Si mer dach éierlech; mir sin alleguer frouh, datt mer d’Schoul endlech hannert eis hun (wa mer së hannert eis hun) a wëllen eigentlech kee weidere Gedanken un des schlëmmsten Zäit vun eisem Liëwen (ausser all di aaner) verschwenden. Déi Schüler, di lo am Lycée sin? Ma si solle genau dee nämlechte Blödsinn mat maachen, dee mir och hu missten duerch stoën! Firwat soll ët hinne besser goen wéi eis? Vokabele konjugéieren, Texter auswänneg léieren, etc… Nët fir d’Liëwen, mee fir d’Schoul léiert een. Verhaltet euch das! wéi mäin Däitschprof op 6e ëmmer komplett onironesch sot. Maat, wéi der gesot kritt, da klappt ët härno och mat der Karrière als Staatsbeamten, mam Eefamiljenhaus um Land, mat den duërchschnëttlechen 2,4 Kanner, mam Hond, deen d’Mall am Audi voll mécht an den dräi Mallorca/Ischgl-Vakanzen am Joer. Saachen, déi all Lëtzebuerger huet an zë hun huet. Dat ass de séchere Wee!

Mee gëtt ët och nach eng aaner Méiglechkeet, eppes wat nët an d’08/15-Schema op dat de lëtzebuergesche Schoulsystem ee préparéiert era passt? Dat ass eng Fro, déi och dese Film net zëfridde stellend kann beäntweren an och guer net éischt versicht. Wat desem Wiërk awer op eenzegarteg an ech ging scho soen, genial Art a Weis geléngt, ass all di richteg Froen zë stellen, déi d’Problemer an der Éducatioun opgräifen. An enger Parodie vun enger Schoulklass, di leider trotzdem nach zë no un der Réalitéit ass, weist de Grupp Richtung22 op allgeméng a spezifesch Schwächten hin, déi jhidderee kennt an trotzdem existéiere léisst, wéll ën dat genau sou geléiert gouf. De Film prangert d’Konformitéit vun eiser Gesellschaft un, eng Gesellschaft wou d’kritescht Denken an Hannerfroen genausou ënnerdréckt gëtt, wéi d’Bilden vun enger eegener Meenung; ët kinnt een jo härno nach op d’Iddi kommen, bei der falscher Partei de Kroop bei de nächste Wahlen zë maachen.

De Film ass éischter eng Uneneereihung vun verschiddenen Szenen, di jeweils ën aanere Problem beliichten. Duerch dat Ganzt zitt sëch d’Geschicht vum Charel, dee, fir net mussen op den Technique zë goen, séch versicht konform zu den Erwardungen zë verhaalen, déi un ë gestallt gin. Vum cinematographesche Standpunkt hir, ass desen duerchaus einfach produzéierte Film awer gekonnt inszenéiert. De Schnatt léisst kéng Langeweil opkommen, mee bleiwt awer genau sou roueg wéi d’Mise-en-scène. Opgelockert gi mi dréche Momenter duerch flott vum Piano begleete Gesangsalaagen. Ë grousse Moment ass zum Schluss dem Charel säi grousse Plaidoyer fir de séchere Wee, deen sëch fléissend mat weidere Kommentaren vu Schlësselprotagonisten ofwiësselt. Tëschent de schauspilleresche Leeschtungen gin ët nach grouss Ënnerscheeder, mee dat ass fir eng Amateursproduktioun z’excuséieren. Ni wiërkt eppes stéierend oder lénkt vum Skript of. Logesch Iwwergäng (wat bei lëtzebuergesche Produktiounen net ëmmer garantéiert ass) rënnen d’Dréihbuch mat ongewinntem Déifgang of a loossen op weider Produktiounen vun desem interessante Kënschtlergrupp hoffen.

De wärte Liëser soll am Béschten de Film op deser Säit ukucken an séch sélwer eng eege Meenung bilden. Ech kann dëst Wiërk just recommandéieren a gin ëm als Bewärtung 5 Kevin-Schwämp vu 5. Avis aux amateurs!

- 2012 ass ë Schaltjoer an huet duerch den 29. Februar 366 Deeg
- 2012 ass dat internationalt Joer vun de Genosseschaften an dat internationalt Joer vun der nohalteger Energie fir jhiddereen
- Europäesch Kulturhaptstiëd sin Guimarães am Portugal a Maribor a Slowenien
- An Indien ass ët dat nationalt Joer vun der Mathematik (wéngst dem 125. Gebuertsdag vum Srinivasa Ramanujan)
- Ët ass och d’Alan Turing-Joer als Kommemoratioun vum Mathematiker a Computerwësseschaftler séngem 100. Gebuertsdag
- Duerch Geméngefusiounen gëtt d’Zuël vun lëtzebuerger Geméngen vun 116 op 106 reduzéiert. Ët wärt also 10 traureg Buergermeeschtere gin (oder frouher, deemno wéi…)
- Am Juni ass a Polen an an der Ukrain d’Futtball-Europameeschterschaft
- Vun Enn Juli bis Mëtt August fannen zu London fannen di 30. Olympesch Summerspiller statt
- D’Futtball-Afrikameeschterschaft ass am Gabun an an Äquatorialguinea
- Zu Istanbul sin di 40. Olympesch Spiller am Schach
- D’Séissholzwuerzel ass d’Medizinplanz vum Joer
- Dänemark an Zypern hun d’EU-Rotspresidentschaft
- Op Curaçao a Sint Maarten gëtt den Antille-Gulden a karibesche Gulden ëmbenannt
- D’Weltausstellung ass zu Yeosu a Südkorea
- De 57. Eurovision Song Contest kënnt vu Baku am Aserbaidschan (Europa vergréissert séch)
- D’Tagesschau vum däitsche Sender ARD feiert 60 Joer
- Am August soll de Mars Science Laboratory (“Curiosity”) um Mars landen
- Den aktuellen Zyklus vum mesoamerikaneschen Maya-Laangzäitkalenner kënnt den 21. Dezember 2012 op ën Enn. Duerno fänkt awer rem ë neien un.

Di gëllen Oktobersonn blend mech ee Moment an ech si verwirrt. D’Haltestell vum belschen Küstentram (deen iwwregens di längsten Tramstreck op der Welt ass), ass vill méi modern, wéi ech së an Erënnerung hat. Ët huet sëch vill geännert zanter där Zäit, wou ech als Bouf mat méngen Elteren hei an d’Vakanz komm sin. Den Hotel ass nach do, mee de Wee zum Strand kënnt mer vill mi kuerz fir; nët nëmmen wéll ech mam Auto fueren. Als Kand konnt ech ët net erwaarden endlech de Strand ze gesin, lo léisst mech dat Gefill op eng penibel Manéier kaal. Ech weess schon, datt ech als Awunner vun engem Land, dat kéng Küst huet, d’Mier net oft gesin, mee iergendwéi wor d’Erwardung mat 10 Joër méi grouss wi 20 Joër mi spéit. D’Affer vun der Zäit sin di schlëmmst; ët weess ee munchmol net méi, wat ee vergiëss huet.

Op di läschten 200 Meter gëtt d’Strooss vun engem Rondpoint ënnerbrach, sou datt een de bloen Horizont wirklech éischt gesäit, wann ee scho bal op der Plage ass. Um Rondpoint ass niëwent Gehecks mëttlerweil eng riiseg giël Boje platzéiert. Dat ass nei. Oder och net, war schliesslech scho laang net méi hei. Op der Boje stinn di geografesch Koordinaten vun der Plaatz. Oder och vun do, wou d’Boje um Mier agesat gouf. Irgendwéi interesséiert mech dat net sou richteg, ech hu kéng Loscht ët nozekucken, d’Kandheetsgefill vun der Erwardung ass rem zréck. De Veteran war vergiëss, mee net verluër.

Kanner trëppelen mat hiren Elteren Richtung Sand a si schwéier beluëden mat Still, opblosbaren Plastiksspillsaachen a Prabbelien. Ë klénge Bouf mat engem schlabbregen Hutt schleeft liddreg ë gréngt Plastikskrokodil, dat zweemol méi grouss wéi ë sélwer ass, hannert sëch hir a rifft di ganzen Zäit no sénger Mamm, déi ëm séng Laascht soll ofhuëlen. De Papp dickst ëm eng liicht an d’Akaul an de Bouf kuckt schmollend op de Buëdem.

Ech gesin eng Parkplaatz a profitéiren séier dovun, wéll d’Strooss schéngt soss schon zou geparkt zë sin. Ech klammen eraus a genéissen fir ee Moment di frësch Loft an d’Rausche vum Mier an dinn d’Schong an d’Strëmp aus. D’Jeans-Box krempelen ech bis bal bei d’Knéien erop a maache mëch op de Wee Richtung Waasser. De Goudron ass wodleg a fillt sëch rauh un, mee ass propper. Vu wäitem héiren ech schon d’Leit um Strand: Geschwätz, Laachen, Kreesch. Koppelen leien op grousse Buëddicher ënnert nach méi grousse Sonneprabbelien, Kanner spille mat Bäll, Jugendlecher werfen ë Frisbee am Krees hin an hir.

Ech bleiwe kuerz stoen, fir eng Fra op engem Päerd laanscht zë loossen. Ech spiire, wéi méng Féiss sëch an de warmen, scho bal gliddege Sand agruëwen an di fein Kären tëschent méngen Zéiwen laanscht schauteren. D’Hëtzt léisst mech weider zéien an ech mierken, datt wuel grad d’Flut op hirem Héichtepunkt ukomm ass; ët gëtt baal kee naasse Sand tëschent den Dünen an dem Mier.

Virsichteg trëppelen ech duerch d’Nätzt, déi vun enger Well hannerlooss gouf a warde gespannt drop, datt d’Waasser zréck kënnt. D’Well kënnt schëtzeg ugebraust an tiërmt sëch méi héich op, wi ech geduëcht hat. Ech sprangen ë klénge Coup säitlech fir datt méng Box net zevill naass gëtt, mee d’Waasser zitt sëch scho nees rem zréck fir ë weideren Ulaaf zë huelen. Ech froe mëch, op d’Mier ëss net verdrësslech, net midd gëtt, ëmmer hin an hir, ouni wirklech no fir oder no hannen zë kommen. Vläit huët ët sëch och schon während de Jormilliarden einfach dru gewinnt.

Ech trëppelen während zéng Minutten lanscht de Strand, méng Féiss sin ëmmer am Waasser an hannerloossen brong Wolleken vun opgewulltem Bulli, wéi ech opeemol stoë bleiwen a mäi Bléck Richtung Horizont wandere loossen. Wäit ewech segelen op der feiner Linn tëscht dem blo-groë Mier an dem méi hellbloën Himmel wäiss Dräiecker ganz roueg hin an hier. Op wuël ee vun deene Matrousen och grad Richtung Land kuckt a sëch freet, vu wiem hien beobachtet gëtt?

Méng Aan wanderen zréck Richtung Sand an ech gesin ë puer Meter firu mir ë kléngt Meedchen an ë klénge Bouf un enger Sandbuerg schaffen. Wahrscheinlech sin ët Gesëchter, di do verzweifelt versichen hirt architektonesch Meeschterwiërk virun den erbarmungslose Wellen zë retten. Di baussenzeg Rangmauer ass op enger Säit scho komplett zerstéiert an d’Kanner droën hektesch drëchene Sand erbäi fir së rem opzebauen. Eng Sisyphusarbecht.

Ech gi weider an erblécken ë Puppelchen, deen an engem Pull an enger klénger Sandkaul sëtzt a mat der flacher Hand an de Bulli tëschent sénge Been schléit a sëch drun erfreet, wann ët no alle Säite richteg gudd sprëtzt an hie séng Bee knaschteg kritt. De Kléngen ass sou komplett faszinéiert vun där Physik, datt hien guer näischt ronderem sëch mat kritt. De Bulli, dee vu sénger Hand erof drëpst, stellt séng ganz Welt duer an ech froe mech, op een als Erwuëssenen ët och nach ging färdeg kréien, séng Gedanken zu honnert Prozent op ën eenzege Fait zë konzentréieren an domat zëfridden zë sin. Ech hoffen, datt de Kléngen déi Begabung nach eng Zäitchen hällt, wéll së geet all zë séier verluër. Nët vergiëss, mee just verluër.

No enger Weil denken ech drun, mëch rem op den Heemwee zë maachen an dréie mech ëm. Bis ëlo hat ech d’Sonn am Réck, mee lo schéngt së mer riicht an d’Aan an ech bleiwen ee Moment stoen, fir mëch drun zë gewinnen. Ech kucke ronderem a versichen mer, ménger Situatioun bewosst zë gin. Dat wodlegt Waasser spillt kéck laanscht méng Been a méng Féiss rutschen ëmmer méi an de Bulli. Ech kreese mat méngen Zéiwen fir dës Aktioun zë beschleunegen. Eng angenehm warm Loft bléist mer laanscht de Kiërper an duerch d’Hoër. Ech dréie mäi Kapp Richtung Mier a gesinn a gesinn tëschent de klénge Segelbooter um Horizont d’Waasser an der Sonn glënneren. D’Melodie vum Charles Trenet séngem “La mer” kënnt mer kuerz an de Sënn an ass neess direkt verschwonn. Ech kucken laanscht de Strand, deen sëch am Donst verléiert a gesin eng laang Reih mat héijhen Appartementsgebäier laanscht d’Küst stoen. Së wirken wi eng grouss Mauer, wi wann d’Land dem Mier ging d’flaach Hand entgéint strécken fir zë soen: “Stop! Bis hei hin a net weider!” Ech hiëwen de Kapp a kucke Richtung Himmel. Mäi Bléckfeld besteet lo komplett aus Blo an ech maache luës d’Aan fir ë Moment zou. Ë Moment, wou méng ganz Welt just aus der waarmer Beréierung vum Waasser a Wand an dem mëlle Salzgeroch besteet. Fir dee kuerze Moment existéiert soss guer näischt, keng Vergaangenheet huet jemols existéiert a keng Zoukonft wärd jemols existéieren. Ë perfekte Moment vu Gléck an deem ech de ganze Fonktionnement vum Universum verstinn, wéll ë sou kléng gin ass. Ech gesin, wéi alles mateneen a Relatioun steet an erkennen de ganze Sënn hannert allem a fannen, ën ass gudd.

Just wou ech mer dees bewosst gin, ass dese Moment duerch déi Réaliséierung och rem eriwwer an hannerléisst ë liicht trauregt Gefill. Alléng de Fait, datt ech nach weess, datt ech jemols des Erliichtung hat, montert mëch rem op an ech weess, datt sou ë Moment iergendwann rem wärt kommen. Ë muss einfach an ech free mëch schon drop.

Kuërz firu 16:00 Auer ass ët ee Moment grad zimlech roueg an ech schlenderen laanscht d’Regal bei der Fënster. Meeschtens sin ech dobannen, wou ee kann a Rouh mat de Leit schwätzen; heiansdo gin ech awer och mol raus. Bei 6 Stonnen Oppenthalt brauch een Ofwiësselung. De Wirt ass grad hannenaus, an d’Lager oder op d’Toilett, ech weess ët net. Langeweil mëcht sëch méi wi just breet. Wéinstens leeft de Radio. Ët ass den däitschen RTL, ech méngen domols war dat nach den “Oldie-Sender”. Op eemol gëtt d’Musek ënnerbrach, ech ka mëch net méi un d’Lidd erënneren. De Speaker schwätzt an engem zimlech lässeg-bäileefegen Toun dovun, datt së gingen den aktuelle Programm ënnerbriëchen, wéll zu New York ë Flijher an ën Tuerm vum World Trade Center geflu wir oder sou. Kléngt zimlech null an ech hun dee Sproch nët witzeg fonnt. Ech iwwerlée mer, datt do am Studio hoffentlech Käpp wärte rullen. Sou null Witzer mëcht ee nët. D’”Ënnerbriëchung” vum Programm besteet doraus, datt ee Lidd ënnerbrach gëtt an ë neit Lidd ufänk. Wat soll dat Ganzt?

Um véier kommen dunn d’Noriichten an do schwätzt och rem een vun engem Flijherakzident am World Trade Center, dës Kéier awer a vill méi engem sériéisen Toun. Oh, da war dat jo echt? Geneeës wéissten së awer nach nët. Ech fänken direkt un mat iwwerléeën, wéi sou eppes huët konne geschéien. Wann een 6 Stonnen Differenz vu New York zu ménger Zäit ofrechent, muss d’Ongléck moies tëschent 8 a 9 Auer geschidd sin. Gudd méiglech, datt dee Moment vläit Niwwel iwwert Manhattan luch. Do kann sëch alt sou ë klénge Sportflijher mol verirren, opschons ët mer awer iergendwéi onrealistesch schéngt, datt sou eppes konnt op där Plaatz geschéien. Mat sou villen Héichhaiser wär dementspriëchend d’Wahrscheinlechkeet jo méi grouss, datt dat öfters ging geschéien, wat bis ëlo awer nach net de Fall war. Vläit war ët ën technesche Fehler? Oder ee Sightseeing-Flijher. Ech hat alt mol schons vun Touristen héiren, di mam Helikopter konnten eng Ronn iwwert Manhattan fléien. Méng morbid Schätzungen gin vun ongeféier 3-4 Affer u Bord vun der Maschinn aus a vläit nach eng Kéier souvill am Büro, wou de Flijher ageschlo wor. Ët stëmmt mëch traureg, wéi d’Schicksal kann bannent engem Moment sou krass eng 180°-Kéier maachen.

Beim nächste News-Boulletin gëtt vun engem zweeten Flijher-aschlaag an den 2. Tuerm geschwaat. Dat wärft all méng Iwwerléeungen iwwert ë Koup. Dat kann onméiglech ën Zoufall sin, dat ass gewollt. Ech froë mëch just firwat een zwee kléng Sportsflijheren a Bürostiërm knuppe léisst? Wat domm Terroristen! Grad dee Moment héieren ech d’Stëchwuërd “Boeing”. Merde, eng Boeing? Zwou souguer? Wou sin së dann u sou grouss Maschinne komm? Hu së déi gekidnapped? Mee da wire jo honnerte vu Mënschen u Bord mat ëm d’Liëwe komm?! Fréck, wat ass do lass?

Ë Fransous léisst säin Auto nom Volltanken un der Zapsail stoën a kënnt eran, fir zë bezuëlen. Ech froen hien, op hie Loscht hätt um Questionnaire Deel zë huelen. Hië wëll ganz opgereegt vu mer wëssen, wéi ech kinnt a sou engem Moment lo un sou ën domme Froëbou denken. Op ech da nët wéisst, wat an der Welt ging firun sëch goen? Hien ass richteg rosen. Ech äntweren him roueg, datt ech mer schon den Événementer di aaner Säit vum Atlantik bewosst wir, mee leider och näischt dorun kinnt änneren. D’Welt ging sëch trotzdem fir eis weider dréien an ech hun eng Arbecht zë maachen. De Fransous kuckt mëch eng Kéier erstaunt un an entschëllegt sëch, mee ën hätt awer wirklech kéng Zäit fir mäi Froebou.

Ech stinn nach bis 19:45 Auer do an décidéiren fir haut endgülteg op zë gin. Ech fueren heem Richtung Bouneweg, wou ech um 20:00 Auer eng Museksprouf hun. Di éischt vun der neier Saison no der Summervakanz. Mäin Instrument läit schon hannen an der Mall, fir datt ech nët nach bis heem laanscht muss, ët siche goen.

An der Paus kréien ech Geleegenheet mat aanere Musikanen zë schwätzen a froen, op së och schon vun der Katastroph héiren hätten. D’Wuërt “terroristesch Attack” wëll sëch iergendwéi net richteg a mäi Mond léen, ët gesäit och nach keen de ganzen Hannergrond dovun. All di Termen wärten éischt an de kommenden Deeg a Woche geprägt gin. Ee Saxophonist erziëlt mer, datt d’Tierm zesumme getrollt wiren an zimlech vill op der Telé zë gesin ass. D’Envergure vun der Katastroph vergréissert sëch a méngem Kapp rem ëm zousätzlech Niveauen. An ë Koup gefall? Mäi Gott?! Do schaffen dach bestëmmt zéngdausende vu Leit an deene Büroen!

Um 22:00 Auer kommen ech heem a wärt fir d’éischte Kéier di Biller gesin, déi sëch mer spéider wärten an d’Gehiir abrennen. Ech maachen séier d’Telé un ouni d’Jackett an d’Schong auszedin. Ech iwwerléeë mer, op wéi engem Kanal CNN ass, mee ech brauch mol nët ze wiësselen, wéll de Fernseher ëmmer mat der ARD ugeet an do sëch mer ë fuërchtbare Film presentéiert. Ech gesi, wéi zwee Tiirm riiseg, schwaarz Dampwolléken aus den iëwechte Stäck eraus quelle loossen, éier een zesumme fällt. Ech hat mer villes erwart, mee do drop war ech nët préparéiert. Dat Ganzt wirkt zimlech surrealistesch bis absurd. Ët hätt genausougudd kinnt aus engem Roland-Emmerich-Film sin.

Wéi ech no enger halwer Stonn miërken, datt ëmmer rem di nämlecht Videoopnaahmen laafe gelooss gin (weiderer sollten éischt an de näschten Deeg dobäi kommen), zappen ech duerch d’Kaneel a miërken, datt wirklech iwwerall dat nämlecht ass. Souguer di Seriesender ouni eege Produktiounen hun einfach de Programm vun engem Noriichtekanal aus dem nämlechte Studiohaus iwwerholl. Ët geet dovu riëds, datt bal de gesamten Flugverkéier op der Welt ënnerbrach gouf. Ech denken direkt u muër, wou ech soll méng Elteren op de Findel siche fuëren. Si kommen zréck aus der Vakanz, an zwar vu Madeira. Ech war mat hinnen dohi geflunn, mee eng Woch éischter zréck komm. Gottsäidank sollt sëch awer eraus stellen, datt hire Flug nët gecanceled wärt gin, mee “just” 4 Stonnen Verspéidung wärt hun. Um 23:30 Auer maachen ech d’Telé aus a gin an d’Bett.

Den Datum war den 11. September 2001.

Den Jack an den David kommen alle béid aus der amerikanescher Mëttel/Uëwerschicht a sin an dat nämlecht Meedchen, d’Sylvia verléiwt. Dat ass awer just um David interesséiert, mee seet aus Matleed dem Jack näischt. Deem séng Aan si blann fir d’Mary, dat sëch fir hien interesséiert. Dat Ganzt kléngt zimlech komplizéiert, mee ass ët eigentlech net. Wat d’Relatioun tëschent den zwee Konkurrenten verännert, ass, wann së sëch an d’Loftarméi mellen, fir am, domols nach “Grousse Krich” genannten, Éischte Weltkrich an Europa zë kämpfen. Di zwee kommen sëch méi no a gin di béschte Kollegen. Mee wéi an all Krichsdrama muss ët zu engem trageschen Enn kommen.

D’Geschicht huët gewëss Längten a gëtt plaatzeweiss zimlech eraus gezunn. Och wann ee muss op Textbiller waarden, fir verschidden Saachen erklärt zë kréien, verharrt d’Kamera oft zimlech laang op de Schauspiller, déi dat notzen fir hir Emotiounen an där domols üblecher theatralescher Art a Weiss zë weisen. Do miërkt een och, datt een als opgeklärte Mënsch vum 21. Jorhonnert, eng etlech Jorzéngter u Filmevolutioun kennt an een liicht verwirrt gëtt, firwat alles als éischt muss dem Spektateur erklärt gin. Gewëss Filmkonventiounen gouf ët eben nach nët oder de Spektateur huët së nach nët kannt.

Dat grousst Wiërk stëcht, ménger Meenung no, bei dësem Film am techneschen Aspekt. D’Mise-en-scène ass durchaus originell an ass domols wuël zimlech positiv opgefall. Ech erënnere mëch do un eng Szene an der Mëtt vum Film, wou d’Kamera tëschent de Leit iwwert d’Dëscher fiërt, fir just ee Beispill zë nennen.

Wat wirklech groussarteg ass, sin di riiseg an opwänneg Dékoren, genau wéi gigantesch Massenszenen um Schluëchtfeld. Ët kann ee kee Realismus à la “Saving Private Ryan” erwaarden, mee duerfir gëtt Dramatik héich geschriwwen. D’Choreographie vun honnerten Zaldoten tëschent de Schützegriëf wärt zimlech usprochsvoll gewiëscht sin. D’Käschten wärten sëch och nët a Grenze gehal hun, wéll d’Kulissen simuléieren ganz franséisch Diërfer, di zerbombt gin an eng Aberzuël u Flijheren.

Wéngst wat de Film wuël wirklech berühmt gin ass, sin d’Fluchszenen. Dozende vun Duëbeldéckeren fléien do iwwert de Wollécken iwwerteneen an d’Stuntleit féieren halsgeféierlech Manöveren aus. Anscheinend kruuten së do Hëllef vun engem Fluchregiment aus dem Texas, wou de Film sollt gedréint si gin. Ech muss soën, datt dat immens spektakulär ausgesäit, och nach am “Michael Bay” a “Roland Emmerich”-Zäitalter.

Ë klénge Manko huet de Film trotzdem fir mëch, wéll méi Wärt op den Drama an Effekter geluëgt gouf, wéi op Realismus. Ët feelt och u kléngen Détailer, wéi z. Bsp. datt d’Fraen an de Paräiser Lokalen all Partykleeder vun 1927 droën. De Film spillt just 10 Joër méi fréi, do hätt een dach wuël eppes Passendes fonnt? Desweideren gëtt de Film de Krich als eng zimlech nobel Cause rem, wat natirlech där domoleger Mentalitéit entsprëcht (während a nom Krich), mee hautzudachs liicht lächerlech wiërkt. Hu Géigner wirklech opgehaal mat kämpfen, wann engem säi Gewiër geklemmt huët (fir fair zë bleiwen)? Dann huët de Film och ën zimlech staarke Fall vu Schleichwerbung (di éischten iwwerhaapt?) fir Schokola. Nujee, ën hat och 2 Milliounen Dollar kascht.

Ët ass op jhiddfer Fall eng grouss Hollywood-Produktioun, déi Paramount Pictures sëch do geleescht haten an ech ging soën, datt den Oscar wuël verdéngt wor (ouni lo d’Konkurrenten gesin zë hun). Gesin hat ech de Film mat sénger Laafzäit vun 2:20 Stonnen an der LaserDisc-Versioun aus den 80′er Joren.

Wéi vill aaner Leit och, sin ech ë Fan vu Lëschten. An wat ech ë bessen hei um Blog vernoléissegt hun, sin Kritiken vu Filmer. Wat wir do also méi ideal, wi di zwou Saachen zë kombinéieren? Duerfir wärt ech ëlo a nächster Zoukonft Kritiken iwwert Filmer, di all op enger Lëscht opdauchen, schreiwen. Als éischt hun ech mer mol d’Fro gestallt, wéi eng Lëscht ech ging huëlen. Sou eppes wéi d’Top 250 aus der IMDb ass mer zëvill subjektiv (a kann och changéieren, da misst ech di ganzen Zäit nokucken, wat feelt), duerfir orientéieren ech mëch léiwer un enger zwar och subjektiver, mee duerfir “stabiler” Lëscht; dat sin d’Filmer, déi alleguer ën Oscar fir de béschte Film kruuten.

Méng réng subjektiv Kritiken wärt ech a chronologescher Reihefolleg schreiwen, duerfir wärt ech also demnächst fir d’éischte Kéier iwwerhaapt eppes iwwert ë Stommfilm schreiwen. Den éischten Oscar iwwerhaapt ass nämlech un de Stommfilm “Wings” gaangen. Dat war och den eenzegen, wéll am nämlechte Joer (1927), den éischten Tounfilm an de Kino koum. Ech si gespaant, wat mëch bei dësen, bis ëlo 83 Filmer, wärt erwaarden.

Ech gi lo nët laang op eng Kritik vum Film sélwer an. Ën ass fir eng Amateursproduktioun net schlecht gemaacht, huet liicht Länkten, di awer trotzdem kurzweileg sin an impressionéiert nawell duerch ën Dréihbuch, wou ee gesäit, datt eppes dohannert stëcht an sëch den Auteur Gedanke gemaat huet. Verschidde Gag’en hu mëch “schmunzele” gedin, bei aaneren konnt ech mëch kréngelen. Wat mer nach positiv opgefall ass, sin di duerchaus gudd schauspilleresch Leeschtungen, besonnesch vum Jacques Schiltz a Lars Schmitz. Och wann een d’Geschicht wuël just als Lëtzebuerger wärt verstoen an een së nët grad zäitlos kinnt nennen, wéll së relativ vill op d’Aktualitéit opbaut, mëcht dëse Film de Wee op an eng nei Richtung.

“Eng nei Richtung fir de lëtzebuerger Film? Pa, iwwerschätzt de do dëst Wiërk net ë bessen?” wärt sëch de wärte Liëser hei froen an ech gin ëm och Recht. Trotzdem fannen ech ët interessant, mol eng Kéier eppes aaneschteres, wi di x-ten Reportage iwwert den zweete Weltkrich (“Wi méngem Monni séng déck Zéiw sëch huet missten an enger Éislécker Höhl verstoppen”) oder eng langweileg pseudo-witzeg Sozialkomedie (quasi alles vum Andy Bausch) ze gesin. D’Aussoo vum Film ass net revolutionär (datt Friëmenhaass kee Sënn huet, etc…), mee alléng de Fait, dat gewëss Tabu’e gebrach gin (d’Hitlerparodie erwähnt de Film sélwer, di roud Léiwen, di op der Wiss leien…) sprëcht duerfir, datt sëch mat engem Thema ausernee gesat gouf a net einfach eng Reih vun, fir Lëtzebuerg relevanten, Iddien geholl an an d’Geschicht agestreet goufen, fir datt sëch de Spektateur um Lokalkolorit kann erfréeen. Anstatt, datt ëmmer nëmmen ronderem geschwaat gëtt, gëtt hei d’Kand mam Numm genannt an sëch mol éierlech domat ausernee gesat. A wann dat alles nach mat Humor, deen sëch sélwer nët zevill serieux hëllt, geschidd, fannen ech dat immens. Op eng Fal, ass de Film awer era gefall; nämlech genau dat, wat ën engem och wëll weisen: d’Lëtzebuerger interesséiren sëch just fir sëch sélwer. Ass ët ë Mannerwärtegkeetskomplex oder kennen së näischt Besseres? Së filmen op jhiddfer Fall just iwwert sëch sélwer an de Problem, datt së keng richteg lëtzebuerger Identitéit hun. Mee vläit ass dat jo awer just sou richteg “typesch lëtzebuergesch”!

Wiën lo nach ëmmer kéng Loscht huet, sëch dee Film unzekucken, dee sollt sëch de Film mol als éischt ukucken, vläit kritt ën da Loscht! Ze gesin ass ën ënnert desem Link. Weider Kritiken gin ët bei Pianocktail (Piano-Cocktail?) a beim trauregen Hierscht. Avis aux amateurs!

Gespaant, wat mech dëst Joer rëm géing erwaarden, hun ech mat liicht schweessege Fangeren d’Brochure opgeklappt. Presentéiert goufe mer alphabetesch getässelt 6 Kuerzfilmer an 8 Mini-Clipen (déi dëst Joer gréisstendeels aus Musiksclipen bestinn hunn). Di meescht Regisseuren hu mer näischt gesot, mä et woren awer och rëm e puer bekannte Nimm drënner. D’lëtzebuerger Amateurs-filmszene ass jo nun eben nach liicht beschränkt (also vun der Gréisst hir); do ass et normal, datt all Joer di üblech Verdächteg dobäi sinn. Et ass och schéin ze gesinn, datt d’Leit nach ëmmer motivéiert sinn an et och eng gewëss Progressioun an hire Wierker gëtt. Ech sollt während dem ganzen Owend gesinn, datt sämtlech Filmerten vum filmtechnesche Standpunkt hir, solid Aarbecht geleescht hun. Et bleiwen nach ëmmer Amateursfilmer, mä et mierkt een, datt et unhand vun neien Technologien (PC, bëlleg HD-Kameraen) ëmmer méi einfach gëtt, gutt Filmer mat méi niddregen Käschten a manner Opwand ze produzéieren. Trotzdem däerf et net un der noutwenneger Ënnerstëtzung fehlen, wéi den Thorben an der Aleedung konnt hiweisen. Dorop ass den Joy Hoffmann no de Filmer och nach drop agaangen an huet dem Publikum erklärt, datt d’Situatioun am Moment hei zu Lëtzebuerg éischter déi ass, datt méi Leit ënnerstëtzt ginn, déi vir hunn, eng Léier an eng professionell Carrière am Filmberäich unzefänken. Ech perséinlech gesinn dës Approche och an aneren Konschtberäich wéi z. Bsp. der Musek, wou och gréisstendeels vun de Conservatoiren opmannst Semi-Professionalismus gefuerdert gëtt. Ech froe mech, op een domat hei zu Lëtzebuerg eventuell eng Zort “Mëttelklass” vun der Konscht un der Entwécklung hënnert.

An der Jury woren dëst Joer rëm aal Bekannter, mä och nei Persounen. Bestanen huet se aus dem Fränk Grotz (Cinéast, “Tour of Duty”), dem Michael Dohrmann (Ciné Sura asbl), dem Joy Hoffmann (CNA, RTL Cinémag) an dem Frank Wilhelm (Lëtzebuerger Filmpräis, Ciné Sura asbl). Folgend beschreiwen ech lo mol mäin komplett subjektiven Androck vun der Sélectioun.

Kategorie KUERZFILMER

À l’abri
Regie: Cyrus Neshvad
Dauer: 10 Minutten

E jonke Strummert ass op der Sich no engem Dag iwwert dem Kapp fir datt en d’Nuecht net muss dobausse bleiwen. Hie fënnt en aalt verloossent Haus, brécht an a mécht et sech an engem eidelen Zëmmer bequem. Éier en awer kann aschlofen, héiert en e Geräisch.
Dëse Film gouf mat ganz einfache Mëttele gedréint, wat ee leider och e bëssen un der Bildqualitéit kann erkennen. Well sech bal de ganze Film am Donkelen ofspillt, hätt ee missten dorop oppassen, eng passabel Kamera ze huelen, déi d’Biller net sou staark verrauscht. Vum Dréibuch hir ass d’Geschicht zimlech minimalistesch gehal. Dialoger existéieren der keng, d’Handlung existéiert alleng duerch d’Erforschen vum Haus an d’Angscht virun onbekannte Leit, di dem Abriecher un den Hals wëllen. Dat ganzt Mysteriéist steigert sech mat der Zäit an erzeugt duerchaus eng gewëss Spannung, och wann den “Twist” um Schluss liicht onpassend wierkt.

Dréibuch: 3/5
Realisatioun: 3/5
Gesamtbewärtung: 3/5

En un Clin d’Oeil
Regie: Cyrus Neshvad
Dauer: 5 Minutten

Kuerz virun hirem Doud an engem Krankebett, léisst eng eeler Fra hiert Liewen Revue passéieren, vun hirem aktuellen Zoustand zréck an hir Kandheet.
De Regisseur huet hei seng Groussmamm (di 2009 verscheet ass) gefilmt an hir domat dokumentatoresch e schéinen Hommage gewidmet. E schwieregt Thema, dat awer duerchaus gutt a würdeg duer bruecht gouf, och wann een duerch di verschidden Photoen, déi vun hirem Liewen zeien, vläit sech net direkt perséinlech duerfir kann interesséieren (sou goung et mir opmannst). E battere Nogoût bleift, wann een drun denkt, wéi ee selwer vläit wäert an engem spéideren Alter drun sinn.

Dréibuch: 3/5
Realisatioun: 2/5
Gesamtbewärtung: 3/5

Grim
Regie: Yves Steichen
Dauer: 19 Minutten

Ah, dësen Owend den éischte Film vun Feierblumm Productions, dem Studio mat den endlos laangen Credits an hire Wierker. An enger einsamer Hütt am Bësch spillt séch en Duell tëschent dem Rotkäppchen an dem Wollef of. Nëmmen ee wäert iwwerliewen. D’Geschicht gëtt mer e bëssen ze vill vun engem Erzieler exposéiert an den Haaptprotagonist gräift dem Enn leider scho vir, sou datt keng richteg Spannung méi entsteet.
Technesch gesinn, ass de Film immens gutt produzéiert. Eng Kamerafahrt duerch de Bësch (Steadycam oder souguer op Schinnen?), schéin Kontraster (e schwaarz-wäisst Bild mat rouden Elementer erënnert liicht un de Stil vun Sin City) an interessant Kameraperspektiven weisen, datt hei Amateuren mat vill Erfahrung um Wierk waren. Dat Ganzt ass dobäi och nach flësseg erzielt a léisst bal kéng Langweil opkommen. Ech betounen awer bal, well de Film huet awer duerchaus Manko’en. Ech verstinn schon, datt jidderengem säi Numm soll erwähnt ginn, dee matgewierkt huet. Dat ass och richteg, mä trotzdem däerfen d’Credits net méi laang sinn, wéi de Film. Sou ass et mir opmannst mol virkomm. An eng rout a kursiv Schrëft op däischterem Hannergrond kann een och just méi schlecht wéi recht liesen. Soss kann ech awer just soen, datt et flott ass, datt duerchaus uerdentlech Amateursfilmer am Hollywood-Stil hei zu Lëtzebuerg produzéiert ginn a net nëmmen iergendwellech “artsy-independent” Wierker.

Dréibuch: 3/5
Realisatioun: 5/5
Gesamtbewärtung: 4/5

Nachkriegsfilm
Regie: Lars Schmitz
Dauer: 15 Minutten

E jonken Duerchschnëttsmann sëtzt op enger zerfatzter Duerchschnëttsfotell firun der Telé a sicht nom Tëleesprogramm. Datt ass, wat am Film geschitt; et ass och dat, wat eng jonk Duerchschnëttsfra op der Telé erzielt. Si stellt sech d’Fro, op dat alles ass an d’Liëwen net nach méi wäert ass, wéi just dat. De Mann wëll awer just vun der Telé ënnerhal ginn an sech lo net op eng philosophesch-existentialistesch Diskussioun era loossen. Dat geschitt natierlech trotzdem.
Als éischt duecht ech, et géing rëm ëm dat üblecht “Telé ass Volleksverdommung an all intellektuell Debatt ass just Verblendung”, mä de Film geet nach weider a stellt seng eegen Aussoen a Fro. En interessant Wiesselspill tëschent zwou Persounen, di sech komplett ënnerschiedlech virkommen an herno mierken, datt se awer villes gemeinsam hunn. D’Inszenéierung erënnert éischter un en Theaterstéck (kinnt do och gutt funktionéieren). D’Schauspiller bréngen hir Dialoger gutt eriwwer, iwwer-dramatiséieren net a wierken duerchaus interessant.

Dréibuch: 4/5
Realisatioun: 3/5
Gesamtbewärtung: 4/5
Präis vun der Jury

Oddzwiék
Regie: Marc Recchia
Dauer: 20 Minutten

En net oninteressante Film, deen ech awer iergendwéi net richteg antessele kann. Et ass eng Dokumentatioun iwwert eng jonk Fra am kathoulesche Polen, di net sou richteg hir Roll an der Gesellschaft ka fannen. U sech wier se gären an e Klouschter gaangen, fir do kënnen a Rou hirer Konscht nozegoen. Se gëtt awer do net akzeptéiert a probéiert sech op anere Plaatzen z’intégréieren. Se bedauert e bëssen, datt se net als Jong op d’Welt komm ass, well se et dann, hirer Meenung no, méi einfach hätt.
De Film besteet zu engem Deel aus Interviewen mam Haaptpersonnage an anerersäits begleet en se zu verschiddenen Statiounen an hirem Alldag. D’Inszenéierung ass einfach gehalen a konzentréiert sech gréisstendeels op de Sujet.

Dréibuch: 2/5
Realisatioun: 3/5
Gesamtbewärtung: 3/5

QΦNTRΦLL
Regie: Marc Fretz
Dauer: 16 Minutten

Fir de Buschstaw Φ hunn ech lo awer misste laang sichen (vläit hätt ech den Þorben sollte froen). Den Titel seet eigentlech alles iwwert de Film aus. En éischter banalt Wuert, dat mat Hëllef vun engem Stréch duerch den “O” soll interessant gemat ginn. Gewise gouf hei den éischten Deel vun enger 3-deeleger Mini-serie. No der Klimakatastrophe sinn d’Temperaturen op der Äerd op iwwert 100° C geklommen a just nach e puer Mënschen iwwerliewen a Bunkeren. De Protagonist lieft a sengem Schutzraum (e Späicher, deen e bëssen mat Computeren an Technik vollgepaakt gouf), langweilt sech gréisstendeels a stellt sech d’Fro, op et iwwerhaapt nach ee Mënsch ausser him op der Welt gëtt. Dunn op eemol registréieren Sensoren dobaussen eng Beweegung…
Uuups, lo hunn ech de Schluss vum Film verroden. Tatsächlech geschitt während dem ganze Film bal näischt, ausser, datt de Setting (Apokalypse) erklärt kritt. Genausou wéi de Personnage am Bunker, fänkt een un, sech ze langweilen an dee Moment, wou et spannend gëtt, ass d’Episode eriwwer. E klasseschen Cliffhanger also, wat leider op engem Filmfestival ouni Suite e bëssen fehl un der Plaatz ass. Technesch gesinn, ass de Film mëttelméisseg opgeholl (Crew vun 2 Leit), weist awer e puer Stäerkten am Design a Computeranimatiounen. Dat Ganzt wierkt éischter, wéi Frënn, di gären mat Effekter schaffen an duerfir eng Geschicht ronderem erfonnt hunn; quasi Hollywood puer. Vläit rënnen awer och di zwee nächst Deeler d’Geschicht gutt of an ech ginn positiv iwwerrascht. Den Dräi-Deeler kann een sech iwwregens op fretz.lu ukucken. Am Moment ass éischt den 2. Deel eraus an ech wënschen dem Team Erfolleg.

Dréibuch: 2/5
Realisatioun: 3/5
Gesamtbewärtung: 2/5

Kategorie MINI-CLIPS

Accidentally
Regie: Yves Steichen
Dauer: 5 Minutten

Eisen éischte Mini-clip vum Owend ass e Museksclip fir den Daniel Balthasar, produzéiert vu Feierblumm. Dat mierkt een och, well technesch ass de Film rëm solid an opwenneg produzéiert. Di 5 Minutten sinn quasi an engem eenzegen Take geholl (zwou Plaatze ginn et awer, wou een hätt kënne schneiden; vläit ass dat och geschitt). Duerchaus ënnerhaalend gëtt eng Autosrees an engem Filmstudio gedréit, d’Aktiounen ginn flësseg aneneen an et wierkt ni oninteressant. Just de Schluss hunn ech fir Autoschleichwerbung gehalen, well e Won vun enger bestëmmter Mark mer e bëssen ze prominent am Bild stoung. Am Groussen a Ganzen ass et schued, datt et net méi Museksvideoen vun dëser Qualitéit hei zu Lëtzebuerg ginn.

Dréibuch: 4/5
Realisatioun: 4,5/5
Gesamtbewärtung: 4/5

Arrows
Regie: Antje Lampe
Dauer: 3 Minutten

De Clip huet sou roueg ugefaangen a war sou séier eriwwer, datt ech éischt an der leschter Minutt opgepasst hunn a mech duerwéngst net méi richteg un d’Geschicht kann erënneren. Eng Fra schneit Pabeieren a moolt Feiler drop. Dann trëppelt se iwwert Wisen an duerch Bëscher, fir mat dëse klénge Schëlder e Wee ze markéieren. Wéi ee Stil Musek gelaf ass, weess ech och net méi. Ech hu wierklech keng Ahnung méi, wat dat Ganzt gesollt huet.

Dréibuch: 2/5
Realisatioun: 2/5
Gesamtbewärtung: 2/5

Au Feu à Droite
Regie: Adolf El Assal
Dauer: 4 Minutten

E Museksvideo fir e franséische Rapper, dee versicht a séierer Geschwindegkeet allméiglech Alldagsszenen gemëscht mat Popkultur an deem engem oder anere vulgär/ordinäre Bild ze presentéieren an dobäi iwwert iergend een Zoustand vun der Welt ze lamentéieren. Den treie Lieser wäert mierken, datt ech kee Fan vum Rap sinn; scho guer net deen, dee wierkt, wéi wann en aus engem Banlieue vu Metz géing kommen an sech dichteg virkënnt. Technesch ass dat Ganzt awer duerchaus uspriechend presentéiert a gëtt och net langweileg.

Dréibuch: 3/5
Realisatioun: 3/5
Gesamtbewärtung: 3/5

Le Mépris
Regie: Cyrus Neshvad
Dauer: 4 Minutten

Rëm e Video vun der Neshvad/El Assal-Clique, dee wéi gewinnt technesch gutt produzéiert, mä vum Dréibuch hir rëm liicht pretentiös hir kënnt an sech selwer ze vill serieux hëllt. E Mann sëtzt am Donkelen, huet sech d’Pulsoderen opgeschnidden a blutt lues zu enger Pianosonate vum Schubert virun sech hin. Vläit sinn just ech et, mä ech kapéieren d’Aussoen vun dëse Filmer ni.

Dréibuch: 2/5
Realisatioun: 2/5
Gesamtbewärtung: 2/5

Numéro 1765
Regie: Cyrus Neshvad
Dauer: 4 Minutten

Gottsäidank de läschte Film vun de nämlechte Realisateuren, wéi dee virdrun. Mee OPGEPASST, deen huet et a sech! Klickt de Link zum YouTube-Video just un, wann der Blutt verdrood. De gréisstendeels a Schwaarz/Wäiss gehaalene Film weist, wéi eng Kou am Schluechthaus geschluecht gëtt. Loscht op e Steak huet een duerno net méi. Wat genau domat wëll gewise ginn, weess ech och net, well ech unhuelen, datt di dote Fakten (am Schluechthaus ginn Déieren ermord!) jo awer de meeschte Leit sollte bekannt sinn.

Dréibuch: 2/5
Realisatioun: 2/5
Gesamtbewärtung: 2/5

Story of Jack
Regie: Sébastien de Sousa
Dauer: 4 Minutten

En zimlech einfach gedréintene Film mat enger leider zimlech lächerlecher Geschicht. En Typ spillt de ganzen Dag “Ballerspiller”, verwiesselt dann Fiktioun mat der Realitéit a geheit sech herno dobaussen vrun Angscht hannert eng Heck, wann just een mat engem Briquet eng Zigarett ufänkt. Luëwenswäert ass de Versuch, fir iwwerhaapt e Film ze dréien, mä dann awer weg. mat manner stereotypen an ausgelutschte Klischeeën.

Dréibuch: 2/5
Realisatioun: 2/5
Gesamtbewärtung: 2/5

The Cinema-Goer
Regie: Meris Sehovic
Dauer: 5 Minutten
Präis vun der Jury

Ooh, and now for something completely different. E Stop-Motion-Film mat Plastilinsfiguren. E Mann geet an de Kino, gëtt do genervt a nervt zréck, éiert en eraus geworf gëtt. Léiw, witzeg a fir d’éischte Kéier dësen Owend haten d’Leit eppes fir ze laachen. Dat huet gutt gedoen.

Dréibuch: 3/5
Realisatioun: 4/5
Gesamtbewärtung: 3/5

Virus
Regie: Jan Hendrik Bolte
Dauer: 5 Minutten
Präis vum Publikum

E Mann reest Nuets duerch d’Stroossen, ass liicht derlaanscht, geet an eng Tankstell eppes kafen a kritt séng Ëmwelt net richteg mat. Wat ass geschitt? A Réckblenden gesäit een di batter Wourecht, di doran resultéiert, datt säi Frënd doheem doud a bluddeg an der Buedbidde läit. D’Ausso vum Film: “AIDS verännert d’Leit.” Gelift? E schwule Mann kritt vu sengem Frënd gesot, datt en AIDS huet a bréngt en dorops hin ëm d’Liëwen? Ech gi lo kee Kommentar zu sou engem konfusen an einfach nëmme komeschen Dréibuch of; ech wéisst net, wou ech sollt ufänken. Ze bemierken ass nach, datt dëse Clip de Publikumspräis wahrscheinlech just krut, wéll d’Crew proportional zum Publikum zimlech staarkt vertruede war.

Dréibuch: 1/5
Realisatioun: 2/5
Gesamtbewärtung: 2/5

Luëwenswärt z’erwähnen bleift, fannen ech, dem Cyrus Neshvad säin YouTube-Channel, op deem een all seng Wierker kann nokucken.

Am Groussen a Ganzen kann ee soen, datt di technesch Qualitéit a Realisatioun vun de presentéierte Wierker nawell gutt erop gaangen ass. Datt den Thema vum Owend awer zimlech a Richtung “Alleng sinn” an “Doud” gaangen ass, huet der Stëmmung vum Publikum awer net grad gutt gedoen. Firwat versichen sech di meescht Realisateuren ëmmer mat däischteren Motiver oder probéieren moralesch/ethesch Froen opzewäerfen. Se sollten dat léiwer de groussen Denker iwwerloossen, déi dat kënnen. Ech vermëssen di léif kléng Iddien, déi Filmer spannend an interessant maachen, Geschichten, di een einfach gären huet an Wierker, di ee gäre géing eng zweete Kéier kucken. Och eng Komedie ka grousse Kino sinn an erfuerdert Kënnen a Geschéck. Nodeems dat technescht Kënnen hei zu Lëtzebuerg op engem gudden, akzeptabelen an duerchaus kompetitiven Niveau ukomm ass, misst an Zoukonft méi an d’Schreiwen vun Dréibicher investéiert ginn, do hapert et nach e bëssen. Vläit ännert sech an där Hisiicht jo eppes fir de Clipstar 2011.

Wéi ech dunn mol op kenuvo.lu kucke war (wat soll dee Numm iwwerhaapt bedeiten?), huet mech direkt mol e Sproch erschreckt: “Le premier blog au Luxembourg”. Op der Säit selwer, stoung soss näischt. Dat war am Nomëtten, Owes wor d’Säit dunn awer richteg lancéiert.

Mee och schon mëttes, konnt ech alleng unhand vun deem Sproch des Säit genee aklasséieren, ouni se lo weider z’ënnersichen. Ech hu se natierlech trotzdem an d’Blogbuerg agedroen, well objektiv näischt dogéint schwätzt. Ech deelen iech mol mäi Virurteel iwwert déi Säit mat: Opgesat gouf se vun enger francophoner Persoun, di an der Belsch oder wuel éischter dem Frankräich wunnt oder viru kuerzem hei hin geplënnert ass. Et ass eng Privatpersoun, och wann d’Säit engem e bëssen den Androck gëtt, wéi wann eng Agence dohannert géing stiechen. Desweideren schéngt des Persoun net vill Ahnung vun lëtzebuergesche Blogen ze hunn. Just well ee kéng deem entspriechend Säite kennt, heescht dat net, datt se net existéieren. Ech froe mech och, firwat ech iwwert d’Blogbuerg d’Säit proposéiert kréien an déi Persoun sech d’Blogbuerg anscheinend mol guer net ugekuckt huet, soss hätt se jo misste gesinn, datt et duerchaus eng grouss Aktivitéit an deem Beräich um lëtzebuergeschen Internet gëtt. Dat Ganzt erënnert mech e bëssen un blog.lu, iwwert dat ech schon am Dezember 2005 (!) geschriwwen haat. Déi haten och geduecht, se wiren déi éischt an der lëtzebuergescher “Blogosphere”, opschons anerer dat domols schon zënter Joere gemat hunn. Dat do war lo meng reng subjektiv Vue vun der Säit; ech loosse mech awer gären dees Besseren iwwerzeegen a wënschen dem Site vill Succès. Mol kucken, wéi d’Diskussioun iwwert dës nei Säit sech wäert weider entwéckelen. Ech hu mer alt schon Popcorn prett gestallt.

Zur Säit selwer: d’Iddi ass eigentlech net schlecht, e lëtzebuergesche Blog (awer op franséisch) iwwert Technologien a soss Neies ze maachen. Leider awer net originell oder guer original. An de Saatz “Proposer une news” geet jo wuel iwwerhaapt net. “Une” news, sérieux? Weiblech an am Singulier? Tztztz…