Wat fir Servicer goufen ët dann domols um Internet? Dee berühmtesten ass natirlech d’Email. Wiën lo genau di éischt lëtzebuergesch Email geschriwwen huët, wärt wuël kaum méi fest zë stelle sin; weider Informatiounen do driwwer konnt ech och nët fannen.

Een aanere Service, deen éischt spéider an den 80′er a 90′er Joren an den Internet intégréiert gouf (nodeems ën zënter 1980 an eegene Réseau’en existéiert huët), ass den Usenet. Di mannsten wärten hautzudags de Usenet mat sénge Newsgruppen nach kennen; séng Fonktiounen goufen am läschte Jorzéngt gréisstendeels duërch Websäiten iwwerholl. Wat een sëch drënner fir stelle kann, ass eppes wi eng Zort thematesch getesselt Mailinglëscht. Ët hat een ë Newsclient (bei verschiddene Mailclients wor een dobäi) mat deem een op ë Server zougegraff huët (z. Bsp. news.individual.de/). Dann kruut een eng Lëscht mat alle verfügbaren Newsgruppe geliwwert. Déi waren a sougenannt “Hierarchien” gegliddert, z. Bsp. de.* fir däitschsproocheg Gruppen, news.* fir Noriichten, comp.* fir Computerthemen. An den 90′er ass och eng lu.* fir Lëtzebuerg entstaanen, ët woren awer leider nët vill Newsserveren, déi di Hierarchie gefouert hun.

Di am meeschten vu Lëtzebuerger benotzten Newsgrupp war alt.letzebuerger. Dee Grupp ass 1993 entstaanen a wahrscheinlech vun ETH-Studente gegrënnt gin. Ëm d’Jordausendwenn hat di Diskussiounsronn nawell eng ganz Reih Stammschreiwer di all Woch eng ronn Dozen Diskussiounen lancéiert hun (méng Wéinegkeet wor och dobäi). Wiën interesséiert ass, fënnt dee gréissten Deel dovun bei Google Groups erëm. Dëse läschte Link féiert och zum Gronn, firwat de Usenet hautzudags quasi nët mi vill benotzt gëtt. D’Newsserveren haate meeschtens just ën Noriichtenarchiv vun 2-4 Wochen, wann een eppes mi Aales wollt nosiche goën, huët ee missten entweder op den eegenen Archiv zougräifen (deen een all puër Deeg sélwer aktualiséiert huët) oder op verschidden Websäiten, di hir Datebanken mat enger Reih Newsserven synchroniséiert hun. Eng vun deene gréissten Säiten war deja.com. No finanzielle Problemer war dee Site un eBay verkaaf gin a Google huët hir Newsdatebank 2001 iwwerholl. Deja News gouf dunn a Google Groups integréiert, ee Grond, firwat vill Leit hautzudags méngen, datt Newsgruppen dat nämlecht wi Webforen wiren. No engem groussen Influx vu neien Useren, di guër nët iwwert di traditionnel Systemen op d’Newsgruppen zougegraff hun, mee iwwert Websäiten an sëch deem entspriëchen och nët un di üblech Netiquette gehal hun, sin di aal Stamm-liëser a -schreiwer op aaner Plaatzen ausgewandert. alt.letzebuerger ass mëttlerweil zimlech verwaist, mat mol kénger Dozen neier Noriichten d’Joër.

Fir ët zoukënftegen “Cyberhistoriker” (“cyber” ass och sou ë Wuërt wat eigentlech just an de 90′er benotzt gouf) mi einfach zë maachen, wärt ech a nächster Zäit probéiren, e klénge Résumé vun deene läschten 20 Joër Internet zë zéien; opmannst, wat de lëtzebuergeschen Deel dovun betrëfft. Domat era bezéihen wärt ech all Säit, di iergend ee Rapport mat Lëtzebuerg hat; nët nëmmen Säiten di ënnert dem lëtzebuergeschen TLD “.lu” gelaf sin. Ménger Recherche bei dns.lu no, ass de lëtzebuergesche Registrar 1992 vun der Restena gegrënnt gin (ech hat irrtümlecher Weis ëmmer 1995 am Kapp). Ech wärt dat Ganzt chronologesch ufänken, am Ufank wahrscheinlech ë puër Joëren pro Artikel bündelen an éischt bei mi rezente Joren splécken. Ët wärt ëm Villes goën: den “Rise and Fall” vun de “killer nightlife reporting”-Säiten, de groussen TLD-Massaker vun 2001, di éischt zaghaft Online-Versich vun der lëtzebuerger Press a nach villes méi.

Wann der Suggestiounen, Bemiërkungen oder soss welch Informatiounen hudd, wou der méngt, dat misst onbedéngt dozou gehéiren a fir d’Nowelt erhaale bleiwen, da schreiwt ët mer an d’Kommentaren. Ech si gespaant, wat doraus gëtt!

Addendum: Ech wärt dat Ganz nët strikt chronologesch tesselen, mee thematesch. Verschidden Themen kann ee nët pro Joër begrenzen.

Eng vu méngen éischte Begéignungen mat der lëtzebuergescher Politik hat ech ongeféier am éischte Schouljoër, wann ech mëch richteg erënneren. Haut ging een dat 2. Cycle 1. Joër Grondschoul nennen oder sou. Muër vläit och rem aaneschters, kënnt drop un wat d’Politik décidéiert. Dat war sou ëm 1986 an ech hat an engem Molconcours eppes gewonnen. D’ganz Klass hat mat gemaacht bei deem Molconcours. Ech war den 2. gin (eng Reih aaner Kanner och). Ech weess nët méi wat ech gemolt hat. Ech hat ët domols, genausou och nach wi haut, just zimlech erstaunlech fonnt, datt iwwerhaapt een eppes vu mir gemooltenes ging gudd fannen, wéll ech an deem Konschtberäich iwwerhaapt keen Talent hun. Ech wosst domols schon, datt wahrscheinlech einfach iergend ë Lous mäi Schicksal décidéiert hat an dat Ganzt just als profiléirend Reklamm fir d’Politiker bei der Präisiwwerreechung geduëcht war. Kanner sin heiansdo naiv, mee nët onbedéngt domm.

Ech sin dunn mat méngen Elteren an de Staatsministère bei der Place Clairefontaine invitéiert gin a souss an engem klénge Sall mat enger Dozen aanere Familljen. Ech hu mëch wirklech op mäi Cadeau gefreet. Ët sollt sou ë kléngt Nintendospill sin (de Gameboy koum éischt 3 Joër mi spéit eraus, dee war fir d’Kommunioun). D’Spiller louchen a Kadospabeier agepaakt op engem Dësch am Eck. Während di ganzen Zäit ën éeleren Här do stoung a geschwaat huet, si méng Aan ëmmer rem op deen Dësch hi gewandert. Firwat hätten së eis nët kinnten als éischt de Präis iwwerreechen an dann d’Riëden haalen? Da wire mir Kanner wéinstens roueg a beschäftegt!

Méng Eltere sote mer, deen Här, deen do stoung zë schwätzen, wir de Santer. Dat huët mir nët wirklech weider gehollef, d’Spill louch nach ëmmer am Eck um Dësch. No ongeféier gefilltenen 3 Stonnen (a Réalitéit woren ët just 2 Stonnen) wor dunn dee “Santer” endlech mat sénger Riëd färdeg. Ech ka mëch net méi drun erënneren, wat ë sot, mee ët wärt deen üblechen politesche Bullshit-Bingo gewiëscht sin: “Kanner sin eis Zoukonft… blah blah… mussen an hir Kréativitéit investéiren… blah…” Ech kennen de Politschwätz aus den 80′er Joren nët, mee hautzudags wäre wuël Wiërder wi “Nohaltegkeet”, “Synergien” a “700.000 Awunner-staat” gefall.

Ët war eigentlech lo nët wirklech ë prägend Erliëwnis, mee wann ech richteg iwwerléen, hun ech och haut nach ëmmer dee nämlechten Androck vun der lëtzebuerger Politik. Aal Männer stin hannert engem Riëdnerpult, schwätzen iwwert Gott an d’Welt (nët onbedéngt an där Reihefolleg); op dat lo eng Podiumsdiskussioun an enger Bank oder ë Parteikongress am Centre Culturel vun engem kléngen Éislécker Duërf ass. Hir Paltongen richen no Zigaretten an Alkohol, ë Geroch, deen si a kléngen däischtere Kummeren mat giël/brong gemusterten Tapéiten opgegraff hun. Déi Kummeren wou si iwwert hir zoukënfteg politesch Projeten décidéiert hun. Nämlech, datt së näischt gingen änneren; ët war gudd sou, wi ët war. Wiëssel wor schlecht, wéll den Ausgang ongewëss. Sou hun ech mer dat ëmmer fir gestallt; ët ass fir mëch ë Sënnbild an Epitom vun der lëtzebuergescher Politik vum 20. Jorhonnert.

De Juncker war do anscheinend ganz aanescht.

1995 hat ech 15 Joër, Lëtzebuerg war Kulturhaptstad, pardon Haptstad vun alle Kulturen (wéi dat domols politesch korrekt geheescht huët) an ech hu mëch nët immens fir Politik interesséiert. Dat ass éischt ë puër Joër mi spéit geschidd, wou ech fir d’éischte Kéier konnt mat wiële goen. Ee Numm, deen een iwwerall héiren huet, wor ëmmer dee vum Juncker. Wee wor dat eigentlech? Kloër, dat ass eise neie Premier, souvill wosst och ech. Mee wat genau huët hiën ausgemaacht? An deene Joren duerno huët sëch mir ë relativ vast Bild vun dëser Persoun présentéiert. Hië wor iergendwéi aanescht, wi di aal Hären firdrun. Ët wor ë frësche Wand am Spill. Aaneschters wi déi firdrun, huët hien oft no sénger Nuës geschwaat an aaneren séng Meenung kond gin. Wou firdrun alles ëmmer an di nämlecht Routine gefall ass a keen engem op d’Zéiwe getrëppelt ass, fir datt dat Nämlecht nët och mat engem sélwer ging geschéien, huët de Juncker uge-eckt. Hiën huët “deenen do uëwen” mol séng Meenung gesot (obschons hien sélwer ganz uëwe wor). Dat huët mer gefall, datt huët och dem klénge Mann vun der Strooss gefall, dat huët all Lëtzebuerger gefall.

An dann all di Plaatze wou ën zë gesi wor an all di Leit mat deenen ën zë gesi wor. Hien ass duërch ganz Europa gereest an huët jhidderee kannt. Hië war op per du mam Kohl an huët souguër Interviewen op der däitscher Telé gin! Ë Lëtzebuerger am Ausland op der Telé! Dat huët dem nationale Mannerwärtegkeetsgefill gudd gedoën! Endlech gëtt ët och ë Lëtzebuerger, deen op der Weltbühn kann optriëden a vun enger Versammlung mat deene Groussen an di nächst reest. A wat huët ën sëch och fir Europa agesaat?! All Kéiers, wann rem ë Miesepeter géint d’EU oder den Euro gemeckert huet (gedu, Groussbritannien), wor hien direkt do! Hië wor de Mr. Euro, huët mam Schroeder a mam Chirac, Merkel a Sarkozy gepotert a Sonndes Owes wor ë rem an enger Talkshow op der ARD. Wat hun d’Lëtzebuerger gegrinst, wann ë rem ee Sproch lass gelooss huet oder dem Berlusconi heemlech mat der Hand op d’Glatz geklappt huet.

Bei de Wahlen 2004 ass mer dunn eppes komesches opgefall. An de Méint firdrun hun ech duerchaus negativ Artikelen iwwert de Jean-Claude Juncker geliës. Natirlech woren déi Texter aus engem Deel vum politesche Spektrum, deen ee lo nët als “noh” zur CSV konnt bezeechnen, mee trotzdem duëcht mer, nujee, da war ët dat alt mam Juncker, ën hat eng schéin Zäit, mee wië weess, wat no de nächste Wahle kënnt. Wat koum, wor de Juncker. Natirlech, sin déi, di am härtste blären, nët onbedéngt ëmmer an der Majoritéit. Dat wor fir mëch eng Ursaach fir dat gudd Ofschneiden vun der CSV an deene Wahlen. Aanerersäits hun ech a méngem Ëmkrees awer och vill Leit héiere soën: “Jo, wien solle mer da soss wiëlen? Zum Juncker gëtt ët jo einfach kéng Alternative!” Dat wor ë Prinzip, mat deem ech nët averstaane war. Eng Persoun zë wiëlen, wéll ee mat hirer politescher Vue d’accord ass, wor eng Saach. Eng Persoun zë wiëlen, just wéll së dat mi kléngt Iwwel ass, eng aaner. Ech hun ët interessant fonnt, datt de Juncker ët tatsächlech färdeg bruëcht hat, séng Persoun op eng Positioun zë maneuvréiren, di komplett ausserhalb vum politesche Spektrum stoung. De Lëtzebuerger huët de Juncker nët gewiëlt, wéll hien vun ëm iwwerzeegt war oder ën ë fir dee richtege Mënsch op der richteger Plaatz fonnt huet, mee einfach just wéll hien de “Juncker” war. Datt ë gewiëlt gouf, wor iwwerhaapt kéng Fro. Ech hun dat nët gudd fonnt; Persounen, di sollen aaner Persounen représentéiren a vun hinne gewiëlt gin, sollten och versichen sëch ëm deenen hir Gonscht zë bewerben. Eng Positioun, di ëmmer fest steet, onofhängeg vum aktuelle politesche Wand, ass nët nëmmen ongesond, mee kann och zu engem kompletten Vu-sëch-sélwer-iwwerzeegt-sin féieren. Dat Ganzt ass mer an eng geféierlech Richtung gaangen. Dat Gefill huët sëch bei mir verstärkt, wéi 2009 rem dat Nämlecht geschidd ass.

2005 wor fir mëch dunn ë Wendepunkt an der Art a Weis, wéi ech de Premier gesin hun. Méintlaang ass Reklamm gemaacht gin, fir beim Referendum iwwert d’EU-Verfaassung mat Jo zë stëmmen. Ech hun dat als eng positiv a wichteg Kampagne gesin; d’Vollek sollt sëch wirklech domadder auserneen setzen, fir kënnen eng ordentlech Grondlag vun engem modernen Europa zë bilden. Mam Text vun der Verfassung sélwer wor ech awer deelweis nët averstaanen. Wéi genau sollt ech also wiëlen? Sollte mëch di positiv Aspekter iwwerzegen a mëch zu engem Jo verleeden oder kinnt ech mëch genuch un deenen negativen Aspekter stoussen a mat Nee ofstëmmen? Dat wor nët einfach, mee ech wor frouh, datt mol endlech dat europäescht Vollek gefrot gouf, wéll och haut nach gëtt d’Demokratie op EU-Niveau (ofgesinn vum EU-Parlament) relativ kléng geschriwwen. Eng Konstitioun fir d’Vollek a vum Vollek décidéiert.

Mee du koum d’Bomm. Nodeems sëch a ganz Europa eng ëmmer méi negativ Meenung iwwert d’Verfassung breed gemaacht huet, wéll ower di negativ Ajouten iwwerweit hun, sot de Juncker zum lëtzebuerg Vollek: “Entweder dir wiëlt mat Jo oder ech gi ménger Wee!” Dat wor fir mëch eng erschreckend Ausso, wéll së eendeiteg als Erpressung z’identifizéire wor. Ech duëcht mer, wien ass dee Mann, datt hien kann ë ganzt Vollek forcéiren an enger demokratescher Ofstëmmung (sou eng, di hiën zum Premier gewiëlt huët an där hien sollt dankbar sin) sou of zë stëmmen, wéi hien ët gär hätt? Dee Moment war ët bei mir kloër eriwwer an ech hat décidéiert, mat Neen of zë stëmmen (dat heitent ass och di eenzeg Kéier, wou ech soën, wéi ech bei enger Wahl ofgestëmmt hun). Ech verhandele nämlech nët mat Erpresseren. Dat wor eng Denkweis, vun där ech duëcht, datt aanerer së och gingen deelen. Aanerer, di dee Moment genausou enttäuscht vum Juncker ware, wéi ech. Domat stoung ech anscheinend awer zimlech alléng a méngem Bekanntekrees duër. “Jo, wat solle mer da soss wiëlen? Zum Juncker gëtt ët jo einfach kéng Alternative!” Di aal Leier alt erem. “Wiëssel ass schlecht.”

Zënter deem Moment stoung ech dem Här Juncker zimlech kritesch géigeniwwer. Ëmmer méi kléng Faux-pas’en a fragwürdeg Décisiounen si mer opgefall. Dee Standpunkt “Wann ët eescht gëtt, muss ee léien” wärt wuël all Politiker behärzegen, mee fir dat öffentlech op der däitscher Telé bekannt zë gin, kéim am Ausland quasi politeschem Suizid gläich. Beim Juncker léisst een dat duërch goen, wéll… hien ass jo de Juncker. Wann ee jorelaang an der Affär Bommeléer (iwwregens eng Affär di och vun 1986 ass, siehe 1. Paragraph) zwee- bis dräi-deiteg Aussoën an de Medie mëcht, ouni eppes Konkretes zë soën an een d’Vollek vun enger Saakgaass an di aanert féiert, fannen ech dat méi wi fragwürdeg. Wann sëch doraus rëm weider Affären erginn (Krise vun 2008, opgeholle Gespréicher, Geheimdéngscht, etc…) an ee kéng Responsabilitéit unhëllt, obschons een zanter 18 Joër Staatsminister an domat Chef vun all deenen implizéierte Servicer a Persounen ass, fannen ech dat just nach lächerlech. Gëtt ët wirklech nach ëmmer kéng Alternative? Ass Wiëssel nach ëmmer schlecht, sou wéi mer dat schon zënter iwwert engem halwe Jorhonnert fir gepriëdegt kréien? Firwat nët einfach mol d’Vollek décidéire loossen?

Ma d’Vollek ka jo décidéiren an zwar bei de nächste Wahlen! 2014 (mer sin 2013) wärt ech awer och rëm wëssen, wéi d’Resultat wärt ausgoën. Dee schon uëwen erwähnte Mannerwärtegkeetskomplex vum lëtzebuergesche Vollek erlabt ët ëm nët, Courage zë weisen an sëch mol ë Wiëssel zë trauen. De Lëtzebuerger meckert léiwer um Staminet, wat “déi do uëwe” rem fir ë Blödsinn maachen, mee am Wahlbüro léisst een sëch léiwer nët op Experimenter an. Wiële geet ee nämlech moies, wann ee nach niichter ass. An an där enker Wahlkabinn, wou ee lénks, riëts a firun sëch eng schwarz Wand gesäit, freet een sëch op eemol, op ët nach mi schlëmm kinnt kommen. Vläit kinnt ët jo och besser gin, mee firwat iwwerhaapt ë Risiko agoën, wann ee rem op di nämlecht Plaatz ë Krop kaa machen, wi di Kéier firdrun?

Ët weess ee nämlech, datt iergendwann och de Juncker zë aal fir d’Politik gëtt a spéitestens dann, gëtt ë neie Premier gewiëlt. Iwwerloosse mer dat léiwer einfach der nächster Generatioun. Ët huët een sëch lo sou laang un ë gewinnt, firwat iwwerhaapt no Alternative sichen? Ech färte just, datt d’Junckeriséirung vun der lëtzebuerger Politik iergendwann ë grousst Lach wärt hannerloossen, dat nët einfach zë fëlle wärt sin, wéll sëch ë ganz Vollek un dese Status quo gewinnt huet an dee Moment nët wéisst, wouhin. Mee ët wollt jo kee Wiëssel, wann dee nach méiglech ass, wéll Wiëssel ass nämlech anscheinend schlecht!

Addendum: De Magazin Forum huët ë nawell zimlech interessanten Artikel iwwert de Personnage vum Jean-Claude Juncker.

Fir méng éirewärt Liëser trotzdem nët z’enttäuschen, posten ech alt wéinstens eng Lëscht mat de Seriereferenzen vun den Episodentitelen:

1×07 “Zwee an en halwe Mann”: “Two and a Half Men”
1×08 “All an der Famill”: “All in the Family”
1×09 “Jong begéint d’Welt”: “Boy Meets World”
1×10 “D’Nounou”: “The Nanny”
1×11 “Familien Banden”: “Family Ties”
1×12 “Glécklech Schlusser”: “Happy Endings”
1×13 “D’ganz Nuecht op”: “Up All Night”
1×14 “Wäiss Schippen”: White Collar
1×15 “De frësche Prënz vu Bouneweg”: “The Fresh Prince of Bel-Air”
1×16 “Kollegen”: “Friends”
1×17 “Verréckt no Dir”: “Mad About You”

“Ech wollt awer op méng Schokola- a Playmobil-Convention goen!”

Uiuiui, ech sin nach ëmmer zwou Episoden am Réckstand, iergendwann wärt ech bei der aktueller ukomm sin. Sidd gedëlleg, jonk Padawanen.

Den Titel passt natirlech rem punktgenau op den Inhalt vun der Episod (wiën hätt dat geduëcht?). Iergendwéi ass jhiddereen an enger gewëssener Hisiicht liicht behënnert. De Pit probéiert, wéi gewinnt, beim Sophie zë punkten a miërkt just luës, datt hien ëm nët ëmmer kann wéi ë Mippchen nolaafen a léiere muss och mol Nee zë soën. Mee am Fong geholl kann a wëll ën dat natirlech net. D’Sophie sélwer kritt net vill vu sénger Ëmwelt mat an denkt just un de Felix, deen him de Kuërf gin hat a probéiert sëch rem un deen erun zë maachen. Wat ëm härno och geléngt. An dat wahrscheinlech och just wéll de Saack ët net ka léieren sëch mol langfristeg un ë Meedchen zë bannen an direkt eppes mam Felix sénger neier Schécks (iergend sou ee 08/15-Model) ufänkt. An de Ronny leeft an deene polygonalen Bezéihungskëschten hin an hir a fillt sëch net fir sérieux geholl. No engem enttäuschte Liëwen spillt hien méi wi fräiwëlleg d’Roll vum klénge Kand, leeft mat séngem Petzi ronderem a klaut Schokola. D’Story hällt och éischter melancholesch op, wéi kee richteg op där Plaaz ukënnt, wou ën eigentlech hi wollt. De Ronny kann zwar rem gudd Musék maachen, mee muss sëch als éischt nach als erwuëssene Mënsch beweisen, de Pit ass nach ëmmer alléng an de Saack an d’Sophie siche rem Léift op lauter falsche Plaatzen. Deen eenzegen, deen sëch weider entwéckelt huet, schéngt de Bob hannert dem Comptoir zë sin, deen sëch net méi als Mary verkleed hued. War do eng Wett eriwwer oder hun ech eppes verpasst?

De Plot ass mol iwwerraschend sérieux an ët kinnt een ët scho bal als ‘nodenklech’ bezeechenen. Iergendwéi hun ech mëch un d’Gag’en gewinnt a fannen së mëttlerweil nawell witzeg. Mat der Petzicam de Ronny beim Undoen z’iwwerwaachen war duerchaus ë klénge “LOL” derwärt an dee blöde Video mam Aaf a mam Fräsch hun ech och op YouTube gesicht. Hätt ech dat léiwer nëmme gelooss!

<- Comeback 1×05 “Wéi ech deng Mamm kennegeléiert hunn”

“To the Batmobile, Master Wayne!”

Ët ass den éischte Schouldag fir de Pit an der Spillschoulsschoul an de Ronny léiert de Bouwen hir Mamm kennen. Respektiv, si erënnert sëch nach un hien wéi së mat him am Holland vun den 80′er Joren op Tour gaangen ass.

Lo gëtt hei mol direkt gestoppt. De Ronny an d’Clementine haten eppes mateneen firun ongeféier 25 Joer? Ech hoffe jo wirklech net, datt d’Auteurin eis lo net d’Gesetz vun der ëmgedréintener Pappeschaft erfëllt an deen ofgedroschen Klischee benotzt, datt de Ronny lo dem Saack a Pit säi Papp wärt sin. Op der Telé gëtt jo vill mat Zoufall geschafft, mee dat dote wär mer dann awer ë bessen zevill (Nodeem’s ech d’Enn vun der Episod gesin hun, kann ech och soen, datt sëch dat net eraus gestallt huet, fléiendem Spaghettimonster siëf gedankt).

Während de Pit an d’Samantha versichen an der Schoul z’iwwerliëwen (de Pit verkleed sëch als Batman an d’Samantha schéngt éischter u sénge Matschülerinnen interesséiert ze sin (méng Prognose aus der 2. Episod war also richteg!)), probéiren d’Sophie an de Saack de Ronny beim S.E.C.S. unzëmellen, der Sich nom EurovisiounsContestSuperstar oder sou, net enger “société en commandite simple” wéi vläit Entrepreneuren hätte kinnten dénken. Do sin dann de Gast Waltzing a säi Schoussmippchen, di deenen zwee ë Strëch duerch d’Rechnung wëlle maachen a verlaangen, datt de Ronny sélwer laanscht kënnt an eng Reih vun Autorisatioune mat bréngt, déi deen natirlech net méi huet. D’Helden vum Dag sin dann eisen dynameschen Duo, de Pit an d’Samantha, déi mat hirer Bastelschoulerfahrung mol direkt di néideg Ziëdelen photoshoppen.

Am grousse Ganze kann ech soen, datt och des Episod um filmtechnesche Niveau gekonnt weider mëcht. Gefaalen di mer d’Iwwergäng vun den Szenen (d’Mme Clemens seet, së duëcht de Ronny wir doud. D’Sophie entzwousch aaneschteres freet: “Doud?”), kléng Populärkulturreferenzen vun deenen ech ëmmer ë grousse Frënd sin (“Master Wayne” oder “It’s your choice, Sophie”) an sou, menger Meenung no komesch verstoppte Saachen, wéi dem Gast säi Schoussmippchen säi Brëll, deen anscheinend kéng Gliëser huet. Storytechnesch fannen ech datt d’Protagonisten mol ë bësse méi Profil kréien (d’Samantha këmmert sëch ëm de Pit, d’Sophie ëm de Saack), mee ech sin trotzdem nach ëmmer iwwerrascht, wéivill Reklamm fir Alkohol gemaacht gëtt. Mussen së bal alleguer permanent saufen? A weg., fir alles wat helleg an deser Welt ass, weist de Ronny net méi sou oft am Kalzong, dat huet de Publikum wirklech net verdéngt.

<- Comeback 1×04 “Wien ass hei de Chef?” – Comeback 1×06 “Gehemmten Entwécklung” ->

“Merci Chuck Norris”

Update no desem Paragraph liësen. (Jo, Merci, Chuck Norris, duerfir, datt ech des Episod leider verpasst hun. Op ménger Opnaahm war leider just de Pierre Dillenburg zë gesin an zë héieren. Ech si mer direkt d’Aan an d’Oueren mat Seef auswäsche gaangen. Den offizielle Site bidd zwar ë klénge Résumé un, mee ausser datt de Pit d’Prënzenhochzäit verpasst (an ech duërwéngst d’Episod), gëtt ee just gewuër datt d’Sophie lo op eemol “ë neie Ronny” sicht. Häh, wat hun ech dann do net mat krut? D’läschte Kéier war ën dach nach d’accord, fir mat zë maachen? Ajo, a Schleichwerbung gëtt ët lo anscheinend och an der Serie (Logo um Laptop). D’nächste Kéier wärt ech awer rem de Boss sin an d’Episod kënne kucken. Ech muss mëch souwisou dru gin, sin der nach zwou en retard! Nët, datt dat iergend ee ging hei interesséiren…)

UPDATE: Den Thierry vum trauregen Hiërscht huët mer gehollef awer nach kënnen des Episod zë gesin, duerfir Merci un hien, datt ech lo awer nach muss mäi ‘recap’ schreiwen a rem eng weider Folleg hannen dra sin! Wärt de Pa jemols un di aktuell gesenten Episod eru kommen oder wärt hien op éiweg an der Vergaangenheet ronderem krootzelen? Bleiwt drun!

“Du verwuschte Sushi, du dréckegen Dim-Sung”

Während am Hannergrond eng Musek ‘Semper Fidelis’ vum Sousa spillt, erwäscht de Pit virun der Kathedral an engem Zelt, kuckt no sénge Frënn a freet sëch: “Wou si si nëmmen?” (haha, ë sot Sisi…) Déi interesséiert dat Ganzt awer anscheinend net an de Pit gëtt vum Serucity-Männchen K.O. gesat (Google fënnt iwwert 13.000 mol de Schreiffehler ‘serucity’, ë muss also stëmmen). Rem doheem, entschëllegen sëch d’Sophie an de Sak beim Pit, datt së ën am Stach gelooss hun. Si hun einfach aaner Prioritéiten, wéi de Ronny op d’Eurovisioun zë kréien oder de Sak mat séngem Wettproblem. Während de Ronny dem Sophie erklärt, datt hien net méi wëll mat maachen, besicht de Jacques (oder soll ech ën och Sak nennen? Blödste. Spëtznumm. Ever.) ën Hëllefscours fir anonym spillerech Wetter, dee vun engem Mr. Miyagi fir Aarmer gefouert gëtt (léiwen Akupunkturgag iwwregens), deen och besser gehat hätt, ë Cours fir besser Akronymen z’erstellen zë besichen. Eis Schachfiguren sin a Positioun fir lo alleguer hir Problemer geléist zë kréien. De Sak gëtt zwar net vu sénger Wettsucht geheelt, mee erkennt säi Problem an deem séng Sënnlosegkeet. Dem Sophie säi Ronny gesäit an, datt d’Eurovisioun di eenzeg Méiglechkeet ass, nach eppes aus séngem Liëwen zë maachen an alleguer hëllefen së dem Pit awer nach op d’Prënzenhochzäit, respektiv d’After-party zë kommen. Also Friede, Freude, Eierkuche, wéi een dat kinnt nennen (haha, ë sot… okay, ech halen op).

Ech muss soën, ech halen des Episod fir bis ëlo di béschten. Ee Gag reiht sëch un dee nächsten an së wirken och relativ modern (traureg Musek am Hannergrond hällt op, wann de Gitarrist sëch ewech mëcht, z. Bsp.). D’Personnagen kréien endlech eng glaafwiërdeg Motivatioun (sou glaafwiërdeg wi dat an eisem Li-La-Launeland méiglech ass) a si lo prett, hir kommend Aufgaben z’erfëllen. Am Fong geholl eng Fëll-episode, wéll sëch an der Gesamtstruktur näischt geännert huet an trotzdem ënnerhällt. D’Photoen um Schluss hun ech souguër méi witzeg fonnt, wéi së eigentlech sin a nët eléng, wéll anscheinend d’Hochzäitskoppel hir Party am Ofstellraum vun der Bouneweger Musek hat.

<- Comeback 1×03 “Vollt Haus” – Comeback 1×05 “Wéi ech deng Mamm kennegeléiert hunn” ->

Okay, lo hun ech ët verstaanen. All Episod vu “Comeback” huet als Titel de Numm vun enger Sitcom. Di éischt wor “Prost“, di zweet huet “Retour” geheescht (Comeback wahrscheinlech sélwer?) an di drëtt lo “Vollt Haus“.

De Ronny leit bei eisen dräi Gécken zënter Deeg op der Couch a sténkt. Aanerer hätte scho laang de Mooss- an Erkennungsdéngscht geruff a mat Kräid ë wäissen Ëmrëss ronderem ë gezeechent, mee am Li-La-Launeland ass ët anscheinend üblech, einfach mol ë Strummert-Panzvollist an d’Wunnéng z’invitéiren an deen dann do säi Rausch ausschloofen zë loossen. Iergendwéi schaffen ët d’Marx Brothers dann awer ën an d’Buëdzëmmer zë bugséiren, fir datt de Jacques (ha! ech hun dem Saak säi Numm eraus fonnt!) sëch kann op säi Gebuertsdagsdinner mat der Fra vu séngem Liëwen préparéiren. Wat ën anscheinend all Woch eng Kéier mëcht. Mat enger aanerer Fra natirlech. D’Sophie huet ës genuch vun den zwee Männer, déi ëmmer musse léien (wat hat de Pit da lo gemaacht?) a besicht de Rëffert am Buëdzëmmer, fir deen endlech dovun z’iwwerzeegen, datt d’Eurovisioun di eenzeg Daseinsberechtegung fir hie ka sin.

Nodeems den dynameschen Duo sëch eng Lijhegeschicht fir d’Damm vum Owend ausgeduëcht hun, schéllt ët schons un der Dir an së kënnt era spazéiert. Leider ass së awer net dat, wat de Jacques sëch erwaart hat. Nodeems och nach ën drëtt Meedche sëch invitéiert gefillt huet, miërken së, datt dem Jacques séng Invitatioun u séng sämtlech Frënn gaangen ass. Währende de Pit kann ee Meedchen nom aaneren a séngem Zëmmer verstoppen an do vun hinnen Rotschléi a Punkto “Fraën” kritt, ass de Jacques amgaangen sénger Draamfra dat Blo’d vum Himmel erof zë léien. Dat gëtt awer ëmmer méi schwéier bis opeemol d’ganz Wunnéng voll mat Leit ass. D’Rettung sin d’Sophie an de Ronny, déi sëch an hirer (Mid)-life-crisis sélwer erkannt hun (së wësse net, wat së sollen aus hirem Liëwe maachen, den originellste Problem zënter der Existenz vun der Mënschheet); si si lo voll gelaaf a fänken eng Jam-session an der Wunnéng un, di jhiddereen verdreiwt. Sou gin ech och ëmmer Problemer mat ménge Nopere lass. Nodeem’s së also d’Invité’en an de Jacques all séng Frënn lass sin, kréien së sëch mam Ronny geéenegt, fir hien op d’Eurovisioun zë schécken.

Am grousse Ganzen ass des Episod net sou peinlech gin, wéi ech dat vum Thema erward hat. Verschidden Szenen wirken wi wann së an eng bestëmmten offensichtlech Richtung ginge goen (de Pit alléng mam Jacques sénger Ex an engem Zëmmer, do hun ech di ganzen Zäit geward, datt d’Sophie era kënnt an së bei iergend eppes erwëscht), mee kënnen dann awer rem iwwerraschen. D’Motivatiounen vun eise Protagonisten sin dann awer nach ëmmer ë besse forcéiert, mee ech huëlen un, datt dat sëch no ë puer Episode gëtt an een sëch un di eegen “suspension of disbelief” gewinnt huet. Wat mer awer gudd gefällt, sin di kléng belanglos Witzer, di net wirlech zur Geschicht, mee éischter zum “Feeling” vun der Serie bäi droen. Kléng Popkulturzitater an de berühmtenen lëtzebuergesche Lokalkolorit rënnen eng Homage un den aktuellen Jugend-zäitgeescht of. Ech wärt dru bleiwen!

<- Comeback 1×02 “Retour” – Comeback 1×04 “Wien ass hei de Chef” ->

Ech sin nawell zimlech am Réckstand mat ménge Kritiken. Méng organisatoresch-technesch Problemer sin lo eriwwer an ech probéire mëch erop zë schaffen, fir datt méng trei Liëser och mol eppes mi Aktuelles hei kënnen, ëh… liësen (wat mëcht ë Liëser och soss schons).

Wann sëch 3 Leit direkt am Ufank ufänken aus zë din, verspricht dat scho Villes, mee nët onbedéngt Guddes. Gottsäidank gi së vun zwee Polizisten ënnerbrach, di méngen datt de Ronni Riff do ging wunnen an hinnen erklären, datt d’Marie-Astrid ënner gaangen ass. Häh? Hun ech eppes verpasst? Séier um Videorekorder nogekuckt, ob ech net di falsch Episod nokucken (déi gi leider nom Datum mam Dag um Ufank getesselt). Nee, awer net. Nom Intro kënnt dann d’Opléisung, datt ët rem dat an de läschte Joren iwwerméisseg vill benotztent Stilmëttel ass, wou ee matzen an der Geschicht ufänkt, fir kënschtlech Spannung z’erzeugen an een dann 24 Stonnen zréck geet, fir dat Ganzt z’erklären. Hat mer dat net schons eng Kéier? Mee nujo, weider lo an der Story.

De Saak (huet deen och ë richtege Numm?) mëcht mam Sophie sénge Saachen een op Goldfësch a spullt së d’Toilett erof, wéll ën hat verdächtegt, säi Connie, ë rosat Pony, geklaut zë hun. D’Conny, d’Pony ass awer bei deem aneren Typ, dee mat der Indianer-Mama um Esoteriktrip. Iergendwann wärd ech mer d’Nimm all kënne verhaalen. Moment, kucke kuërz no… Ah, Pit heescht ën. Wië kënnt dann och schon op sou een exotesche Numm?

Also, de Pit ass op der Uni fir sëch do an zë schreiwen. Mam rosa Pony. Fir d’éischt scho mol okay, ech hun op där Uni do schon ganz aaner Saache gesin, wéi së mol nach kéng richteg Uni war (ass së dat eigentlech haut?). Do trëfft hien dann op dem Sophie séng Frëndin. Hu mer dat och scho kannt? Ech muss wirklech d’Episode méi no unënee kucken. Séng Elteren hun ët forcéiert, sëch op der Uni an zë schreiwen, net sou wéi dem Pit séng Mamm, déi dat just duerch ongewollt ‘reverse psychology’ geschafft huet. Hie kann sëch natirlech net décidéiren, wat ë wëll studéiren, ouni zréck an säi Wigwam bei d’Indianerhäuptling-in unzeruffen.

D’Sophie an de Saak sichen an där Zäit nom Ronnie Riff a fanne just de Ronnie Roll oder wéi heescht deen een Typ do scho méi. Mat all de Kaatzephotoen a sénger Wunnéng duëcht ech als éischt, datt mer gingen op de lëtzebuergeschen Equivalent vun der “crazy cat lady” treffen, mee säi Kachhut hätt mer direkt sollten ë Hiweis sin. Jo, Sophie, du muss eis net och nach onbedéngt erklären, datt dee séng Kaatze kacht. Mir haten dee “Gag” och scho sou verstaanen. Ee Gummipunkt fir de “Chili con chat”. Gummipunkte vergin ech gär, wéll së engersäits wertlos sin a kéngem wéih doen, mee trotzdem wirken, wi wann een eppes gewonnen hätt. Nach ee Gummipunkt un de Schauspiller vum Felix gastronomus, dee sou richteg “creepy” eriwwer kënnt. Gudd geschauspillt. Ech hat ën eng Kéier an engem Interview um RTL gesin, do hat ën dat och zimlech gudd gekonnt.

Während di zwee séier duerch de Sektor BO flüchten (sou nennen di nativ Urawunner de Quartier (okay, net wirklech, just d’Fubuën um Aldringer maachen dat)), krut de Pit d’Carole, dat fir d’Aschreiwungen zoustänneg ass, dozou, him z’erziëlen, datt hatt gären Iglu-Architektur studéiert hätt. Okay, firwat net, whatever floats your Äisscholl. Dem Sophie séng Frëndin hëllt iwwregens SSS, d’Spillschoulsschoul. A wéi hat spéider erklärt, aus engem lesbesche Grond oder hun ech dat falsch verstaanen?

D’Sophie, séng Frëndin an de Saak (ech wëll lo gär säi Numm wëssen!) fannen de riffege Ronnie endlech op der Marie-Astrid (an deen därf do einfach sou engem Zelt matzen am Iëssraum wunnen?) a versichen ën, dozou zë kréien, bei der Eurovisioun mat zë maachen (gëtt ët déi iwwerhaapt nach?). Deen ass natirlech guer net enchantéiert, wéll ë mëttlerweil op eng erfolleglos Karrière als Feierspäitzer ëmgeklommen ass. Dat Ganzt wirkt extrem oninteressant; fir hien an och fir den Zuschauer. Ausser dem Sophie sénger Frënding hir Mini-jupe, kann och d’Dréihbuch des Szene net wirklech retten. “Ni méi an d’Éisléck”; ech mengen awer och.

Zréck un den Ufank vun der Episod, respektiv an d’Mëtt, wéll së jo do ugefaangen huet an also d’Geschicht lo um Ufank ukomm ass, wéll dat jo d’Mëtt… also, dir verstidd mëch. Während de Saak vun engem vun deenen zwee Flic’en ugebaggert gëtt, fannen së de Ronnie ënnen an der Stuff (dem Café, net hir eege Stuff). Hië weess lo net wouhin, wéll ën d’Marie-Astrid ofgefaakelt huet. Ëhm jo, sou wäit ware mer schons. Eis “vier Freunde” retten hien an erpressen ën, bei hirer Eurovisiounswett mat zë maachen. Dat hätte mer da jo lo mol geklärt. Als Ofschlossgag hu mer dann nach d’Sophie, dat dem Saak net méi béis ass, wéll hat séng Photo mat engem Bouquet Blummen un de Flic mam Pornoschnurres geschéckt huet. Ech hoffen, datt dat d’nächste Kéier net wärt weider opgegraff gin, mee wärt di Wett wuël leider verléiren.

Am grousse Ganze fannen ech, datt den Erziëlfloss vun der Geschicht durchaus konsequent weider gaangen ass an ee gudd ënnerhaale gouf. Sou richteg un de Charaktèren interesséiert sin ech awer nach net. D’Haaptschauspiller fannen ech mol net sou schlecht. Ech hu mech des Kéier sou guer ë puer mol dobäi ertappt, bei verschiddene Sprëch gelaacht zë hun. Beim Pilot wor ët just ë Schmunzelen. Ech gin der Serie alt nach eng Chance, mee dat wëll net vill heeschen, wéll ech së souwisou weider gekuckt hätt; ët gëtt jo soss näischt Aneschteres zu Lollywood (‘t ass scho gudd, ech halen op, Lëtzebuerg sou zë nennen). Ech gin der Episod 2,5 rosa Ponien vu 5.

<- Comeback 1×01 “Prost” – Comeback 1×03 “Vollt Haus” ->

Comeback 1×01 (éischt Staffel, éischt Episod) “Pilot”/”d’Wett” (ech hu kéng Ahnung op d’Episoden Titele wärte kréien, wa nët, erfannen ech der einfach)
UPDATE: së heescht “Prost”.

Dës éischte Kéier, wou ech iwwert di nei Serie schreiwen, ënnersichen och mol gär den ë bësse méi techneschen Niveau an d’Form vum TV-Wiërk ouni direkt op d’Geschicht an zë goën.

Wat direkt opfällt, ass di ënnerscheedlech Mise-en-scène zu “Weemseesdet”. Nodeems des läscht Serie als Multi-camera gefilmt gin ass, présentéiert sëch eis lo eng Single-camera-Serie. Wat heescht dat genau? Bei der Multi-camera ass d’Szène mat enger Bühn zë vergläichen an ë puër Kamera’en filmen d’Aktioun gläichzäiteg aus verschiddenen Perspektiven. D’Auswiëlen vun dese Perspektiven geschitt éischt mi spéit beim Zesummeschnatt. De Virdeel ass, datt een nët alles nach eng Kéier muss filmen fir verschidde Bléckwénkelen erfiër zë hiëwen. De Nodeel ass, datt ee gréisstendeels op Kulissen an engem Filmstudio beschränkt ass, wéll di véiert Mauer fehlt. Dat ass déi, wou d’Kamera’en stin oder ën eventuelle Publikum sëtzt, also wéi an engem Theater. Berühmt Beispiller vun der amerikanescher Telé sin “How I Met Your Mother“, “The Big Bang Theory” oder fir di mi eeler Semesteren ënnert ménge Liëser och nach d’”Cosby Show” oder “Eine schrecklich nette Familie (Married with Children)“. Dat wor laang Joren bis opmannst an d’90er di eenzeg Form fir eng Sitcom, di méiglech war. Eng Episod gouf quasi live virun engem Publikum gefilmt oder d’Laache koum vum Band (wann d’Witzer net gerappt hun) an oft de nächsten Dag gesend. Dat huet missten alles séier goen, wéll een ëmmer nëmmen eng Woch Zäit hat fir eng Episod z’erstellen. Ët hat een höchstens Sputt vun 2-3 Wochen tëschent dem Filmen a Senden, während deem’s schon di nächst Episod préparéiert gouf an di iwwernächst geschriwwen. Dat wor séier a bëlleg.

Enn den 80er/Ufanks 90er hat awer d’Televisounstechnik scho gréisser Fortschratter gemaacht (digitale Video sollt do vill hëllefen) an och mi kléng Budgeten konnten sëch mëttlerweil mi usprochsvoll Qualitéitskameraen leeschten. Desweideren huet de Publikum no weidere Formater mat méi Niveau (technesch wéi erziëleresch) gefrot. Ech weess, kaum zë gleewen! Sitcoms am Single-camera-Format gin wéi ë Film gefilmt. Eng eenzeg Kamera filmt d’Aktioun. Dat huët de Virdeel, datt ee méi eng grouss Fräiheet beim Erziëlen huet; ët gëtt quasi keng Limite beim Choix vun der Location, kléng Zëmmeren si genau sou méiglech wéi eng grouss Plaatz am Fräien. De Nodeel ass, datt ee muss all Szene ë puer mol filmen, fir di verschidde Bléckwénkelen kënnen op zë huelen an des weideren muss een sëch am Viraus iwwert dese Choix scho kloer sin, wéll ët härno zë spéit ass oder ee muss rem opwänneg nofilmen. Di ganz Erziëlstruktur kritt awer ménger Meenung no eng vill mi grouss Dynamik wéll een eng ganz Reih vun Erziëltechniken kann uwenden, déi bei der Multi-camera just begrenzt méiglech sin. Beispiller hei sin “Scrubs“, “Community” oder “Malcolm in the Middle“.

Do wären zum Beispill di ënnerscheedlech Perspektiven. D’Pilotepisode fänkt un mat enger No-opnaahm vun engem Meedchen op enger Couch. Wien ass hatt, wou ass hatt a firwat ass hatt sou am Gesiicht gemolt? Di beschränkte Vue hëlleft datt de Spectateur sëch des Froën stellt, wéll ën weider keng visuell oder akustesch Informatioune geliwwert kritt. Bei Multi-camera wou een opmannst ëmmer den halwe Set gesäit, wir dat net méiglech. D’Kamera kann sëch tëschent der Kuliss an de Protagonisten hin an hir beweegen an sou den Androck vermëttelen, wéi wann ee sélwer dobäi wir.

Ët gëtt och oft mat enger Steady-cam gefilmt. Dat ass eng Kamera, di net fest um Buëdem steet a just kann op am Viraus définéiert Plaatze rullen, mee vum Kameramann an der Hand gehal gëtt (resp. mat engem Gestell um Kiërper befestegt ass). Dat erlabt eng méi grouss Fräiheet an der Kameraféirung. Verschidden Opnaahmen wackelen och liicht gewollt a versichen sou ë bësse méi Aktioun zë simuléiren. Dat kann ganz effektiv sin, fir mi langweileg Szenen liëweg wirken zë loossen, mee muss awer spuërsam agesat gin, wéll ët an extreme Fäll ka nervend wéngst kënschtlecher Hetz wirken.

Ë flotte Gimmick sin och di ganz kuërz Flashbacken. Am Viraus gefilmten Szenen gin just während ë puer Sekonne gewise, fir ë Standpunkt an engem Dialog z’erläuteren. Oft sin des Aktiounen ouni weider Relevanz fir d’Haaptgeschicht, mee droën zur allgeménger Atmosphère vun der Szene oder dem ganze Setting bäi. Anstatt datt ee Personnage ë Witz doriwwer rappt, wéi së den Dag firdrun Béierpong gespillt hun, gëtt dat einfach gewisen.

Lo zur Pilotepisode sélwer: Am grousse Ganzen hun ech d’Geschicht zwar akzeptabel fonnt, wann och wéineg originell, nach original. Einfach de Plot vun “The Hangover” zë huëlen, gouf schon a sëllegen aanere Serien gemaacht (hei zu Lëtzebuerg ass ët natirlech trotzdeem eenzegarteg, einfach wéll keng Konkurrenz do ass) a wirkt als éischt Episod vun enger neier Serie nët immens. Ë bësse méi Phantasie kann een do vun den Auteuren schon erwarden.

No enger duërchzechtener Nuëcht erwächen eis 3 Haaptpersonagen (2 Typen an d’Sophie) déif am Solper an enger Wunneng op, wou së vun der Mamm vun engem vun hinnen (d’Mme Clemens, soss weider Nimm konnt ech mer bis ëlo net verhaalen)
am Gesiicht bemolt gin. Luës a luës versichen si eraus zë fannen, wat ët mat enger Wett op sëch huet, déi si of geschloss hun. Um Enn steet da fest, datt d’Sophie sëch u séngem Exfrënn wëll rächen andeem’s den Trio infernale iergend een onbekannte Alléngënnerhaaler, dee wuël och vu Cool Feet eraus geheit gi wir, wëllen op de nächsten Eurovisiounsconcours schécken. Wéi së dat eraus fannen an di eenzel Puzzlestécker zesummen din, geet iergendwann ganz séier (muss jo bannent 24 Minutte geschéien) a wirkt gekënschtelt.

Ë Pluspunkt ass d’Introduktioun vun de Protagonisten. Luës a luës gëtt jhidderee firgestallt, d’Sophie, d’Mme Clemens, de Pandabouf, den Typ am String (“déng Mamm huët ë String!”), den Transvestit an der Bar (war dat och eng verluëre Wett oder wat?); ët gëtt een nët mat Persounen iwwerfuërdert, mee ech huëlen un, datt dat awer och schon 90% vum Cast waren. D’Charakteriséirung wirkt interessant an ass nët zevill stereotyp.

Woumat ech méi Problemer hat, wor d’Erziëlstruktur vun deser Episode. Eng Hangover-Episod muss natirlech dat nämlecht Stilmëttel vun Réckblenden benotzen, mee an desem Fall verléiert een sëch séiwer an den Zäitniveauen. Di 3 Zäiten (d’Männer raumen d’Spillzëmmer wann d’Sophie era kënnt, dann Owes am Café, dann den Dag duerno) plus nach di kléng Mini-flashbacken hëllefen nët grad, fir datt een sëch einfach erem fënnt. Ech hoffen, datt dat di nächste Kéier ë besse mi linear ofleeft.

Um humoristesche Niveau kann ech soen, datt deen oder aanere Witz mëch duerchaus schmunzele gelooss huet, ower ech louch net um Buëdem vu laachen (RUBALMAE ass de lëtzebuergeschen ROTFLMAO).

Am grousse Ganzen fann ech, wi gesot, dës Episod akzeptabel a sin opmannst gespannt op di nächst, déi ech dann och wärt op dëser Plaatz kommentéiren. Ech gin dem Pilot 2,5 vu 5 Lëppestëfter.

Comeback 1×02 “Retour” ->