filmt, sollt een d’Kamera op di richteg Hellegkeet astellen, soss gesäit ee just d’Feier a gro Ëmrësser, wi dat hei am Film de Fall wor. Genausou brauch bei deem Lagerfeier jhiddereen e Mikro oder muss nosynchroniséiert gin; am Film konnt ee just d’Knacken vum Feier héieren an heiansdo mol deen een oder aanere pësperen.
Dréibuch: 2/5
Réalisatioun: 1/5
Gesamtbewärtung: 2/5

A Demon in my View
Regie: Laurent Prim a Paul Kohn
Produzent: Feierblumm
Dauer: 15 Minutten

En dramaturgesch a filmtechnesch ganz interessante Film iwwert eng gestéiert Perséinlechkeet. Eng ganz Reih vun originellen Szenen, di nëmmen sou mat symbolträchtegen Metapheren geschwängert sin. Leider iwwerhiëft sëch de Film zimlech zum Schluss an wirkt, O-Toun Joy Hoffmann, prätentiös. Wat d’Wiërk genau wëll vermëttelen, erschléisst sëch mir net. Et gëtt wuel drop spekuléiert, datt et dem Spektateur wéi mir geet an sëch denkt, e wir eben ze blöd, fir d’Ausso ze verstoen.
Dréibuch: 4/5
Réalisatioun: 5/5
Gesamtbewärtung: 4,5/5
Jurypräis fir di bäschten Action

Kategorie MINICLIPS

Volonté de fer
Regie: Michel Frizaine
Produzent: Sehnerv
Dauer: 4 Minutten 10 Sekonnen

Wat gelifft? Ech hun glad a guer näischt verstaanen. De Film (deem séng däitsch Iwwersetzung “stählender Wille” ass (méng éischt Assoziatioun war eppes mat “Triumph des Willens”)) weist eng Kamerafahrt op enger Seelbunn zu Toulon. Um Gipfel ukomm, kritt een eng Koppel Plastiksstiwwelen présentéiert. Am zweeten Deel sin d’Plastiksstiwwelen (di zu enger Plastiksbox wi d’Fëscher se droen gehéiren) op engem Baam opgehaangen, wéi wann se kéng Loscht méi gehaat hätten. Ech hat och keng Loscht méi an hun dunn just nach iwwert dat Kräiz mat Blummen um Stroossegruëf gerätselt. Ass do een ëm d’Liëwe komm? Wa jo, wat hat dat mat deem firdrun ze din?
Dréibuch: 1/5
Réalisatioun: 2/5
Gesamtbewärtung: 1,5/5

Fish
Regie: Ralf Kohr
Produzent: Sehnerv
Dauer: 4 Minutten 5 Sekonnen

Um Schluss huet den halwe Kinosall mat geruff: “Fish, fish…” Ech huelen un, datt et sëch beim Wiërk em e Videoclip zum Lidd gehandelt huet. Eng Blondinn geet op allméiglech Art a Weise fëschen. Vun der Inszenéirung simlech dem Film firdrun ähnlech.
Dréibuch: 1/5
Réalisatioun: 4/5
Gesamtbewärtung: 2,5/5

Bad Boys gone bad
Regie: Sébastien Gudenberg
Produzent: Liberium Films
Dauer: 4 Minutten

Dräi Bouwen hate wuel enges Nomëttes d’Iddi hir Kamera aus ze probéiren. Mat wéineg Opwand an enger witzeger Iddi hun se dun en ënnerhaltsame Clip produzéiert, deen erstaunlech gudd beim Publikum ukomm ass. En iwweraschent Enn huet säint dunn dozou bäi gedroen. Wië seet, datt gudd Filmer mussen vill Arbecht a Ressource verlangen?
Dréibuch: 3/5
Réalisatioun: 3/5
Gesamtbewärtung: 4/5
Publikumspräis fir de bäschte Film

Machtlos
Regie: Andreas Britten
Produzent: Andreas Britten
Dauer: 1 Minutt 20 Sekonnen

E kléngen, vun der Inszenéirung hir zimlech minimalistesche Film iwwert engem Futtballist séng verluëren Dreem. Net immens originell a relativ einfach gehaal. Huet mir net gefall; ech duecht zum Schluss, war dat lo alles? Di iwweraschend Wende, wor guer net sou iwweraschend, wéi sëch dat den Auteur wuel firgestallt hat.
Dréibuch: 2/5
Réalisatioun: 2/5
Gesamtbewärtung: 1/5

Nosferatu
Regie: Olivier Koos
Produzent: Patrick Vedie
Dauer: 2 Minutten 29 Sekonnen

E Film, bei deem all Beschreiwung quasi engem Spoiler gläicht. En absolute Muss fir all Filmfan, derer d’Réalisateuren wuel sélwer och sin. Esou vill Witzer op sou kuerzem Zäitraum an eng gekonnt Inszenéirung, déi gläichzäiteg eng Hommage un dem Murnau säin Nosferatu ass, hun dese Clip zu méngem Favorit vum Owend gekréint.
Dréibuch: 5/5
Réalisatioun: 5/5
Gesamtbewärtung: 5/5
Jurypräis fir de bäschte Miniclip

Party 84
Regie: Patrick Döring
Dauer: 3 Minutten

Styroporéeër danzen zum Lidd “Party 84″. Einfach nëmmen gudd a bizarr Ënnerhaalung. E schéinen Ofschloss vum Owend.
Dréibuch: 3/5
Réalisatioun: 4/5
Gesamtbewärtung: 3,5/5

D’nächst Joer gesi mer eis hoffentlech rem op deser Plaaz. Eddi a Merci.

Marky Mark goes fishing for a franchise in this adaptation of Stephen Hunter’s Point of Impact, the first of many novels to feature military sharp-shooter Bob Lee Swagger. After a mission in the Ethiopian mountains has gone awry, Swagger retreats to a life in the mountains with a dog as his sole companion. When he is visited by Colonel Johnson (Danny Glover), Swagger is coerced back into field duty. Swagger is to foil an attempt on the President’s life. He, however, fails to do so and is framed for the attempted assassination himself.

Ten minutes into the movie and it is made abundantly clear on which territory we are. With its love for high-tech military gear and explosions, there is no doubt this is a guy’s movie. For good measure, throw in Swagger’s sexy love interest (Kate Mara) who refuses to wear anything but lingerie for half the length of her screen time and there is also no doubt that this will be a cliché heavy ride. Nevertheless, the frantic pace, immersive action set-pieces and a solid direction from Training Day helmer Antoine Fuqua carry the movie through its 2 hour runtime. R-rated action movies have become something of a rarity lately, but with its unflinching depiction of violence, Shooter reminds us of the glory days of action cinema of the 1970’s and 80’s. This is a traditional revenge movie in which one man thinks that he can make a difference, and takes on a shady and corrupt government single-handedly. Shooter is also very much an American movie and its patriotism and flog-waving might not go down as well in other countries. Even so, this is still solid entertainment. It’s tough as nails (occasionally too tough for its own good) and sometimes far too overblown, but a welcome change from Hollywood’s usual happy-go-lucky action fare geared towards teens.

Shooter is rated R for vigilantism.

Edward Zwick, renowned for the likes of Glory, The Siege and The Last Samurai, seems to have a thing for epics. His newest, Blood Diamond, is a rare stone in Hollywood blockbuster-dom. Unafraid of going the whole nine yards, the movie’s first ten minutes or so rival nearly everything that has been put on film so far in terms of its vicious and bloody portrayal of Sierra Leone during civil war. Set in this hostile environment, the story revolves on the one hand around the smuggling of conflict diamonds and on the other around a fisherman on a quest to find his son, who has been abducted by mercenaries (like many others) and has probably undergone severe brainwashing. It doesn’t get more gripping than this. Being shot entirely on location, Zwick makes extraordinary use of some of the most staggeringly beautiful scenery Africa has on offer, by contrasting it with unapologetic scenes of civil warfare. At one point we are told that ‘after the war, this place will be paradise’. We couldn’t but agree. As far as filmmaking goes this is at the top of its class. The action scenes will leave you flabbergasted. They are incredibly real and intense and devoid of the usual Hollywood heroism. The performances need to be seen to be believed. Suffice it to say that both male leads were nominated for a reason and DiCaprio turns in yet another killer-performance which unfortunately doesn’t quite match his stellar work in The Departed. So forget what all those DVD covers tell you, this is one of the few movies that really keeps you at the edge of your seat.

Moving on to something completely different then, Dreamgirls is extremely entertaining. It is also a musical, and if you don’t like people breaking out into songs for no apparent reason, this might not be for you. Once you accept that in this movie people rather sing than talk it is actually quite fun. Oh and the songs are brilliant too and so are the artists. American Idol contestant Jennifer Hudson will blow you away and Beyoncé Knowles seems willing to stand in her shadow. Jamie Foxx doesn’t do much singing but it’s simply a joy to see him act (as usual). Most kudos, however, are going to Eddie Murphy who has been struggling to show his real talent until this day. Only the story, a rags-to-riches, American Dream tale in disguise, struggles to keep your attention for 130 minutes. The story isn’t terribly complex and feels a bit stretched-out and it gets boring at times. The same goes for the direction and cinematography. Apart from some nicely done song-montages there isn’t much to keep your interest, unless perhaps seeing the delectable Miss Knowles squeeze into ever more tight dresses. So it’s all good while it lasts but don’t expect this to be the next Moulin Rouge. Buy the soundtrack though.

After just having earned his 00-status and hence his license to kill, James Bond (Daniel Craig) tracks a terrorist bomb maker from Madagascar to Miami where the latter is plotting to blow up the all-new Airbus A340-600. Suffice it to say that the plans are foiled and that le Chiffre (Mads Mikkelson), a private banker to the world’s terrorists, loses a considerable amount of money in the process. Le Chiffre then sets up a high stakes poker game in Casino Royale in Montenegro in order to win his investors’ money back. Bond being the best player in her Majesty’s Secret Service is sent to Montenegro to beat le Chiffre and make him lose everything he’s got.

After 2002’s Die Another Day it was clear to many that something had to be changed in order to keep the 007 franchise thriving. So the producers decided to get rid of Pierce Brosnan and cast a 38-year-old Liverpuddlian with (and here it comes) blond hair. Daniel Craig (lovingly called Mr. Potato Head in the UK) however, is probably the best thing that could have happened to the franchise. We are not saying Brosnan or any of the previous Bond incarnations were bad actors but we believe no one could have pulled this one off better than Craig. It took a lot of guts to strip Bond of the many things that audiences have come to expect from the movies. Q is gone and so are the gadgets as well as Moneypenny and the theme song is nearly completely omitted. But (and Bond fans may not like this) it makes absolutely sense. Bond has been taken back to the roots of how Ian Fleming originally created the character. A rugged and blunt tool who is not afraid of getting his hands dirty and above all who is not an invincible superhero. Second time Bond director Martin Campell (Goldeneye, Vertical Limit) goes with a gritty, realistic look, mind-blowing action sequences (no CGI here and thank God no invisible car) as well as an artsy, state-of-the-art credits sequence and delivers the most visceral and bloody Bond movie yet.

Casino Royale is rated PG-13 for a ‘ballsy’ torture sequence.