“Ech wollt awer op méng Schokola- a Playmobil-Convention goen!”

Uiuiui, ech sin nach ëmmer zwou Episoden am Réckstand, iergendwann wärt ech bei der aktueller ukomm sin. Sidd gedëlleg, jonk Padawanen.

Den Titel passt natirlech rem punktgenau op den Inhalt vun der Episod (wiën hätt dat geduëcht?). Iergendwéi ass jhiddereen an enger gewëssener Hisiicht liicht behënnert. De Pit probéiert, wéi gewinnt, beim Sophie zë punkten a miërkt just luës, datt hien ëm nët ëmmer kann wéi ë Mippchen nolaafen a léiere muss och mol Nee zë soën. Mee am Fong geholl kann a wëll ën dat natirlech net. D’Sophie sélwer kritt net vill vu sénger Ëmwelt mat an denkt just un de Felix, deen him de Kuërf gin hat a probéiert sëch rem un deen erun zë maachen. Wat ëm härno och geléngt. An dat wahrscheinlech och just wéll de Saack ët net ka léieren sëch mol langfristeg un ë Meedchen zë bannen an direkt eppes mam Felix sénger neier Schécks (iergend sou ee 08/15-Model) ufänkt. An de Ronny leeft an deene polygonalen Bezéihungskëschten hin an hir a fillt sëch net fir sérieux geholl. No engem enttäuschte Liëwen spillt hien méi wi fräiwëlleg d’Roll vum klénge Kand, leeft mat séngem Petzi ronderem a klaut Schokola. D’Story hällt och éischter melancholesch op, wéi kee richteg op där Plaaz ukënnt, wou ën eigentlech hi wollt. De Ronny kann zwar rem gudd Musék maachen, mee muss sëch als éischt nach als erwuëssene Mënsch beweisen, de Pit ass nach ëmmer alléng an de Saack an d’Sophie siche rem Léift op lauter falsche Plaatzen. Deen eenzegen, deen sëch weider entwéckelt huet, schéngt de Bob hannert dem Comptoir zë sin, deen sëch net méi als Mary verkleed hued. War do eng Wett eriwwer oder hun ech eppes verpasst?

De Plot ass mol iwwerraschend sérieux an ët kinnt een ët scho bal als ‘nodenklech’ bezeechenen. Iergendwéi hun ech mëch un d’Gag’en gewinnt a fannen së mëttlerweil nawell witzeg. Mat der Petzicam de Ronny beim Undoen z’iwwerwaachen war duerchaus ë klénge “LOL” derwärt an dee blöde Video mam Aaf a mam Fräsch hun ech och op YouTube gesicht. Hätt ech dat léiwer nëmme gelooss!

<- Comeback 1×05 “Wéi ech deng Mamm kennegeléiert hunn”

“To the Batmobile, Master Wayne!”

Ët ass den éischte Schouldag fir de Pit an der Spillschoulsschoul an de Ronny léiert de Bouwen hir Mamm kennen. Respektiv, si erënnert sëch nach un hien wéi së mat him am Holland vun den 80′er Joren op Tour gaangen ass.

Lo gëtt hei mol direkt gestoppt. De Ronny an d’Clementine haten eppes mateneen firun ongeféier 25 Joer? Ech hoffe jo wirklech net, datt d’Auteurin eis lo net d’Gesetz vun der ëmgedréintener Pappeschaft erfëllt an deen ofgedroschen Klischee benotzt, datt de Ronny lo dem Saack a Pit säi Papp wärt sin. Op der Telé gëtt jo vill mat Zoufall geschafft, mee dat dote wär mer dann awer ë bessen zevill (Nodeem’s ech d’Enn vun der Episod gesin hun, kann ech och soen, datt sëch dat net eraus gestallt huet, fléiendem Spaghettimonster siëf gedankt).

Während de Pit an d’Samantha versichen an der Schoul z’iwwerliëwen (de Pit verkleed sëch als Batman an d’Samantha schéngt éischter u sénge Matschülerinnen interesséiert ze sin (méng Prognose aus der 2. Episod war also richteg!)), probéiren d’Sophie an de Saack de Ronny beim S.E.C.S. unzëmellen, der Sich nom EurovisiounsContestSuperstar oder sou, net enger “société en commandite simple” wéi vläit Entrepreneuren hätte kinnten dénken. Do sin dann de Gast Waltzing a säi Schoussmippchen, di deenen zwee ë Strëch duerch d’Rechnung wëlle maachen a verlaangen, datt de Ronny sélwer laanscht kënnt an eng Reih vun Autorisatioune mat bréngt, déi deen natirlech net méi huet. D’Helden vum Dag sin dann eisen dynameschen Duo, de Pit an d’Samantha, déi mat hirer Bastelschoulerfahrung mol direkt di néideg Ziëdelen photoshoppen.

Am grousse Ganze kann ech soen, datt och des Episod um filmtechnesche Niveau gekonnt weider mëcht. Gefaalen di mer d’Iwwergäng vun den Szenen (d’Mme Clemens seet, së duëcht de Ronny wir doud. D’Sophie entzwousch aaneschteres freet: “Doud?”), kléng Populärkulturreferenzen vun deenen ech ëmmer ë grousse Frënd sin (“Master Wayne” oder “It’s your choice, Sophie”) an sou, menger Meenung no komesch verstoppte Saachen, wéi dem Gast säi Schoussmippchen säi Brëll, deen anscheinend kéng Gliëser huet. Storytechnesch fannen ech datt d’Protagonisten mol ë bësse méi Profil kréien (d’Samantha këmmert sëch ëm de Pit, d’Sophie ëm de Saack), mee ech sin trotzdem nach ëmmer iwwerrascht, wéivill Reklamm fir Alkohol gemaacht gëtt. Mussen së bal alleguer permanent saufen? A weg., fir alles wat helleg an deser Welt ass, weist de Ronny net méi sou oft am Kalzong, dat huet de Publikum wirklech net verdéngt.

<- Comeback 1×04 “Wien ass hei de Chef?” – Comeback 1×06 “Gehemmten Entwécklung” ->

“Merci Chuck Norris”

Update no desem Paragraph liësen. (Jo, Merci, Chuck Norris, duerfir, datt ech des Episod leider verpasst hun. Op ménger Opnaahm war leider just de Pierre Dillenburg zë gesin an zë héieren. Ech si mer direkt d’Aan an d’Oueren mat Seef auswäsche gaangen. Den offizielle Site bidd zwar ë klénge Résumé un, mee ausser datt de Pit d’Prënzenhochzäit verpasst (an ech duërwéngst d’Episod), gëtt ee just gewuër datt d’Sophie lo op eemol “ë neie Ronny” sicht. Häh, wat hun ech dann do net mat krut? D’läschte Kéier war ën dach nach d’accord, fir mat zë maachen? Ajo, a Schleichwerbung gëtt ët lo anscheinend och an der Serie (Logo um Laptop). D’nächste Kéier wärt ech awer rem de Boss sin an d’Episod kënne kucken. Ech muss mëch souwisou dru gin, sin der nach zwou en retard! Nët, datt dat iergend ee ging hei interesséiren…)

UPDATE: Den Thierry vum trauregen Hiërscht huët mer gehollef awer nach kënnen des Episod zë gesin, duerfir Merci un hien, datt ech lo awer nach muss mäi ‘recap’ schreiwen a rem eng weider Folleg hannen dra sin! Wärt de Pa jemols un di aktuell gesenten Episod eru kommen oder wärt hien op éiweg an der Vergaangenheet ronderem krootzelen? Bleiwt drun!

“Du verwuschte Sushi, du dréckegen Dim-Sung”

Während am Hannergrond eng Musek ‘Semper Fidelis’ vum Sousa spillt, erwäscht de Pit virun der Kathedral an engem Zelt, kuckt no sénge Frënn a freet sëch: “Wou si si nëmmen?” (haha, ë sot Sisi…) Déi interesséiert dat Ganzt awer anscheinend net an de Pit gëtt vum Serucity-Männchen K.O. gesat (Google fënnt iwwert 13.000 mol de Schreiffehler ‘serucity’, ë muss also stëmmen). Rem doheem, entschëllegen sëch d’Sophie an de Sak beim Pit, datt së ën am Stach gelooss hun. Si hun einfach aaner Prioritéiten, wéi de Ronny op d’Eurovisioun zë kréien oder de Sak mat séngem Wettproblem. Während de Ronny dem Sophie erklärt, datt hien net méi wëll mat maachen, besicht de Jacques (oder soll ech ën och Sak nennen? Blödste. Spëtznumm. Ever.) ën Hëllefscours fir anonym spillerech Wetter, dee vun engem Mr. Miyagi fir Aarmer gefouert gëtt (léiwen Akupunkturgag iwwregens), deen och besser gehat hätt, ë Cours fir besser Akronymen z’erstellen zë besichen. Eis Schachfiguren sin a Positioun fir lo alleguer hir Problemer geléist zë kréien. De Sak gëtt zwar net vu sénger Wettsucht geheelt, mee erkennt säi Problem an deem séng Sënnlosegkeet. Dem Sophie säi Ronny gesäit an, datt d’Eurovisioun di eenzeg Méiglechkeet ass, nach eppes aus séngem Liëwen zë maachen an alleguer hëllefen së dem Pit awer nach op d’Prënzenhochzäit, respektiv d’After-party zë kommen. Also Friede, Freude, Eierkuche, wéi een dat kinnt nennen (haha, ë sot… okay, ech halen op).

Ech muss soën, ech halen des Episod fir bis ëlo di béschten. Ee Gag reiht sëch un dee nächsten an së wirken och relativ modern (traureg Musek am Hannergrond hällt op, wann de Gitarrist sëch ewech mëcht, z. Bsp.). D’Personnagen kréien endlech eng glaafwiërdeg Motivatioun (sou glaafwiërdeg wi dat an eisem Li-La-Launeland méiglech ass) a si lo prett, hir kommend Aufgaben z’erfëllen. Am Fong geholl eng Fëll-episode, wéll sëch an der Gesamtstruktur näischt geännert huet an trotzdem ënnerhällt. D’Photoen um Schluss hun ech souguër méi witzeg fonnt, wéi së eigentlech sin a nët eléng, wéll anscheinend d’Hochzäitskoppel hir Party am Ofstellraum vun der Bouneweger Musek hat.

<- Comeback 1×03 “Vollt Haus” – Comeback 1×05 “Wéi ech deng Mamm kennegeléiert hunn” ->

Okay, lo hun ech ët verstaanen. All Episod vu “Comeback” huet als Titel de Numm vun enger Sitcom. Di éischt wor “Prost“, di zweet huet “Retour” geheescht (Comeback wahrscheinlech sélwer?) an di drëtt lo “Vollt Haus“.

De Ronny leit bei eisen dräi Gécken zënter Deeg op der Couch a sténkt. Aanerer hätte scho laang de Mooss- an Erkennungsdéngscht geruff a mat Kräid ë wäissen Ëmrëss ronderem ë gezeechent, mee am Li-La-Launeland ass ët anscheinend üblech, einfach mol ë Strummert-Panzvollist an d’Wunnéng z’invitéiren an deen dann do säi Rausch ausschloofen zë loossen. Iergendwéi schaffen ët d’Marx Brothers dann awer ën an d’Buëdzëmmer zë bugséiren, fir datt de Jacques (ha! ech hun dem Saak säi Numm eraus fonnt!) sëch kann op säi Gebuertsdagsdinner mat der Fra vu séngem Liëwen préparéiren. Wat ën anscheinend all Woch eng Kéier mëcht. Mat enger aanerer Fra natirlech. D’Sophie huet ës genuch vun den zwee Männer, déi ëmmer musse léien (wat hat de Pit da lo gemaacht?) a besicht de Rëffert am Buëdzëmmer, fir deen endlech dovun z’iwwerzeegen, datt d’Eurovisioun di eenzeg Daseinsberechtegung fir hie ka sin.

Nodeems den dynameschen Duo sëch eng Lijhegeschicht fir d’Damm vum Owend ausgeduëcht hun, schéllt ët schons un der Dir an së kënnt era spazéiert. Leider ass së awer net dat, wat de Jacques sëch erwaart hat. Nodeems och nach ën drëtt Meedche sëch invitéiert gefillt huet, miërken së, datt dem Jacques séng Invitatioun u séng sämtlech Frënn gaangen ass. Währende de Pit kann ee Meedchen nom aaneren a séngem Zëmmer verstoppen an do vun hinnen Rotschléi a Punkto “Fraën” kritt, ass de Jacques amgaangen sénger Draamfra dat Blo’d vum Himmel erof zë léien. Dat gëtt awer ëmmer méi schwéier bis opeemol d’ganz Wunnéng voll mat Leit ass. D’Rettung sin d’Sophie an de Ronny, déi sëch an hirer (Mid)-life-crisis sélwer erkannt hun (së wësse net, wat së sollen aus hirem Liëwe maachen, den originellste Problem zënter der Existenz vun der Mënschheet); si si lo voll gelaaf a fänken eng Jam-session an der Wunnéng un, di jhiddereen verdreiwt. Sou gin ech och ëmmer Problemer mat ménge Nopere lass. Nodeem’s së also d’Invité’en an de Jacques all séng Frënn lass sin, kréien së sëch mam Ronny geéenegt, fir hien op d’Eurovisioun zë schécken.

Am grousse Ganzen ass des Episod net sou peinlech gin, wéi ech dat vum Thema erward hat. Verschidden Szenen wirken wi wann së an eng bestëmmten offensichtlech Richtung ginge goen (de Pit alléng mam Jacques sénger Ex an engem Zëmmer, do hun ech di ganzen Zäit geward, datt d’Sophie era kënnt an së bei iergend eppes erwëscht), mee kënnen dann awer rem iwwerraschen. D’Motivatiounen vun eise Protagonisten sin dann awer nach ëmmer ë besse forcéiert, mee ech huëlen un, datt dat sëch no ë puer Episode gëtt an een sëch un di eegen “suspension of disbelief” gewinnt huet. Wat mer awer gudd gefällt, sin di kléng belanglos Witzer, di net wirlech zur Geschicht, mee éischter zum “Feeling” vun der Serie bäi droen. Kléng Popkulturzitater an de berühmtenen lëtzebuergesche Lokalkolorit rënnen eng Homage un den aktuellen Jugend-zäitgeescht of. Ech wärt dru bleiwen!

<- Comeback 1×02 “Retour” – Comeback 1×04 “Wien ass hei de Chef” ->

Ech sin nawell zimlech am Réckstand mat ménge Kritiken. Méng organisatoresch-technesch Problemer sin lo eriwwer an ech probéire mëch erop zë schaffen, fir datt méng trei Liëser och mol eppes mi Aktuelles hei kënnen, ëh… liësen (wat mëcht ë Liëser och soss schons).

Wann sëch 3 Leit direkt am Ufank ufänken aus zë din, verspricht dat scho Villes, mee nët onbedéngt Guddes. Gottsäidank gi së vun zwee Polizisten ënnerbrach, di méngen datt de Ronni Riff do ging wunnen an hinnen erklären, datt d’Marie-Astrid ënner gaangen ass. Häh? Hun ech eppes verpasst? Séier um Videorekorder nogekuckt, ob ech net di falsch Episod nokucken (déi gi leider nom Datum mam Dag um Ufank getesselt). Nee, awer net. Nom Intro kënnt dann d’Opléisung, datt ët rem dat an de läschte Joren iwwerméisseg vill benotztent Stilmëttel ass, wou ee matzen an der Geschicht ufänkt, fir kënschtlech Spannung z’erzeugen an een dann 24 Stonnen zréck geet, fir dat Ganzt z’erklären. Hat mer dat net schons eng Kéier? Mee nujo, weider lo an der Story.

De Saak (huet deen och ë richtege Numm?) mëcht mam Sophie sénge Saachen een op Goldfësch a spullt së d’Toilett erof, wéll ën hat verdächtegt, säi Connie, ë rosat Pony, geklaut zë hun. D’Conny, d’Pony ass awer bei deem aneren Typ, dee mat der Indianer-Mama um Esoteriktrip. Iergendwann wärd ech mer d’Nimm all kënne verhaalen. Moment, kucke kuërz no… Ah, Pit heescht ën. Wië kënnt dann och schon op sou een exotesche Numm?

Also, de Pit ass op der Uni fir sëch do an zë schreiwen. Mam rosa Pony. Fir d’éischt scho mol okay, ech hun op där Uni do schon ganz aaner Saache gesin, wéi së mol nach kéng richteg Uni war (ass së dat eigentlech haut?). Do trëfft hien dann op dem Sophie séng Frëndin. Hu mer dat och scho kannt? Ech muss wirklech d’Episode méi no unënee kucken. Séng Elteren hun ët forcéiert, sëch op der Uni an zë schreiwen, net sou wéi dem Pit séng Mamm, déi dat just duerch ongewollt ‘reverse psychology’ geschafft huet. Hie kann sëch natirlech net décidéiren, wat ë wëll studéiren, ouni zréck an säi Wigwam bei d’Indianerhäuptling-in unzeruffen.

D’Sophie an de Saak sichen an där Zäit nom Ronnie Riff a fanne just de Ronnie Roll oder wéi heescht deen een Typ do scho méi. Mat all de Kaatzephotoen a sénger Wunnéng duëcht ech als éischt, datt mer gingen op de lëtzebuergeschen Equivalent vun der “crazy cat lady” treffen, mee säi Kachhut hätt mer direkt sollten ë Hiweis sin. Jo, Sophie, du muss eis net och nach onbedéngt erklären, datt dee séng Kaatze kacht. Mir haten dee “Gag” och scho sou verstaanen. Ee Gummipunkt fir de “Chili con chat”. Gummipunkte vergin ech gär, wéll së engersäits wertlos sin a kéngem wéih doen, mee trotzdem wirken, wi wann een eppes gewonnen hätt. Nach ee Gummipunkt un de Schauspiller vum Felix gastronomus, dee sou richteg “creepy” eriwwer kënnt. Gudd geschauspillt. Ech hat ën eng Kéier an engem Interview um RTL gesin, do hat ën dat och zimlech gudd gekonnt.

Während di zwee séier duerch de Sektor BO flüchten (sou nennen di nativ Urawunner de Quartier (okay, net wirklech, just d’Fubuën um Aldringer maachen dat)), krut de Pit d’Carole, dat fir d’Aschreiwungen zoustänneg ass, dozou, him z’erziëlen, datt hatt gären Iglu-Architektur studéiert hätt. Okay, firwat net, whatever floats your Äisscholl. Dem Sophie séng Frëndin hëllt iwwregens SSS, d’Spillschoulsschoul. A wéi hat spéider erklärt, aus engem lesbesche Grond oder hun ech dat falsch verstaanen?

D’Sophie, séng Frëndin an de Saak (ech wëll lo gär säi Numm wëssen!) fannen de riffege Ronnie endlech op der Marie-Astrid (an deen därf do einfach sou engem Zelt matzen am Iëssraum wunnen?) a versichen ën, dozou zë kréien, bei der Eurovisioun mat zë maachen (gëtt ët déi iwwerhaapt nach?). Deen ass natirlech guer net enchantéiert, wéll ë mëttlerweil op eng erfolleglos Karrière als Feierspäitzer ëmgeklommen ass. Dat Ganzt wirkt extrem oninteressant; fir hien an och fir den Zuschauer. Ausser dem Sophie sénger Frënding hir Mini-jupe, kann och d’Dréihbuch des Szene net wirklech retten. “Ni méi an d’Éisléck”; ech mengen awer och.

Zréck un den Ufank vun der Episod, respektiv an d’Mëtt, wéll së jo do ugefaangen huet an also d’Geschicht lo um Ufank ukomm ass, wéll dat jo d’Mëtt… also, dir verstidd mëch. Während de Saak vun engem vun deenen zwee Flic’en ugebaggert gëtt, fannen së de Ronnie ënnen an der Stuff (dem Café, net hir eege Stuff). Hië weess lo net wouhin, wéll ën d’Marie-Astrid ofgefaakelt huet. Ëhm jo, sou wäit ware mer schons. Eis “vier Freunde” retten hien an erpressen ën, bei hirer Eurovisiounswett mat zë maachen. Dat hätte mer da jo lo mol geklärt. Als Ofschlossgag hu mer dann nach d’Sophie, dat dem Saak net méi béis ass, wéll hat séng Photo mat engem Bouquet Blummen un de Flic mam Pornoschnurres geschéckt huet. Ech hoffen, datt dat d’nächste Kéier net wärt weider opgegraff gin, mee wärt di Wett wuël leider verléiren.

Am grousse Ganze fannen ech, datt den Erziëlfloss vun der Geschicht durchaus konsequent weider gaangen ass an ee gudd ënnerhaale gouf. Sou richteg un de Charaktèren interesséiert sin ech awer nach net. D’Haaptschauspiller fannen ech mol net sou schlecht. Ech hu mech des Kéier sou guer ë puer mol dobäi ertappt, bei verschiddene Sprëch gelaacht zë hun. Beim Pilot wor ët just ë Schmunzelen. Ech gin der Serie alt nach eng Chance, mee dat wëll net vill heeschen, wéll ech së souwisou weider gekuckt hätt; ët gëtt jo soss näischt Aneschteres zu Lollywood (‘t ass scho gudd, ech halen op, Lëtzebuerg sou zë nennen). Ech gin der Episod 2,5 rosa Ponien vu 5.

<- Comeback 1×01 “Prost” – Comeback 1×03 “Vollt Haus” ->

Comeback 1×01 (éischt Staffel, éischt Episod) “Pilot”/”d’Wett” (ech hu kéng Ahnung op d’Episoden Titele wärte kréien, wa nët, erfannen ech der einfach)
UPDATE: së heescht “Prost”.

Dës éischte Kéier, wou ech iwwert di nei Serie schreiwen, ënnersichen och mol gär den ë bësse méi techneschen Niveau an d’Form vum TV-Wiërk ouni direkt op d’Geschicht an zë goën.

Wat direkt opfällt, ass di ënnerscheedlech Mise-en-scène zu “Weemseesdet”. Nodeems des läscht Serie als Multi-camera gefilmt gin ass, présentéiert sëch eis lo eng Single-camera-Serie. Wat heescht dat genau? Bei der Multi-camera ass d’Szène mat enger Bühn zë vergläichen an ë puër Kamera’en filmen d’Aktioun gläichzäiteg aus verschiddenen Perspektiven. D’Auswiëlen vun dese Perspektiven geschitt éischt mi spéit beim Zesummeschnatt. De Virdeel ass, datt een nët alles nach eng Kéier muss filmen fir verschidde Bléckwénkelen erfiër zë hiëwen. De Nodeel ass, datt ee gréisstendeels op Kulissen an engem Filmstudio beschränkt ass, wéll di véiert Mauer fehlt. Dat ass déi, wou d’Kamera’en stin oder ën eventuelle Publikum sëtzt, also wéi an engem Theater. Berühmt Beispiller vun der amerikanescher Telé sin “How I Met Your Mother“, “The Big Bang Theory” oder fir di mi eeler Semesteren ënnert ménge Liëser och nach d’”Cosby Show” oder “Eine schrecklich nette Familie (Married with Children)“. Dat wor laang Joren bis opmannst an d’90er di eenzeg Form fir eng Sitcom, di méiglech war. Eng Episod gouf quasi live virun engem Publikum gefilmt oder d’Laache koum vum Band (wann d’Witzer net gerappt hun) an oft de nächsten Dag gesend. Dat huet missten alles séier goen, wéll een ëmmer nëmmen eng Woch Zäit hat fir eng Episod z’erstellen. Ët hat een höchstens Sputt vun 2-3 Wochen tëschent dem Filmen a Senden, während deem’s schon di nächst Episod préparéiert gouf an di iwwernächst geschriwwen. Dat wor séier a bëlleg.

Enn den 80er/Ufanks 90er hat awer d’Televisounstechnik scho gréisser Fortschratter gemaacht (digitale Video sollt do vill hëllefen) an och mi kléng Budgeten konnten sëch mëttlerweil mi usprochsvoll Qualitéitskameraen leeschten. Desweideren huet de Publikum no weidere Formater mat méi Niveau (technesch wéi erziëleresch) gefrot. Ech weess, kaum zë gleewen! Sitcoms am Single-camera-Format gin wéi ë Film gefilmt. Eng eenzeg Kamera filmt d’Aktioun. Dat huët de Virdeel, datt ee méi eng grouss Fräiheet beim Erziëlen huet; ët gëtt quasi keng Limite beim Choix vun der Location, kléng Zëmmeren si genau sou méiglech wéi eng grouss Plaatz am Fräien. De Nodeel ass, datt ee muss all Szene ë puer mol filmen, fir di verschidde Bléckwénkelen kënnen op zë huelen an des weideren muss een sëch am Viraus iwwert dese Choix scho kloer sin, wéll ët härno zë spéit ass oder ee muss rem opwänneg nofilmen. Di ganz Erziëlstruktur kritt awer ménger Meenung no eng vill mi grouss Dynamik wéll een eng ganz Reih vun Erziëltechniken kann uwenden, déi bei der Multi-camera just begrenzt méiglech sin. Beispiller hei sin “Scrubs“, “Community” oder “Malcolm in the Middle“.

Do wären zum Beispill di ënnerscheedlech Perspektiven. D’Pilotepisode fänkt un mat enger No-opnaahm vun engem Meedchen op enger Couch. Wien ass hatt, wou ass hatt a firwat ass hatt sou am Gesiicht gemolt? Di beschränkte Vue hëlleft datt de Spectateur sëch des Froën stellt, wéll ën weider keng visuell oder akustesch Informatioune geliwwert kritt. Bei Multi-camera wou een opmannst ëmmer den halwe Set gesäit, wir dat net méiglech. D’Kamera kann sëch tëschent der Kuliss an de Protagonisten hin an hir beweegen an sou den Androck vermëttelen, wéi wann ee sélwer dobäi wir.

Ët gëtt och oft mat enger Steady-cam gefilmt. Dat ass eng Kamera, di net fest um Buëdem steet a just kann op am Viraus définéiert Plaatze rullen, mee vum Kameramann an der Hand gehal gëtt (resp. mat engem Gestell um Kiërper befestegt ass). Dat erlabt eng méi grouss Fräiheet an der Kameraféirung. Verschidden Opnaahmen wackelen och liicht gewollt a versichen sou ë bësse méi Aktioun zë simuléiren. Dat kann ganz effektiv sin, fir mi langweileg Szenen liëweg wirken zë loossen, mee muss awer spuërsam agesat gin, wéll ët an extreme Fäll ka nervend wéngst kënschtlecher Hetz wirken.

Ë flotte Gimmick sin och di ganz kuërz Flashbacken. Am Viraus gefilmten Szenen gin just während ë puer Sekonne gewise, fir ë Standpunkt an engem Dialog z’erläuteren. Oft sin des Aktiounen ouni weider Relevanz fir d’Haaptgeschicht, mee droën zur allgeménger Atmosphère vun der Szene oder dem ganze Setting bäi. Anstatt datt ee Personnage ë Witz doriwwer rappt, wéi së den Dag firdrun Béierpong gespillt hun, gëtt dat einfach gewisen.

Lo zur Pilotepisode sélwer: Am grousse Ganzen hun ech d’Geschicht zwar akzeptabel fonnt, wann och wéineg originell, nach original. Einfach de Plot vun “The Hangover” zë huëlen, gouf schon a sëllegen aanere Serien gemaacht (hei zu Lëtzebuerg ass ët natirlech trotzdeem eenzegarteg, einfach wéll keng Konkurrenz do ass) a wirkt als éischt Episod vun enger neier Serie nët immens. Ë bësse méi Phantasie kann een do vun den Auteuren schon erwarden.

No enger duërchzechtener Nuëcht erwächen eis 3 Haaptpersonagen (2 Typen an d’Sophie) déif am Solper an enger Wunneng op, wou së vun der Mamm vun engem vun hinnen (d’Mme Clemens, soss weider Nimm konnt ech mer bis ëlo net verhaalen)
am Gesiicht bemolt gin. Luës a luës versichen si eraus zë fannen, wat ët mat enger Wett op sëch huet, déi si of geschloss hun. Um Enn steet da fest, datt d’Sophie sëch u séngem Exfrënn wëll rächen andeem’s den Trio infernale iergend een onbekannte Alléngënnerhaaler, dee wuël och vu Cool Feet eraus geheit gi wir, wëllen op de nächsten Eurovisiounsconcours schécken. Wéi së dat eraus fannen an di eenzel Puzzlestécker zesummen din, geet iergendwann ganz séier (muss jo bannent 24 Minutte geschéien) a wirkt gekënschtelt.

Ë Pluspunkt ass d’Introduktioun vun de Protagonisten. Luës a luës gëtt jhidderee firgestallt, d’Sophie, d’Mme Clemens, de Pandabouf, den Typ am String (“déng Mamm huët ë String!”), den Transvestit an der Bar (war dat och eng verluëre Wett oder wat?); ët gëtt een nët mat Persounen iwwerfuërdert, mee ech huëlen un, datt dat awer och schon 90% vum Cast waren. D’Charakteriséirung wirkt interessant an ass nët zevill stereotyp.

Woumat ech méi Problemer hat, wor d’Erziëlstruktur vun deser Episode. Eng Hangover-Episod muss natirlech dat nämlecht Stilmëttel vun Réckblenden benotzen, mee an desem Fall verléiert een sëch séiwer an den Zäitniveauen. Di 3 Zäiten (d’Männer raumen d’Spillzëmmer wann d’Sophie era kënnt, dann Owes am Café, dann den Dag duerno) plus nach di kléng Mini-flashbacken hëllefen nët grad, fir datt een sëch einfach erem fënnt. Ech hoffen, datt dat di nächste Kéier ë besse mi linear ofleeft.

Um humoristesche Niveau kann ech soen, datt deen oder aanere Witz mëch duerchaus schmunzele gelooss huet, ower ech louch net um Buëdem vu laachen (RUBALMAE ass de lëtzebuergeschen ROTFLMAO).

Am grousse Ganzen fann ech, wi gesot, dës Episod akzeptabel a sin opmannst gespannt op di nächst, déi ech dann och wärt op dëser Plaatz kommentéiren. Ech gin dem Pilot 2,5 vu 5 Lëppestëfter.

Comeback 1×02 “Retour” ->

Si mer dach éierlech; mir sin alleguer frouh, datt mer d’Schoul endlech hannert eis hun (wa mer së hannert eis hun) a wëllen eigentlech kee weidere Gedanken un des schlëmmsten Zäit vun eisem Liëwen (ausser all di aaner) verschwenden. Déi Schüler, di lo am Lycée sin? Ma si solle genau dee nämlechte Blödsinn mat maachen, dee mir och hu missten duerch stoën! Firwat soll ët hinne besser goen wéi eis? Vokabele konjugéieren, Texter auswänneg léieren, etc… Nët fir d’Liëwen, mee fir d’Schoul léiert een. Verhaltet euch das! wéi mäin Däitschprof op 6e ëmmer komplett onironesch sot. Maat, wéi der gesot kritt, da klappt ët härno och mat der Karrière als Staatsbeamten, mam Eefamiljenhaus um Land, mat den duërchschnëttlechen 2,4 Kanner, mam Hond, deen d’Mall am Audi voll mécht an den dräi Mallorca/Ischgl-Vakanzen am Joer. Saachen, déi all Lëtzebuerger huet an zë hun huet. Dat ass de séchere Wee!

Mee gëtt ët och nach eng aaner Méiglechkeet, eppes wat nët an d’08/15-Schema op dat de lëtzebuergesche Schoulsystem ee préparéiert era passt? Dat ass eng Fro, déi och dese Film net zëfridde stellend kann beäntweren an och guer net éischt versicht. Wat desem Wiërk awer op eenzegarteg an ech ging scho soen, genial Art a Weis geléngt, ass all di richteg Froen zë stellen, déi d’Problemer an der Éducatioun opgräifen. An enger Parodie vun enger Schoulklass, di leider trotzdem nach zë no un der Réalitéit ass, weist de Grupp Richtung22 op allgeméng a spezifesch Schwächten hin, déi jhidderee kennt an trotzdem existéiere léisst, wéll ën dat genau sou geléiert gouf. De Film prangert d’Konformitéit vun eiser Gesellschaft un, eng Gesellschaft wou d’kritescht Denken an Hannerfroen genausou ënnerdréckt gëtt, wéi d’Bilden vun enger eegener Meenung; ët kinnt een jo härno nach op d’Iddi kommen, bei der falscher Partei de Kroop bei de nächste Wahlen zë maachen.

De Film ass éischter eng Uneneereihung vun verschiddenen Szenen, di jeweils ën aanere Problem beliichten. Duerch dat Ganzt zitt sëch d’Geschicht vum Charel, dee, fir net mussen op den Technique zë goen, séch versicht konform zu den Erwardungen zë verhaalen, déi un ë gestallt gin. Vum cinematographesche Standpunkt hir, ass desen duerchaus einfach produzéierte Film awer gekonnt inszenéiert. De Schnatt léisst kéng Langeweil opkommen, mee bleiwt awer genau sou roueg wéi d’Mise-en-scène. Opgelockert gi mi dréche Momenter duerch flott vum Piano begleete Gesangsalaagen. Ë grousse Moment ass zum Schluss dem Charel säi grousse Plaidoyer fir de séchere Wee, deen sëch fléissend mat weidere Kommentaren vu Schlësselprotagonisten ofwiësselt. Tëschent de schauspilleresche Leeschtungen gin ët nach grouss Ënnerscheeder, mee dat ass fir eng Amateursproduktioun z’excuséieren. Ni wiërkt eppes stéierend oder lénkt vum Skript of. Logesch Iwwergäng (wat bei lëtzebuergesche Produktiounen net ëmmer garantéiert ass) rënnen d’Dréihbuch mat ongewinntem Déifgang of a loossen op weider Produktiounen vun desem interessante Kënschtlergrupp hoffen.

De wärte Liëser soll am Béschten de Film op deser Säit ukucken an séch sélwer eng eege Meenung bilden. Ech kann dëst Wiërk just recommandéieren a gin ëm als Bewärtung 5 Kevin-Schwämp vu 5. Avis aux amateurs!

Den Jack an den David kommen alle béid aus der amerikanescher Mëttel/Uëwerschicht a sin an dat nämlecht Meedchen, d’Sylvia verléiwt. Dat ass awer just um David interesséiert, mee seet aus Matleed dem Jack näischt. Deem séng Aan si blann fir d’Mary, dat sëch fir hien interesséiert. Dat Ganzt kléngt zimlech komplizéiert, mee ass ët eigentlech net. Wat d’Relatioun tëschent den zwee Konkurrenten verännert, ass, wann së sëch an d’Loftarméi mellen, fir am, domols nach “Grousse Krich” genannten, Éischte Weltkrich an Europa zë kämpfen. Di zwee kommen sëch méi no a gin di béschte Kollegen. Mee wéi an all Krichsdrama muss ët zu engem trageschen Enn kommen.

D’Geschicht huët gewëss Längten a gëtt plaatzeweiss zimlech eraus gezunn. Och wann ee muss op Textbiller waarden, fir verschidden Saachen erklärt zë kréien, verharrt d’Kamera oft zimlech laang op de Schauspiller, déi dat notzen fir hir Emotiounen an där domols üblecher theatralescher Art a Weiss zë weisen. Do miërkt een och, datt een als opgeklärte Mënsch vum 21. Jorhonnert, eng etlech Jorzéngter u Filmevolutioun kennt an een liicht verwirrt gëtt, firwat alles als éischt muss dem Spektateur erklärt gin. Gewëss Filmkonventiounen gouf ët eben nach nët oder de Spektateur huët së nach nët kannt.

Dat grousst Wiërk stëcht, ménger Meenung no, bei dësem Film am techneschen Aspekt. D’Mise-en-scène ass durchaus originell an ass domols wuël zimlech positiv opgefall. Ech erënnere mëch do un eng Szene an der Mëtt vum Film, wou d’Kamera tëschent de Leit iwwert d’Dëscher fiërt, fir just ee Beispill zë nennen.

Wat wirklech groussarteg ass, sin di riiseg an opwänneg Dékoren, genau wéi gigantesch Massenszenen um Schluëchtfeld. Ët kann ee kee Realismus à la “Saving Private Ryan” erwaarden, mee duerfir gëtt Dramatik héich geschriwwen. D’Choreographie vun honnerten Zaldoten tëschent de Schützegriëf wärt zimlech usprochsvoll gewiëscht sin. D’Käschten wärten sëch och nët a Grenze gehal hun, wéll d’Kulissen simuléieren ganz franséisch Diërfer, di zerbombt gin an eng Aberzuël u Flijheren.

Wéngst wat de Film wuël wirklech berühmt gin ass, sin d’Fluchszenen. Dozende vun Duëbeldéckeren fléien do iwwert de Wollécken iwwerteneen an d’Stuntleit féieren halsgeféierlech Manöveren aus. Anscheinend kruuten së do Hëllef vun engem Fluchregiment aus dem Texas, wou de Film sollt gedréint si gin. Ech muss soën, datt dat immens spektakulär ausgesäit, och nach am “Michael Bay” a “Roland Emmerich”-Zäitalter.

Ë klénge Manko huet de Film trotzdem fir mëch, wéll méi Wärt op den Drama an Effekter geluëgt gouf, wéi op Realismus. Ët feelt och u kléngen Détailer, wéi z. Bsp. datt d’Fraen an de Paräiser Lokalen all Partykleeder vun 1927 droën. De Film spillt just 10 Joër méi fréi, do hätt een dach wuël eppes Passendes fonnt? Desweideren gëtt de Film de Krich als eng zimlech nobel Cause rem, wat natirlech där domoleger Mentalitéit entsprëcht (während a nom Krich), mee hautzudachs liicht lächerlech wiërkt. Hu Géigner wirklech opgehaal mat kämpfen, wann engem säi Gewiër geklemmt huët (fir fair zë bleiwen)? Dann huët de Film och ën zimlech staarke Fall vu Schleichwerbung (di éischten iwwerhaapt?) fir Schokola. Nujee, ën hat och 2 Milliounen Dollar kascht.

Ët ass op jhiddfer Fall eng grouss Hollywood-Produktioun, déi Paramount Pictures sëch do geleescht haten an ech ging soën, datt den Oscar wuël verdéngt wor (ouni lo d’Konkurrenten gesin zë hun). Gesin hat ech de Film mat sénger Laafzäit vun 2:20 Stonnen an der LaserDisc-Versioun aus den 80′er Joren.

Wéi vill aaner Leit och, sin ech ë Fan vu Lëschten. An wat ech ë bessen hei um Blog vernoléissegt hun, sin Kritiken vu Filmer. Wat wir do also méi ideal, wi di zwou Saachen zë kombinéieren? Duerfir wärt ech ëlo a nächster Zoukonft Kritiken iwwert Filmer, di all op enger Lëscht opdauchen, schreiwen. Als éischt hun ech mer mol d’Fro gestallt, wéi eng Lëscht ech ging huëlen. Sou eppes wéi d’Top 250 aus der IMDb ass mer zëvill subjektiv (a kann och changéieren, da misst ech di ganzen Zäit nokucken, wat feelt), duerfir orientéieren ech mëch léiwer un enger zwar och subjektiver, mee duerfir “stabiler” Lëscht; dat sin d’Filmer, déi alleguer ën Oscar fir de béschte Film kruuten.

Méng réng subjektiv Kritiken wärt ech a chronologescher Reihefolleg schreiwen, duerfir wärt ech also demnächst fir d’éischte Kéier iwwerhaapt eppes iwwert ë Stommfilm schreiwen. Den éischten Oscar iwwerhaapt ass nämlech un de Stommfilm “Wings” gaangen. Dat war och den eenzegen, wéll am nämlechte Joer (1927), den éischten Tounfilm an de Kino koum. Ech si gespaant, wat mëch bei dësen, bis ëlo 83 Filmer, wärt erwaarden.

Ech gi lo nët laang op eng Kritik vum Film sélwer an. Ën ass fir eng Amateursproduktioun net schlecht gemaacht, huet liicht Länkten, di awer trotzdem kurzweileg sin an impressionéiert nawell duerch ën Dréihbuch, wou ee gesäit, datt eppes dohannert stëcht an sëch den Auteur Gedanke gemaat huet. Verschidde Gag’en hu mëch “schmunzele” gedin, bei aaneren konnt ech mëch kréngelen. Wat mer nach positiv opgefall ass, sin di duerchaus gudd schauspilleresch Leeschtungen, besonnesch vum Jacques Schiltz a Lars Schmitz. Och wann een d’Geschicht wuël just als Lëtzebuerger wärt verstoen an een së nët grad zäitlos kinnt nennen, wéll së relativ vill op d’Aktualitéit opbaut, mëcht dëse Film de Wee op an eng nei Richtung.

“Eng nei Richtung fir de lëtzebuerger Film? Pa, iwwerschätzt de do dëst Wiërk net ë bessen?” wärt sëch de wärte Liëser hei froen an ech gin ëm och Recht. Trotzdem fannen ech ët interessant, mol eng Kéier eppes aaneschteres, wi di x-ten Reportage iwwert den zweete Weltkrich (“Wi méngem Monni séng déck Zéiw sëch huet missten an enger Éislécker Höhl verstoppen”) oder eng langweileg pseudo-witzeg Sozialkomedie (quasi alles vum Andy Bausch) ze gesin. D’Aussoo vum Film ass net revolutionär (datt Friëmenhaass kee Sënn huet, etc…), mee alléng de Fait, dat gewëss Tabu’e gebrach gin (d’Hitlerparodie erwähnt de Film sélwer, di roud Léiwen, di op der Wiss leien…) sprëcht duerfir, datt sëch mat engem Thema ausernee gesat gouf a net einfach eng Reih vun, fir Lëtzebuerg relevanten, Iddien geholl an an d’Geschicht agestreet goufen, fir datt sëch de Spektateur um Lokalkolorit kann erfréeen. Anstatt, datt ëmmer nëmmen ronderem geschwaat gëtt, gëtt hei d’Kand mam Numm genannt an sëch mol éierlech domat ausernee gesat. A wann dat alles nach mat Humor, deen sëch sélwer nët zevill serieux hëllt, geschidd, fannen ech dat immens. Op eng Fal, ass de Film awer era gefall; nämlech genau dat, wat ën engem och wëll weisen: d’Lëtzebuerger interesséiren sëch just fir sëch sélwer. Ass ët ë Mannerwärtegkeetskomplex oder kennen së näischt Besseres? Së filmen op jhiddfer Fall just iwwert sëch sélwer an de Problem, datt së keng richteg lëtzebuerger Identitéit hun. Mee vläit ass dat jo awer just sou richteg “typesch lëtzebuergesch”!

Wiën lo nach ëmmer kéng Loscht huet, sëch dee Film unzekucken, dee sollt sëch de Film mol als éischt ukucken, vläit kritt ën da Loscht! Ze gesin ass ën ënnert desem Link. Weider Kritiken gin ët bei Pianocktail (Piano-Cocktail?) a beim trauregen Hierscht. Avis aux amateurs!